paraxe do incórdio

na toma de possessiom dun da vila...

2011-12-27T11:18:00.003Z

Remoía na lingua aos poucos, facía esforzos para que nom se lhe escapase pela comissura dos beizos o remanente do cuspe que sempre o acompanhaba cando tinha que falar de máis. nom lhe agradaba falar de máis, el era um home de gestos, simples, sobrios pero claros. cando tinha que falar sempre cometía algún erro, comezaba bem, enlazaba co humor que dende neno ouvira na vila natal, pero cara o final...errraba, sempre soltaba alguma verba da que en privado, sempre em privado, tinha logo que se arrepentir.

Na vila conheciano como o "da lingua embozada" malia que facía anos e anos que a deixara para se mudar á capital. Nom nacera para pudrecer coas malabaristas xestions duma vila, mais en privado reconhecía que nom podía passar sen voltar pela vila cada pouco, e é que sem os da vila endexamáis chegaría a ren.

Velaí o tinhamos, coa chaqueta máis apretada do que debería, coa olhada perdida de quen nom sabe com certeza onde esta a se adentrar, remoendo do cuspe para atrás e repeiteado ante o evento que lhe agardaba.

Colheu folgos, deu un passo adiante e coa fouteza de quen sabe que nom pode dar un paso atrás, meteu a man enriba do libro sagrado e respetado:

.- "Prometo jurar que ..." os un olhabam cara os oitros, os oitros olhaban cara os uns, estaba nerviosso.

.-"Prometo y juro que..." ergueu de novo a vista, desta volta ninguén rira, cría que todo estaba encaminhado - "...y juro que acataré la Constitución..."

Cando rematou nom recebeu saúdos de ninguén,era tan invisible e gris como o percibían na vila natal. Desexou voltar de súpeto á súa vila natal, supunha que todo sería máis doado, pero ao darlhe a espalda á Constitución soubosse atrapado.

Agora todo o país dependía,olhaba e agardaqba algo del.

BoiroBerra...!

2011-08-11T16:05:00.003Z

E volto a colher os teclados logo duma moi long aúséncia, e é pra dar a bem-vida a um novo blogue agora que está de moda pechar blogues e mudalos por ferramente de última xeração...

BoiroBerra e berra muito e moi alto!!!!

nom lhe perdades a pista como case ma perdedes a min

Agora em tempos de néoa e fraigem é cando máis falha facemos!!!! adiante pois cos berros!!!!!!

2010-11-07T23:33:00.003Z

Fin de semana quecomezaba con cervejas de sexta-feira....a gente da empresa (azul e verde) nom falhamos ao Born...achegaron-se logo rui e ivonne e ficamos coa morena e Barbie....Gustio a chegoume a cassa.... o sábado espertei limpando o piso e recolhendo a habitaçao....comida a base de butifarra e mongetas e visita á óptica Universitária, coa encomenda de encargar un par de gafas que sustitúan ás perdidas.....(nonas había iguais...) passamos polo carrefour para mercar..un xamón!!! nom chegaban os gastos da táboa de snow, a finde en Andorra con Martín e Paula, a moto.....uffff, pero estivo ben cena romántica con Albarinho e fideus chinos e o Domingo já co Papa en Bcna, fomos a vr, en pleno fervor religioso o monastério de Pedralbes, do que Alba dibuxara a igrexa con planos e detalles.

O mosteiro data do século XIV, e foi creado pola raínha Elisenda de Moncada (derradeira dona de Xaime II), para que fose ocupado por monxas clarisas e refuxio da súa viuvedade. O claustro é aberto, con xardín central e prantas medicinais á vista, as celas das monxas, os cambios dendeo antigo convesto até os nossos dias, o comedor, os libros antigos, capelas de oración...e é que o primeiro domingo de cada mes a entrada é gratuita.....logo calçotada na casa de Alba, coa carne que mercamos no carrefou....siesta no sofá e retirada, para con estas verbas pechar a fin de semana.....

Tempos de berrar...!

2010-06-02T22:38:00.002Z

nacemos, e berramos, crecemos e imos moldeando as cordas vogais con berros desenfrenados que lembran as películas que os ianquis facián dos indios....o berro é un métod de difusión propio do instrumento máis antigo dos conhecidos: a voz....

E nestes tempos que corren, umha ferraamenta para alzar a voz polos desperfectos que estamos a causar no planeta. Se onte falabamos de natureza, de protecção da natureza, antonte da fame e morte que pobla áfrica (e consinte a velha europa) hoje a cojuntura (que fermossa verba que nom designa nada!) pide berrar por um mundo milhor...qué é um mundo milhor?...pois um mundo máis justo, onde os políticos (si sempre tenhem a culpa) pero máis os votantes (que tenhen máis culpa aínda) están levando a fortaleza e a estabilidade de 600 anos de europa ao garete, e nom en termos comparativos con oitros continente....visto simpremente dun ano para oitro...a ecónomía afóganos onde onte nos "liberaba de cargas" nas hipotecas, nos salarios dos que ja no o terán, nos cartos que a Facenda Pública já nom recaudará, nos jubilados que nom terán todo o que sonhabam....

Nom pretendo dar leccións de economía, `para isso hai xornais e jornalistas....pero fago incisso, que este é o momento de berrar, de protestar, como cando nenos, como cando os doce anos, como cando o árbitro nom pita penalti e como cando o primeiro carro tarda en arrancar cando o semáforo torna en verde.....nom quedemos calados...BERRAR HÁ DE SERVIR....

NOM A PRAIA EM CORCUBIOM!!!

2009-09-11T00:05:00.002Z

xogabamos coa area até que a praia quedaba baldeira, como se o tempo nom existira, os tempos vinham marcados polas dúas horas de rigor da digestiom, pero umha vez que chapoteabamos nas aghuas, esquesíanos pra concentrarnos na area...castelos, fortificacions nada indemnes á aghua, ... arte do momento, sabíamos que a marea subía, todos os días subía dúas veces ao día, todas as mareas barrian e sepultaban os castelos, as figuras, pero cecais por isa levidade de nom trascender aplicabamonos máis no projeto....e de cando olhabamos o sol, um sol cegador que contemplaba aquelas fortalezas con dúas entradas para o mar....

-papá, coidas que algún día terei um castelo coma iste!!??

-filho, contentate con que haia area onde descansar e ideas pra moldeala....

aquela era a praia, a de sempre, o lugar elegido para desfrutar, tomar o sol, nadar, aprender a remar, pero sobre todo construir castelos de areia....

hoje leo que queren facer outra praia, pero sem area, con caolins, no centro da vila, onde até hoje baixan as mariscadoras a mariscar, que nom a passar o tempo....onde os marinheiros embarcan as poucas chalanas que hai no povo....hoje un anaco de mín, lembra que nom fai falha area, con que haia "futuras previsions hosteleras" umha praia nace coma se nada...sorte que o povo nom son só casas, tamén há gente, gente que sabe ergher a voz e construir castelos alén do aire.....NOM Á BARBARIE DA PRAIA NO CENTRO DA VILA DE CORCUBIOM!!!!!

das preocupantes distáncias...

2009-08-28T09:43:00.002Z

O panorama nom está para tirar foguetes (foguetes de palenque, léase) a situación de desfiar a rede social tecida na Galiza na lexislatura do bipartito corre máis axiña que o lume que se lhe prende o pirlo seco …e um nom quere preocupar a ninguén, nom quere dar umha imagem negativa, pero cando ve o que ve….. a distáncia marca dende logo, umha pauta moi importante, já que um asiste a este novo parto como o pai que come as unlhas antes de saber como saldrá o crío detrás da sala de partos…um nom pode facer nada, nom pode berrar, só confiar……um só pode comportar-se coma o mozo na distáncia que reza e confía na moza, na fidelidade da moza, naquel elemento que alonxe a os miles de lobos de buitres que axexan trala rapaza, nada, tampouco pode facer, berrar, ista vez sí, berrar mais nom solucionar ren…
Preocúpate máis , se cadra, o ver todo dende fóra, o que agranda e maximiza os pequenos, ás veces nom tan pequenos, elementos discordantes, um séntesse, inevitabelmente como un duplo espectador, nem podo façer , nem me deijam , nem sei se faría eco…..

Estas épocas de imposibilidades que fan que a paciencia seja a rainha dos comportamentos políticamente correitos, que acalman dende fóra, pero nom tranquilzan dende dentro, fan que as preguntas acudan ao maxín, cara onde imos?, que projeitos temos?...e vejo o papaventos voar…e voou, baijinho pero voou……malos tempos para erguer o voo por riba do vento…..para marcar distáncias

do papaventos....

2009-08-26T11:25:00.008Z

Nestas tediossas e difussas tardes de agosto, cando tenhenche proibida a verba vacações, só queda tempo pra perdelo, pra deixar voar o maxín e evitar que caia em sixilossas furnas que se abren e pechan no e co contínuo matinar...decidín tomar cartas nessa desanimacióm e aprivissioneime de aparelhos, pasatempos que no resto do ano, por varias e distintas razoms nom tenho possibilidade de empregar...porén, nesta ocasiom merquei um papaventos, nom un papaventos calquera, senom um de dobre fío para manejar a dúas mans, malia tambén que algo sinxelo, para nom desafiar demassiado a os mornos e lévedos ventos que nestes lares de cando en vez sopran.

naveguei pola internete para saber um pouco do assunto, como erguelo, como manexalo e fazer o que um queira con el, as explicaçoms eran muito complicadas para um meu primer voo no que contentarei con alzalo apenas uns metros do chan e mantelo aí , luitando contra as forzas naturais. tudo será probar.

Dá tambén o tempo para ler varios diarios, poucos cargados de novas interesantes e máis aflixidos en repetir a mesma informaçom (en agosto é cando máis se parecem tudos) que de cotío. todo isto mentres a nova carga de trabalho nom dé cheghado, claro está. Pódesse constatar que a vindeira tempada do Barcelona Atlántica, chegará , num ámbito nom muito lonxano do de passadas tempadas: um contínuo retrocesso em materia de soberanía, umha desconcertante labazada ao progresso e um reparto de cartos-responsabilidades-beneficios entre os de antanho.

Agardemos que o papaventos, cando seja quem de facelo voar chegue tan longe que nom poida ver/sofrir como se mata, doma, e castra um país... se cadra pérdesse no ar, froito da minha inexperiéncia para passar a ser um susurro, um queixido unido ao vento, que se todo continúa como vai, será o único que testemunhe da nossa língua.....

o bico.....estrano

2009-08-09T15:28:00.004Z

no derradeiro momento,
no que os alentos sentense máis próximos,
non había presión no teu abrazo,
paixón vinteañera, quase-adolescente,
nom vin aquel brilhar sereno,
aquela tranquilidade próxima,
nom había bolboretas remexendo,
ningún ...nom había.....
entón biquieche e souben o gran segredo,
eu estaba noutro momento,
nom era este o bico,
o maxín conectaba con oitro tempo,
con oitra suspirar, con oitros beizos....
voltarán al bolboretas, voltará "isso"?

a derradeira nuite como "veinteañero"

2009-04-28T23:13:00.001Z

o resto já será soprar!!!!!!

Revolução perdura...

2009-04-25T09:37:00.005Z

No grande día de hoje corren pelas minhas veas o sangue vermelho e a verde sávia que um día troujerom a liberdade ao maxín dumhas gentes que construirom nas nossas mentes a ledicicia de sentirmos ceives....obrigado pela revolta, obrigado pola paz, obrigado por facer-me sentir hoje, tambain portugués!!....Revolução sempre...25 Avril!!!!!!!!!!!!!!!

livros e chinesses!!!!!

2009-03-13T15:24:00.001Z

.-Buah!!, neno!!! en china es donde más cogen, pavo!!! conozco mogollon de chinitos que no saleeen de las bibliosss!!!

.-Eso es pq no tiene já, neno....que entre la já, el chuquelo y la Keli...no tiedes una caca de tiempo para ler, neno!

.- Que dices!!?? neno,!? mortadelo mola mazo!! me lei toda la colecion cuando era pavito...me lo chivara un profesor que movía peña de puta madre!!!! haste me enseñó a ler, nenoooo con doce años!!!!!!!

.- Buah, neno nunca oyera de un profe de doce años!!! que pasada, neno!!!! y no le zurrabais??

.- que dices , neno! me tomas de coñita, no?!, doce tenía yo, el pavo debia de tener treinta o más, neno!!!!

.-Buah, neno! pero tanto como los chinos no les, pavo, que son miles de milhones!?

.-Pero que dices, ghichado!! eso se mira por barba, no por toda la peña china, neno!!!!! es como si me comparas La Coru con la aldea de Santiago, no hay la misma peña, neno!!...

.- buah, neno, por que tienen la mierda de la capital y LAvacolha!!!!!

.- Pero que dices, nenooo!!!!! no mezcles el unto con el "ferro-a-fondo"!!!!!

.- pues . neno, van a cobrar por pilhar libros en la biblio!!!!!

.- Pues claro neno!!!! tú cuando vas al carrefour no te cobran también??

,. A mi no , neno....yo leo los de mortadelo y no me cobran!!!!

.- Tú por que eres inculto y te gastas todo en costo, neno....los chino sí que tiene cultura que son una vasca que lo hablan desde hace siglos!!!!!

.- Buenooo, como nosotros nenoooo!!!!!???

.- que dices, pavo, si yo no hace más de dieciseis que lo hablo, nenoooo!!!

.- Te voy dar un capotazo, que te dejo tieso, neno!!!!! los chino son cultos pq leen.---

.- buah, neno, pues si los chinos pagan por leer, deben de mover guita que te cagas....

.- oye , nenooooo y hablando deso...sabes que los chinos no tienen papel de váter pa limpiar el caca??!!, eh! ? a que no sabías, nenooo!!!??

Nenooooo???!!?? y con que se limpian!!!!!!...

(co permisso de Nat´..)

da súa fugida...

2009-02-13T23:24:00.003Z

cargo coa rutinariedade ao lombo, e co tediosso xesto de repetir cada manhá um ritual que sae por sí mesmo, colho o transporte público em Navas...el debeo de colher dúas paradas antes, porque é onde concentran a dispensaçom da metadona na capital do LLobregat, e chega já canso ao seu assento... nom sempre senta no mesmo sitio, pero sempre vai sentado, éche o bo que ten vivir nos arrabais, sempre es o primeiro em subir se viajas ao centro....trae um olhar caído e um sorrisso ensaiado que evita que a gente rehússe sentar ao seu carón...sube ensimismado e perdura olhando pola janela até Pza. Espanya, olhando por umha janela que no metro nom amossa máis que a escuridade do subsolo, algo que che fai sentir umha toupa, umha termita, un ser do submundo. Logo sube canda min ao Cercanías que fuge da cidade cara destinos fóra do ordeado caos da capital, eu coido que sube ao primeiro destino que lhe cadra, ou inclusso que muda de destino cada certo tempo....sube, senta só e desta vez olha pela janela algo máis que escuridade:... olha campos, olha obreiros, olha aire.....e tambén olha como o seu sitio desta volta sí que queda sem ocupar malia viaxar gente de pé, olha como muda a gente e o seu comportamento a medida que nos achegamos ás paradas de fóra de barcelona, como o assento casse sempre é ocupado passada Almeda....fuge da metadona, do barulho da cidade que lhe confunde o siso, pero tambén dumha sociedade que nono encaixa e prefire telo fóra do que rutinariamente estamos obrigados a ver, el tambén prefire estar fóra e nom caer nas tentacións, estar fóra e ver o escasso mundo que se lhe permite, estar fóra...isse é o motivo...nom sei a que hora volta nem como volta...só sei que manhá passeiará a súa tristeira mirada cara as aforas da cidade, cara as aforas de nós...cara as aforas da minha timidez que nom me permirte preguntarlhe...."fugimos?"

2009-02-04T21:05:00.002Z

"how many roads must a man walk down, before you call him a man..." o velho mestre tinha escrito tal coissa na pizarra......e canto temos que caminhar, sufrir, sorrir, cantar, chorar para darnos de conta da enorme levedade, da leve enormidade que comprende a vagagem polo nosso devir?.....noitras verbas, canto temos que vivir para chamarnos, a nós mesmos, a min mesmo, un home, umha mulher, umha pessoa pensante???? a resposta amigo, está no caminhar.....no caminhar en días como istes onde o sol inunda as doce horas de plenitude diurna e a nuite aven-se cum frío embriagador que convida a passeiar, a berrarlhe aos agochados fíos da nocturnidade o muito que gostamos de caminhar, caminhar nom sempre é avanzar, pero irremediablemente avanzar ten muito que ver com ouvearlhe sen rencores as nossas queijas, a umha lúa nova, aussente, que pampa de impreséncia, inquérenos se somos suficientemente homes, mulheres, pessoas, seres pensantes....e sigo caminhando, cantas estradas? nono sei, caminho......sentindome, calling me a man, a simple and lonely man.....but a man!......

o derradeiro café...

2009-01-17T03:11:00.003Z

ante a desolaciom que adornaba as velhas rúas do Raval, buscou o caminho que passaba a carón das putas,... por atopar algo de humanidade, simplemente... sempre parolaba algo con elas e conseguía sacar un sorrisso dos beizos, o único do día, o único da nuite....caminhaba coas mans nos petos, a olhada esquecida no orizonte tal como vira nas películas de cine en branco e negro.......os passos eran lentos, fríos, calculados....coa primeira puta nom falaba, coas que tinhan opcions de trabalhar tampouco, repetía as mesmas verbas de cada día ("cómo foi o día de hoje....?) e logo de recibir as mesmas respostas, abría o bar, esquina coas Ramblas,... de día guiris, de nuite clientes que buscan a súa ialma entre os farrapos do amor e doses de alcol...
o primeiro cliente que se adentraba era o que marcaba cómo sería o día, a pequena e única superstición que lhe coupera na maleta dende a súa fría terra da Canhiza que o vira un día partir...ás veces entraba algunha puta coas que intercambiaba verbas, ás veces até xestos....a maioría das veces borrachos perdidos que buscaban a súa casa ou algo de conversación, e logo todos os que entrarían serían como isse primeiro das seis da manhá.....isa fría nuite nom podía imaginar que vestida de bo ver umha xove buscou os banhos sem intercambiar conversa e agochando umha cara de de préssa ou de fugir de alguén (que vem sendo a mesma cara)....fitouna sorprendido e viu como detrás dela , um home fornido, bem vestido e mal encarado, entraba e pedía un café namentres comprobaba onde estaba a rapaza,...discutiron, el dende a entrada a os banhos ela pechada neles....."ver, oir e calar", justo o que lhe amosaran na cassa.... pero o chorar miúdo da rapaza tocoulhe os ouvidos do corazom, encarou ao maromo e empurrouno, denantes de rematar tendido no chan por tan belicosso ímpetu, cun fiínho de sangue, o fiínho que deija un dereitazo directo á mandíbula....pero o disparo colheuno por sorpressa, nom agardaba un estruendo seco e precisso como o de aquel día, nos filmes de gánster nunca recuaban as armas, nem soaban como aquela..... tentou consolar-se imaginado que non podía deter a aquel vehemente home, nem a pistola fora quen de verlha denantes de desenfundar!...tivo que limpar o sangue da rapaza nos azulexos brancos, limpinhos de onte, tentou nom mirar a beleza morta tras o corpo dumha inocente desfeita e tivo que aturrar as preguntas de jornalistas e policías, todos agardaban polo inspector xefe para pechar o interrogatório, cando éste entrou pedindo un café, apurado, el reconheceu as formas fornidas, reconheceu a roupa feita a medida e o mal xenio coa mirada revirada que lhe fixo comprender que aquel sería o último café que serviría....

a vergonha cando mistura coas bágoas...

2009-01-13T00:09:00.004Z

Que façer um luns no que che robam o sono.....pois meditar e por muito que tento apartar o sisso das pessoais coissas de cada día (e de hoje em particular) que sempre aturuxan...só a image da man que sobressae da escombreira retén as bágoas, que miúdas, esvaran polas minhas meijelas...podería encher este post de ódio, de genreira, podería anegalo de sangue e fotos de massacres, de berros silenciossos que clamen ao ceo, ao inferno...ao coraçom...podería demagogar con peticions de solidariedade, paz, sentido común, piedade, xustiza, amor....pero nom salvaría a vida dumha ialma, pequeninha e inocente, cada vez menos inocente, dumha alminha dun rapacinho palestino, dumha meninha de gaza, que podería ser a minha, a túa a deles. ...as bágoas falan por min cando as verbas só me serven para encher um enorme silenzo,... o oquinho, breve, húmido, calado de media alma palestina....e nom berrarei, ou berrarei tanto que nom se me ousirá....porque a vida é vida, aquí e e em Palestina...

coma o turróm, pelo nadal.....volto....

2008-12-18T00:29:00.002Z

Já facía que non botaba de menos a sensaçom de ter morrinha, ghaninhas de voltar, pero as situaçoms agholparon-se e a coissa fíxose impossible...necesito umha vacina de terra húmida, un lavatorio de chuvia morna (contínua, orbalho contínuo por favor!!...) e receitas da avoa para perder un par de kilos comendo bem....o sábado enfilo caminho en carro (13 horinhas, 1.300 km.) e veremos como sobrelevamos este ano o ter que manexar tanto temp o carro..

A recompensa é boa...Terra, terrinha, terra e agarimo...pouco máis pido por uns dias....

P.D. O partido da nossa selecçom, cita ineludible , periga...eu hei de ir ighual a berrar a Riazor....a ver se vejo a alghén!!!!

Natalícios bicos, agarimos e demáis.....

2008-12-13T17:08:00.002Z

Coissas a nom façer numha cea de empresa típica do Nadal:
a primeira: beber de máis antes de comer o suficiente.
a segunda: dar a nota e pretender bailar enriba da messa.
terça: pretender no baile sacar a bailar á túa xefa cando a duras penas teste en pé.
quarta: crer que es o que milhor baila e pretender façer un corro do teu redor namentres o das todo
quinta: crer que es o que milhor canta na sala e usurparlhe o micrófono a o cantante do cojunto musical.
sexta: adicarlhe umha cançom a o teu team leader porque "non nos fai trabalhar muito" (e a súa supeirior diante)
séptima: Acabar a nuite cumha companheira de trabalho, á que nunca che dirigiras antes, apenas conhecías e nom era precisamente " o teu tipo".
e oitava: se já figeches todo o anterior, nom chames ao día seghinte a todo" quisqui" pra pedir desculpas, incluíndo a gente que nem á cea fora.... (glup)

E son normas bem refrendadas pola minha experiencia própria e persoal...

o ghafe...

2008-11-09T23:13:00.002Z

hai vesses que as coissas malas se repiten, e muitas destas veces polo mesmo caminho, coas mesmas coincidéncias e se cadra, as mesmas consecuéncias....normalmente se nomatopamos explicaçom soemos dizer o de ..."tes o ghafe" "fulanito/a é ghafe" e é que nom deixamos de levar esses espiritos sobrenaturais que nos fan ser e estar máis en contacto con oitros mundos (por muito que Gelmírez e Martinho de Dumio romperan testa e miolos en dizer e predicar o contrário)...desta volta a mesma situaçom...cidade condal, un que enfilaba pra cassa e de súpeto amárrano a un par de birras máis ("que son as penúltimas" "que miara que nom me vas a ver o pelo en dois messes!", que já logo imos!") gente que nom atende a raçoms ("manhá trabalho", "trougem a moto"...) malditos precedentes que exculpan de estas coissas!!, e claro puxemosnos a parolar, estrelas galiza, por enriba e por embaixo e que se tal e qual, e "aguarda umha máis malia que nom bebas pola moto, aguarda con nosco"....e candoa coissa nom ía a máis despedidas "pasadeo ben" "boa viagem" "ti coidado coa moto" e a moto que arrinca pero facendo un ruidinho estrano.....pero tira....enfilo o meu carrer e de súpeto....plot, plot....plot....plot....()...plot.....a moto parase....as tres e pico da manhá, un frio que tocaba o caralho e as campaninhas que o ghuardan, á vista de calqueira Mosso que puidesse comprobar cantas estrelas galiza se deslizaran pola minha ghorxa,....e a moto que nom arrancaba.....tiven que levala a man....cheghei as catro e pico, ao día seguinte tiven que ir en metro que nim en metro me lembraba como se chegaba ao choio...e a moto segue ahí a agarda de que o luns a leve a algún talher....era a segunda vez (e únicas até agora) que isto me passaba á mesma hora, despedindonos no mesmo lugar, e coas mesmas verbas de marcos.....quen é o ghafe??? a moto, a praza, as verbas....marcos...ou eu????

CANTOS RODADOS (TRAILER)

2008-09-09T22:41:00.001Z

Fai lustros que nom actualizo, nom me esqueço da promessa á rapaza que anega os seus rissos entre milhoons de livros mentres trabalha, pero de cando em cando chegan coissas coma ista...uns rapaces, un sonho, umha vida e um reto....un documental sobre Xerock, umha gente especial dende a óptica dun director tambén especial...moi recomendable......ás vezes nada se interpon entre ti e a ilussiom cando se deseja con ganhas e forza...

o nosso pisso (alicerces)

2008-07-18T01:03:00.004Z

Para-issa..."nom todo o que é longo dura máis , nem todo o que dura máis é máis longo"
aghuanta coraçom (sirena 2003)

A rúa estaba bañada polo sol plomizo dos seráns que marca o pasar do estío na Costa da Morte. Os coches pasaban de vagariño, sentindo o cansanzo dunha dixestión lenta. As gañas eran intencións nos pensamentos que non fluían pola abafante calor…

Un banco facía as veces de cadera estática ante o tiovivo no que se convertira a vida…un rapaz, non sabemos se a medio durmir ou a medio espertar, mirando como se reflexan os raios de sol nos coches que deixan a vila de costas…oitro que se ven achegando…

-A boas horas, xa podía esperar por ti para tomar o café, ¿a que andabas?
-Eu non dixen que me esperara ninguén…me equivoco?
-Joder, suponse, non?
-Estaba co puto ajedrez…
-Gañaches?- interrumpiu máis que interesado o primero e desgarbado rapaz
-Que cojones más da?…pero si, gañei…

A os dous vanse sumando máis xente, que arrastra os pés ata a céntrica praza do povo…o último en chegar trae un andar apurado e cara de présas…

-Foder, sempre rascando os “huevos”…tirados na praça…nom hâ máis que façer?
-Eso é cousa nosa, me equivoco?
-Pois nom, minha tambén é….temos que subir dumha puta vez a Compostela a buscar o pisso para este curso…e imos fatal de tempo, nom vai a ficar nemhum para nós! Han de estar todos colhidos! E vós nem un dedo movedes!
JdP:-Por que caralho lhe chamades Compostela se toda a vida foi Santiagho? Joder, ides un ano e voltajes revolucionados e revolussionarios!
P- Joder, Manuel dí algo ti!!!
Manuel- eeeeehhhhh!!!- encollido de ombros, sorrí Manuel…
Jose: Correcto, subimos os tres a Santiago e miramos un piso, fijo quen nun día o atopamos. Dixo a miña irmá que había aínda un bo lote deles.
P: Podiamos subir manhá os 3!!!
Jose: Non te tires do carro, a miña irmá dixo un lote. Ademáis aínda acabo de rematar Selectividade e quero descansar….
P: Joder, pero se fai casse dois messes que remataches Selectividade!!
Manuel: correcto, voto ir oitro día. Eeeeeeh- dixo tornando os ollos contra o grupo

Mesmo povo, mesmo banco, mesma xente, os mesmos coches pasando, a mesma actítate na xente…pero catro días despois…

P: que!!! aínda nom é tempo de ir a Compostela a buscar pisso? Sei de quen leva días buscando e nom atopou nada!
Jose: coido que quere vir Charito a vivir con nós!
P: Quéééé´!!??? Lelo que opinas disso….di algho!!!???
Manuel: ehhhhhhh- sorrindo. (Dios mío!!! Han matado a Kenni!!)

E decidiron subir os tres, aproveitando o bus das dez da mañá, o das sete era moi cedo e viña carghado de fisterranas con sestos de comida e patacas para “subir” Á Coruña….

A mañá viña quente, ninguén levaba os ánimos moi erguidos pero a os tres irrumpeuselle un pequeño sorriso de satisfación cando contemplaron o enorme espazo que se lle abría ante os ollos. A cidade que habería de aabrirlles a liberdade, o espracemento, a universalidade. Era un pequeño chanzo do autobús, mais un gran paso para as carreiras daquelas vidas.

P: Por onde podemos comezar?
Manuel: Por almorzar? Non me deu máis tempo que tomar un mísero colacao

Jose: correcto, corroboro! Almorzamos e logo empezamos a buscar….se total, mira, están todas as putas farolas empapelados de anuncios de pisos….

(mente P.)…Suspirei e tranquliceime por un intre, o intre que tardei en comprobar que en todas as farolas estaba o mesmo anuncio!!!!! Non me deu tempoa abrir a boca, xa estaban sentados na terraza e pediran sendos colacaos. Os seus ollos pechados e o solpeghandolles xd fronte…(suspirei)

(mentre Jose)…Vinno claro, anuncios por todos os lados, a miña irmá ía a xudarnos poloa tarde a buscar, tiñamos polo meos dúas semanas ate que comezaran as clases, terracita preciosa…que millor forma de inaugurar Compostela?

(mente Manuel)…solazo de pleno, fame de animal, pisos a mansalva…relajemonos..e a ver se P. tranquilizase aljo que parece máis preocupado que o carallo!…

O almorzó demorase entre risos, intencións, auto promesas e ideas que surxían como nubes de neboeiro nos días tempedás….

E decidiron probar sorte pola rúa, anuncios nas farolas, todos tiñan o mesmo texto e parecidos números…” se busca chica….” “alugamos…só chicas” “económico piso…….con nove habitacións” “ cerca del mar…” (en Compostela) aprendemos que a imaginación era un arte á hora de alugar un piso…pero por precaución collemos uns cuantos de ises anuncios.

A idea foi tornandose a medida que falaban con oitra xente que tamén buscaba piso “Levamos tres semanas e non atopamos muito, imos con calma….”
Jose: Sí, oh! Nono xures, calma levades…..

E comenzaron a facer risas e bromas e burlarse da peña que imaginaban unha semana enteira buscando piso…. Pero nom atoparan aínda nen o primero piso…e o autobúas non agardaba por eles…co tempo marcado polo horário do bus, comazaron a se in quedar e decidiron coller a opción máis doada….

José.- joder! Imos a unha axencia e que nos busquen piso que carallo! Pajamos aljo máis e punto…
Manuel…ehhhhhhhhhhhhh, bueno

E así optaron pola primera agencia, da que aquí omitiremos o nome ou trucaremolo ….por ejemplo por Gestorias e inmobiliarias Gelpi….alá fomos….

Pablo.- ola queremos un piso….
GELPI.- para aluguer, para compra, venta, multipropiedade?
José.- para que carallo vai a ser, para vivir….!!!
GELPI.- tenemos cinco pisos, el sistema consiste en que os dejamos las llaves, lo veis , os decidis y nos la devolveis , y saí con cada piso.
Manuel.eeeeeHH, por min de puta nai!

PISSO 1 A Rúa será modificada e no seu lugar diremos Rúa que está entre Hotel Pereghrino e Conxo…..5º pisso , sen ascensor, tiraba do peito como os celtas sen filtro tiran da mala saúde…..
Jose.- por iso decía apto para gimnasatas como vosotros
Pablo.- gimnastas como su puta madre queainda imos polo 3º!!!!!!!

Alá cheghamos, as ventanas eran tan finas que de poder lialas sacarías um papel máis finos que os dos petas….
Pablo.- tres cristais rotos” .-apunta Manuel
Manuel pa que se nom imos a quedar con el?
Pablo .- como que non imos a quedar con el, ti que sabes? Apunta ighual!
José…ostia! Que non imos a quedar con el xa o sei eu, como imos a quedar cun piso onde o vento cola polas fiestras, umha esta rota e para ir a comprar un chicle (notese que fui FAI anos , habia e se consumian ainda chicles) teriamos que instalar un sistema de levas e poleas!!!
Pablo.- fasede o que vos saia dos juevos!

Jose Ostia! Hablando de eso tengo hambre de caaralho, pedimos unas pizzas y las comemos aquí, en los silloncitos más que estrenados…
Manuel…ehhh, fame hai , probemos
Pablo: nom creo que o puto pizzero suba 5 pisos sen ascensor
Jose: joder dicimoslle que estamos no 3º pero que pa cobrar ten que subir a o 5º
Pablo a min iso pareceme unha autentica tontería!
José Xa o sen , pero teño fame joder!

Decidiron visitar un segundo piso e mercar pizzas para só ter que cuéntalas no forno,

GELPI queeee! Os gustó el piso?
Jose :Vistas tinha! Pero a Nueva york, paresse!!
Lelo. (entre dentes) meteo nos juevos.

PISSO 2, que por ocultar a súa verdadera identidade (fsica, entendase) situaremos detrás de virgen da cerca e rúas das trompas…

Manuel : xa teño curiosidade por ver como é este de “amplio y algo apartado”
Jose. La misma palabra lo dice….amplio es amplio y apartado que nom é mesmo mesmo na catedral…

Pablo. Nº 15, entresuelo….hai 13 e 17, pero 15.…non
Jose. Mira ben joder!

Pablo como nom sexa este pequeño edificio que nom ten metro e medio de fachada!
Jose: correcto a por el…Alguen mercou unha cervecinhas para que baixe millor a pizza?

Pablo (lendo) baixo, primeiro, sejundo…e o entresuelo?

O entresuelo era precisamente iso, entre o suelo e o inferno…un puto búnker da sejunda guerra mundial, onde a única luz que entraba facial por unha claraboia da alcantarilla…..
Jose.- se o fan algho mais apartado haberia que desalojar a Satanás!

Unha sorte de pasillos enormes, con forma de laberinto, habitacions enormes e dobles coa escasa luz que deixaba escapar a claraboia, o mobiliario anclados no día da primera comunión de Franco (nom mon, isa comunión pasará aos anales da história como a primeira vez que Don Ramon (Deus o tenha na jloria) tivo que alzarse de puntillas para dar a ostia en corpus….tamén como a primera vez que mon estrenaba algho (o traxe nom era herdado?)

Jose: o piso é unha puta mierda…pero “saca-elguiski-mari abre-el-wisqui-bar “ cantaba, teño fame ensende o forno, pizzas e comemos cos pes enrib na mesa como marajás!
Manuel: os sillons estan de puta madre! Eeeeehhh
Pablo: como carallo se encende esto

Na cociña unha instalacion defectuosa daba conta de cables sen empalmar, e un forno que tranquilamente poderia ser meses atrás criadero de ratas….niñeen queria meter man ao forno…

Jose: joder, saca o chisquero e prendeo!
Pablo: prendeo ti!
Lelo…ehhh, que hai fame!!!!!

José: “imos ter que comer de novo as pizzas congeladas??” e así, coas chaves que serian devoltas en media hora rulando no dedo e contando vellas historias esquencidas de Colis fomos comendo as pizzas nem forneadas nem congeladas…aínda moi lonxe do que sería O NOSSO PISSO!…

(continuará...)

de folghas e crisses...

2008-06-15T23:53:00.001Z

em tempos de crisse, nada milhor que folghear!!!!!...

medos

2008-06-08T02:26:00.004Z

tenho medo voltar, desamdar todos os passos dados, recuperar as pegadas esqueçidas e atopar os cristais rotos, os joguetes rompidos e a desolación do fracasso nos beizos que nom poderian pronunciar um saúdo...um breve saúdo que podería começar por: "ola!", sobraría a exclamaciom da expresiom, sobrarian cristais espalhados no chan, sobrarian verbas nom ditas, escondidas, agochadas no fondo da ghorja...tenho medo atoparme coa auséncia do que som, atoparme co vazío que agora se enche coa desidia da lonxanía (que grande a lonxanía e cantos sacos enche pra sustituir a valentía de reprimir umha bágoa de imposibilidade, de incapacidade...) ...tenho medo de enfrontarme á paragem abandoada de min mesmo debuxada no sitio de seghuro ocupado por muitos, por variios, polo lado da cama onde descansaban, sempre descansaban, os meus azos ao teu carón... e como voltar coa maleta furada de projectos anegados pola mala, pola propia, pola alhea, experiéncia....tenho tantos medos!!!...tanto medo a ti!!!!!

das redes da memória, do organizar

2008-06-01T23:02:00.002Z

o problema de ter enmaranhada a mesa é que, malia que tes todo sempre a man, accesible ao teu alcance...nunca atopas o que necesitas no precisso momento de o necesitar...enlia-se a rede e é imposible buscar aquel cabo, o chicote que che levou de principio a tal lío. Onde comezou isto e porque estamos aquí?...cal é o fio do que tirar e desfacer tal urdimbre polo azar construido ( e pola minha falha de precissiom-atencióm, cecais)...passa tempo até que cavilas que nom todo é tirar dun fío e "vualá"...velaquí a miragre...nom, por um fio se comeza pero é moi longo o caminho polo que o passar. . . a messa está así pola mente de quen a organizou/ordenou....sistema, pautas e memória....e organiçaçom....como vos saco deste labirinto se nom tenho fío que vos lanzar?

a chuvia segue existindo...

2008-05-25T11:16:00.002Z

as pingas da chuvia seguen debuxando círculos concéntricos nos vidros carcomidos polo sol...o cárcere de chuvia anega o espazo no que os turístas sentense prissioneiros, e o sol disfraousse de paraugas para encher os pantanos de sabiduría, de sustento vital....nissa paragem, que me queda?...unirme como os de estocolmo a o sentir dos prissioneiros ou rebulir a energía plúvica co risso amplo imperante sobre as súas faces?....elixo continuar, recolher pinghas de chuvia e gardalas en tarros de cristal, em época de carestía (todo chegha, todo chegha...) han de ser boas...e tentarei sorrir...no caminhar a o descuberto, sem paraugas nesta rara e confussa chuvia....do mes das flores

habitáculos de estreno, velhas sintonías

2008-05-12T00:37:00.006Z

o espazo que determina o tempo e a velocidade....novo espazo vital, giro de vida, probabilidades e posibilidades que se cumpen e o cadrado do tempo nom equipara co espazo, a velocidade é vertiginossa se falamos de tempos....muito lio de verbas...o espazo é novo, e abriu un novo tempo a umha gran velocidade, coissas máis claras....percorro as habitaçoms núas do pisso e atopo un chisco da túa fragancia, das túas conversacioms inexistentes que jâ nom son o primeiro e a duras penas o seghundo....vexoche na lonxanía do meu olhar dende a janela do meu quarto, aínda estás, sorrindo, rindote de min, perforandome co teu riso que é iso, sen iniciáticas consoantes, e nom sei como mudar sen verche, como dobrar a esquina sen temer atoparche, e actúas como se tal, como se nom passasse nada, inundas e anegas o meu novo espazo como a chuvia fai cos patios andaluces en bar Salona, percorres as dobregaduras do meu maxín, ...que difícil darche esquinazo...que rara e contumaz a mecánica das lembranzas...

dos tempos...

2008-04-28T21:45:00.004Z

...tiC-tAc, Tac-tIc, Tic-taC, Tac-tIc...e os reloxos pugêronse de acordo para amencer a un só tempo, a um só son, e as manecilhas nom poideron Jâ voltar atrás... as velas acendeRonse coma o lume dos fachos que queimAn castelos, sem olhar ás coStas, e o vento silabeou de novo a temIda balAda em tres idiomas...e choveu, incriblemente choveu para MIN.... que bonita é a mecánica dos tempoS, das coincidéncias, das necesidades....

la palabra

2008-04-17T23:22:00.001Z

nos tempos de enganos, mentiras, traicións, bulesbules, hipocressias e falsedades, nós erguemos o rostro amargo porque aínda que perdemos muito... quedanos a dignidade de facer o correcto..."nos queda la palabra"...a nós sí...porque temos PALAVRA...

deauséncias...

2008-04-15T20:29:00.003Z

hai gemte tan livre de espiritu, que se libera deste cando quere...hai paxaros tan livians, que voan cum lene ar que sopre, hai vontades tan puras que provocan bágoas de admiraciom,...hai actitudes tan encomiables que envexan carencias de berros, hai gente tan dona de sí mesma que sabe voar cando sente a necesidade de expandirse... hai gente tan sabia que conhece o instante exacto no que brilar no ceo...hai tantas coissas que nom se senten se nom é na caréncia, na auséncia...hai tantas navalhas sen mans....que nom vale a pena buscar no demáis, comparar...por ti...

abrigos dobrados con sumo coidado...

2008-04-13T22:19:00.002Z

gosto de ver como a gente maior dobla coidadosamente a roupa no regazo e estiraa pra que nom se dobre, pra que nom se manche...em geral tenhem máis aprecio a isses pequenos detalhes como som a roupa especial para um día...ela ía moi maquilhada, com roupa moi preciossa e sorrisso amplo, dobrou o abrigo coidadossamente e púxoo no regazo, comezou a comer umhas galhetas que traia numha bolsa, coidando muito de nom estragar as migas polo vestido...seguramente nom lhe dera tempo a cear, seguramente ía a bailar...a saber o que atoparía no baile, ría pra sí mesma...o conductor do metro frenou bruscamente, o abrigo foi a o chan...nom gosto das préssas que levan os metros, nem as gentes que van no metro, impiden dobrar con tento o abrigo, impiden ter o suficiente coidado que se ten co que se disfruta...

os alicerces da expansiom galaica, (assim começou o conto...)

2008-03-31T23:35:00.007Z

e assím foi como começou o conto, a primeira incursiom dos galaicos além da Marola foi para prantar no medio dumha chaira da amiga ilha bretona pedras procedentes do Monte do Pindo, o olimpo celta de deusses e druídas...o xefe Carn O´tanh, ergheusse de manhán outeando um orizonte que chamaba por el, pola aventura de cruzar os mares transportando as pedras mágicas do Pindo cara Henge. Armou dez navíos, velamen de cuiro de porco celta de Dumbría, cascos de férrea ramagem da Quilh himás e coas vermelhas pedras partirom sem olhar atrás, coa sabeduría de que había que espalhar a cultura galaica, coa espranza de que algún día muitos galaicos máis sairiam polos mares espalhando pedrinhas mágicas como as de Henge, sem sabelo fundaron outra rama da cultura galaica, o estudo das pedras bretonas, grabaronlhe um petroglifo que aínda se pode divisar na basse da máis grande dizindo "aqui Ston, aqui a minha cultura galaica..." numha mala interpretaçom a verba Ston derivou, no que hoje os anglofalantes conhecem coma pedra, "stone" en honor a o xefe Carn O´tanh, que grabou na pedra, na gran pedra isto...um gran passo, a pena é que voltaram cos cuiros e os planos onde se explicaba o sentido da formacióm, enterráronos no Pindo de volta e alá quedará até que os arqueólogos inglesses dem conta de onde tenhem que excavar realmente.

rain, chuvias e frios....

2008-03-10T14:02:00.004Z

It's gonna rain, alellujah!!!!!!!!!!! hoje comessou a choves neste country onde os teclados nom tenhem acentos e a gemte circula pola esquerda (falando de sirculaciom nom de politica), nom cheghaba cos coches que aghora a gemte tropessa comigho que a bem tenho andar polo vial por onde sempre andei...pois si orbalha, orbalha e cala no que aqui chaman algho miudo...era hora porque o tempo nom se daba a decidir....o frio ja fai que cheghara pero esta muiuda augha ate aghora case na...a comida umha delica, o idioma "delomasbeautiful", e a gente fai o que pode para ser aleghre e agradable....nom esta mal este pais, que por certo numha guia turistica de referencia en bristol adica mais paginas a galiza que a andalucia....algo esta a mudar....aproveitarei a chuvia para entonar cantos desesperados a medianuite, cal druida perdido e esquencido da sua terra,... o que mais se bota de menos? soltar um caralho e que che entendan.....

byeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.........

2008-02-29T18:50:00.003Z

é o que hai...

disquequedisque...

2008-02-13T14:55:00.004Z

de ánimos posuídos por xugos de calor, de imposiçoms vidas da máis livre das livertades, do berro inconclusso da gorxa que nom se abre, do cerne irredento de quem che deija deijar ser, da marrulheira vida que nunca acaba de saber por onde sair, da puta da cona que conheçeu o caralho, do caralho que nem conas hâ de saber orientar e do suave, do mol abaijar de cachola que nos impide ver o sol...

de que nom se poda berrar na oficina e tenha que teclear con escarnio e maldizer as putas teclas, que sempre, sempre...., que sempre son iguais em todas partes, e do cheirento olor a tédio e discórdia cando a realidade se asemelha máis a umha película de dreyer que á puta realidade en cor e son....

de ter que escuitar a cada passo as verbas que nom saen e quedan no maxín da gente, de ter que escuitar á gemte, á propria gemte que nom sabe berrar diante dum mostrador que se chama "conversaciom" e de explicarlhe ás marabilhas da vida a quen naceu cun punhal entre os dentes e con ganhas de matar...

das insidiosas chuvias que nunca caen pero anuncian-se cada joves logho do telejornal, dos ventos que van e venhem pero nunca deijan nada, de berrarche na orelha que o sol nom é umha estrela senon um astrorei, de cantar ao mencer cantigas de leonardcohen pq se me esqueceron as sílabas de vivaldi cando os violíns simulaban pajarinhos piadores, de que lhe chamen literatura a palabras, verbas, sílabas e fonemas encadeados, de que o teléfono da ducha nom sirva pra falar cos que jâ nom están, de cheghar tarde, borracho e decepcionado a cassa cada día que nom che atopo polas rúas, de beber a soidade dos menceres con soles de plástico e petardos de neón, de xoghar a o ratom cando nacín cumha cola de ghato que nem como disimulala tenho, de ter que soltar rubish por estribor alcanzando a calqueira dos que estades navegando á par pola escotilha, eu que sei...se cadra de existir como inexisténcia animada....

pero calma de caralho escrever!!!!!!

das mareas fortes...

2008-02-06T17:02:00.000Z

...a mente ten issas coissas de que nunca sabes por onde vai a sair, cando 2 + 2 son catro, venche un cinco á mente e nom hâ quen cho quite de ahí, ou cando se lembra por un olor e asimila miles de imagens a isse arrecendo ( ou cheiro), imagens que logho agholpanse de socato….e ten que nunca sabes o que vai a conservar e do que vai a prescindir como lembranza….hoje, sem ser um ghrande día de chuvias, había inundaçoms no metro, suponho que polas conducçom da auga ou a refrigeraciom, pero había incertidume entre as gentes, que nom se dan acostumado ás pingueiras e a serrín no cham…pero eu vía a toda issa gemte passar e fixarse naquelo, que nom pudo a minha mente irme a oitro sitio que nom fosse á lembranza. A façer umha evocaçom aparentemente sen fundamento, pero jâ se sabe, a mente é única e fai o que quere sem dar explicaçons….e aquilo estaba anegándose…

novas olhadas....dende longe

2008-02-05T11:18:00.000Z

começa a conta atrás, cada minuto que queda é umha verba máis no idioma de xespir, cada minuto que passa é un phrasal verb que me vai quedando….coas esperanzas postas nesta viagem académica, aguardo voltar com máis ganhas e basse para afronta os problemas de cada día….umha tempada longe tampouco me vai a vir mal para colher oitra perspectiva (o mesmo digem a o me ir da galiza…jajajajja) e ver as coissas dende oitro ángulo, oitra cultura, outra temporalidade…
É o fruto de trabalho e de renúncia a bastante tempo de lecer…adios vacacións, adeus airinhos, excurssioms e soles, neves e fotos que prometían estes días de nom trabalho, pero é um pequeninho passo para estar num escalom enriba ….se todo sae bem…

Mais antes, curar a ghripinha que nom me deija ser pessoa e me ten enquistados os sorrissos con tanta tos, mocada e friagems….descanso e frenatól…e pas-ciéncia…..

Issac ganha a primeira batalha contra Goliat

2008-01-25T15:04:00.001Z

entre bágoas da emoçom, berro pola primeira victória nesta batalha que hà de devolver o património ao povo, e a defenestrar as intençom do férido capital...hoje brindo numha copa de sargadelos por isaac......

das profisións e dos sonhos...

2008-01-16T23:28:00.000Z

a primeira lembrança é que de pequeno quería ser aviador (aínda nom sabía o que era un astronauta), antes incluso quixera ser marinheiro (diciame a minha nai), logo quixen ser médico, ginecólogo, cando nom sabía nem o que significaba, quixen ser mecánico e aventureiro, aseghún o que vía na tele, lía ou me relataban... fun crecendo querendo ser jornalista, pintor, reporteiro... ultimamente viver do aire, do alambre...até que adivinhei, que o que sempre quixen ser e som é....um sonhador.....quem dixo que dos sonhos nom se pode vivir?

da mistura do sangue e a cocacola

2008-01-12T12:33:00.000Z

recén chegara a compostela, comenos amighos que ganhas de vivir a aventura universitária tan plenamente como ma contaran, coas classes que ano tras ano iría colgando máis, coa gemte coa que me ía atopar, cos vinculos cos que cercarían, coas ghuergas nocturnas e noctámbulas, e co saber universal, que a fin de contas é polo que se lhe chama "universidade"...vivía numha residéncia algo afastada do centro, e pouco a pouco íanme sonando as caras da gemte malia que aínda nom entablara grandes conversaçoms...as voltas ás tantas da manhân cecais eran os momentos onde máis gente e máis profundamente conhecías de princípio...as voltas eran a pé, ás escuras, cara um sitio alonxado...así eram varias as rapazas que tinhanlhe "respeto" (medo nunca lhe escuitei dizer a nimgumha) ao caminho da nuite, e era onde muitos de nós facendonos os machotes, ou se cadra nom pq jâ daquela aprendera que a coissa nom era así, nos ofreciamos a acompanhalas. desta volta, nom, foi coincidéncia que ela fosse uns pasosos por diante e que nom houbesse ninguén máis, caminhei pissando as sombras da pétrea compostela e escuitando o ruído que a nuite deija num raro silenzo compostelán, ao cheghar a um punto notei que a rapaza amiudaba o passo, giraba de cando en vez a testa cara min, e numha delas sorríu-me e preguntoume se era da mesma residéncia pq lhe sonaba a minha cara...e fomos canda o mesmo passo falando rebatindo, sorrindo juntos, ela abrindome a caixa de todos os seus medos, eu rompendolhe todo o áurea e mistério que tinham talen crenzas, muita inseguridade penssei, que si asasinhos ("serías umha boa vítima pra inaugurar as estadísticas pq están a zero") que se roubos ("e que che han de roubar alma de Deus se deijaches a estas horas todo o que tinhas em alcol?") que si exhibicionistas (de certo había um rondando aquela zona, nom sei se máis um mito que doitra coissa, pero expliqueilhe que airear a roupa ou esquencer-se de ponhela nom era delito....máis por arrincarlhe um sorrisso a quen era ou podía ser umha nova conhecida, que por pensar bem o que dizia)
que si violaçoms, ahí colhiume! numca se sabe o que pode passar num caminho angosto, longo e com gemte que nom conhecias...pero antes de que mirasse com cara de estar vendo a um potenzial violador, saquei do maxín a soluçom:

.-mira, as luzes cheghan até aquel portal, naquel portal justo, hai umha máquina expendedora de bebidas e porcalhadas (nom confundir com pornografía, que disso ainda nom se atreverom as máquinas distribuidoras), ti colhes umha antes de perder a luz, bem fría, agharrala con força e vai cos sentidos no ar, para estara a alerta da mínima alteracióm, e de se produzer lanzaslha sem compassiom á fronte, a o centro, e liscas, coido que nom irá tras de ti!...".-jâ, e se a máquina encasquilha, ou se nom quedan bebidas....nom nom me parece algho seghuro"...- joder! pois colhes um pau!,.- jajajaja, si, e onde, isto é compostela!.-" pois joder umha pedra!.- ja pero nom tenho forza como pra noquealo así.- "bueno é questiom de ganhar umha vantagem...e seguimos parolando até a residéncia co seu pouco convencemento e eu aínda cos aires etílicos que perduraban da nuite, abraiándome da genial idea que tivera....

comprobei do seu convencemento e da eficácia do meu método cando ao joves seguinte ao descubrila soa caminhando cara a residéncia apurei o passo para sorprendela e ir acompanhados os dous, a friura da lata estampousseme na testa sem previa verba de avisso, nem intercambio de ademáns, e botou a correr...caralho se tinha força!, e caralho se nom ghanhas vantagem....custoume erguerme do chan,entre o impacto, a surpressa, e o alcol que ía destilando no fíghado....pero aledeime de que nom escasseassen as latas de refresco, porque estaba seghuro que seghiria o meu método a o pé da letra e a petonada sería jodida de soslaiar!!!...

a duras penas incorporado, sentinme inventor e "dummie" do meu própio método de auto-defensa, co sabor que deija a mistura do sangue coa cocacola...

remates de natal....

2008-01-02T12:38:00.001Z

o ano começa nestas terras como de ningumha forma milhor podería escomeçar...chovendo, chovendo a cántaros que din por istes lares, ou diluviando que dirían os profetas xudaicos...e a sensaçom da chuvia petando nos vidros, namentres na minha cassa, enfronte da cheminea, curamos toda a familia as resacas do ano velho, é o máis paressido a um día familiar que se pode ter....a chuvia traenos pois un ano limpinho e a posibilidade (pra min cáseque esquençida) de bailar baijo dela...os días de nadal van rematando e a viagem de volta cara a atlántica barna vai-se perfilando um chisquinho....pero denantes queda o mítico día de reis, pois ressulta que como no Corme de suso, na minha terra nom che som moi monárquicos, e se acude alghen é polos caramelos...como iste ano o dos caramelos aínd nom está moi claro, o número de monárquicos-cristians-melossos paresse ser que cairá en picado, porque para ver como tres elementos saúdan ao público e tiran caramelos sen a complicidade de ninguén (iste ano baixou a média de idade da gente que cre nos tres monarcas, está en dois anos e médio) chegha co nicolás vestido das cores de colacola....oitra coissa é se me piden a min que seja o "enviado" dos reis magos poe istes lares...(sempre quigem ser baltassar por solidaridade cos pobos e culturas oprimidas....) será um dilema actuar sen público e estar na boca de todos/as...alomenos bailarei coa chuvia bem abrighadinho.......

de re-voltas com neve...

2007-12-21T12:41:00.000Z

e levarei copos de neve de friagem múltiple, e sacudirei os ventos do leste para que os refaixos me quepan embaijo do brazo, e nom me caberán rebicos para repartir neste nadal, e sorrirei como soles aussentes nissa minha terra, e jogarei coas panxolinhas até que saian versos de mal-dizer, e as guirnaldas colgharán polo passeo marítimo e a ría vestirasse de vermelho , como a alfombra de jolibúd, e os sorrissos azul marinados empapelarán as nuite, as curtas nuites de nadal...e que bem sentan as pretérritas auséncias cando Ítaca prepara os seus altares onde poida lamer as feridas de guerra, batalhas nunca rematadas de luitar.....ali, alí estarei...

a verssiom definitiva.....(?!?)

2007-12-14T15:12:00.000Z

e a verssiom definitiva, coa friagem dos médios informativos, co glamour dos focos e flashes e demáis, nom sei vós pero ei quédome coas verssioms anteriores, som máis....máis minhas, máis nossas...de todos os geitos, muitissimas felicidades pra eles e que lhes vaia moi bem.....alédamonos de cuore nas hands......

http://www.lavozdegalicia.es/videos/2007/12/11/00311197394849700318358.htm?idioma=galego

a verssióm dúas...

2007-12-14T14:50:00.000Z

Ista é a verssióm de M. que me encantou tanto, que me emoçionou tanto e me fijo escaralhar de tal maneira que me parese a milhor forma de enriqueçer o meu blog e a história em sí. respectei os nomes própios e umha anécdota, jà que a escrita de m. é como ela mesma, preciossa, direta e carrrnalll....

(escusemuá)

"""MAIS NOS SOMOS DOUS

Pois iso, nos somos dous e sempre dous,bueno… a veces somos tres, e incluso catro, pero nunca máis pois …vais indo e vindo, volvendo e marchando….paresemos parvos por Barselona.
Eu tamén me incluio akí. Son a que máis leva pero asé mesmo son a que máis adoese por rejresar.
A miña mente ten subidas e baixadas, ama a Jalisia e tamén a odia. Sempre teño no pensamento ”hostia…tanto me das e tanto me qitas”. Non podo parar de pensar neso. Lojo párome e volto a pensar por qe escribo? Por qe nadie lee o qe escribo? Por qe non deixo qe nadie leia o qe escribo? Será por qe é o qe sinto e non qero qe nadie dos dous, tres uo catro o sepan….e se o saben? Se o saben a sua mente cairá coa miña? Merda merda e mais merda….Hoxe non qero falar de min, hoxe qero demostrar o por qé estou akí, lonxe do qe mais qero. Hai cousas qe se teñen qe vivir fora da casa, hai cousas qe non che pasan debaixo das faldas dos qe estimas…ai cousas qe mecajo na cona DEBEN DE SER CONTADAS!! E hoxe só hoxe é o día, pois onte ca emoción xa llo contei a todo o mundo pero HOXE e SÓ HOXE debe qedar escrita. E penso o por qé? E simplemente é qe non teño janas de traballar e diante da pantalla parece qe estou currando como un negro no tow line.

Pois como sempre íamos dous, pois cando che pasan cousa maravillosas tes por collóns qe ir cunha parella pois senón chamanche esaxerada. Ou será só a min?….tamén pode ser. Bueno ó suceso:

P.( radiante cos seus rizos e pensando por qé eu saín lesbiana…pois a verdade fasíamos boa parexa) e eu ( jodida pensando porque sempre me namoro das persoas máis imposibles de namorarme) polas ruas de Barcelona andando sen sentido e intentando buscarlle sentido ó mundo. Paresía un día do mais normal. Íamos por detrás de Sans, serquiña da miña casa e eu apurando o paso pois non chejaba a peluquería e por un sábado qe non tiña resaka pola mañá hai qe aprobeitalo á muerte. Ata qe, frente a nós unhas maletas sen dono aparente. Unhas maletas de cor nejra qe a min, me chamaban, por un instinto qe janei en Barcelona de roubar todo o posible e remexer na merda pois nunca sabes o qe podes atopar na capaital. Pois en 0,3 sen mais alí estabamos como bajabundos, como se non tibesemos un can a remexer níkel tesouro. Bueno carallo….miramos para un lado miramos para o outro….demoslle unha volta e outra…pin pan!!! a sejir o paseo pero desta ves paresíamos turistas fuxidos. Carjados con maletas, jiris totais( pros q me conosan….pareso jiri e pablo o meu jicholó). P. nen miraba pa atrás e eu tampouco pois alá no fondo estabamos roubando…non sabíamos o ké, non sabiamos nada…joder tamén deixar unha maletas ó carón dun contenedor non creio qe foran tomar un café…..debían de estar abandonadas, pero eu sentia qe as estaba roubando qe o qe fasía non staba ben e o peor de todo e qe o meu corpo fervía con ese sentimento…joder son unha puta mandante, pero como mola jijijiji.!!!!!!!!!!!!!

Outra ves qe me vou polas ramas.
Sije sije sije, apura apura apura…chejamos a peluquería da qe xa nadie se acordaba e a qe eu, claramente , cambiei a ves( tamen lle dixen ó rapas dos risos qe non podia atenderme Mónica a peluquera, aiiiiiiiiii canto vos contaría pero ajora non é o momento). Ó caso qe ó despiste cambiei a ves, os meus pelos non tiñan prioridade nese momento, non podia perder un minuto máis para abrir esas maletas. Podía haber unha bomba, podía haber merda, podía haber….eu qe sei, fora o qe fora para min era un tesouro e senón ,Mira , qedaríame cunhas maletas do trinke.
Subimos no ascensor, qe vivo nun séptimo e entre entresuelos e principales parese qe vivo nun piso dose ou trese. Inda qe vivira no sejundo ese dia habia qe coller ó ascensor e xa está. Entramos na casa e pasamos a ser tres. Non sei se xa éramos moitos. Tres. Non me justa ese número.( Aprobeito este minuto para mandarlle un biko a Ju. qe nunca ves fumos tres…bueno qe é mellor non profundizar)
Xa éramos tres, ahí acabei. Entra T. na historia. T., como describir a T.…bueno vou ir mais alá….como describir a xente qe vive no meu piso. Só unha ves o fixen ben , e está escrito nunca nota q elle deixei a miña compañeira Pp. para explicarlle a clase de familia desestructurada qe vive na miña casa –sétimo sejunda escaleira A. Tres persoas, tres compañeiras (bueno case catro qe a Ju. non sae de alí, e eu o prefiro, pois como xa dicen o tres non me justa nada)
PERO IMAXINADE ESAS POBRES MALETAS EN QE CLASE DE PISO FORON A DAR. FIXO QE SI TIBERAN PES XA ESTARIAN NA CASA DA COLLONA.

Pois Pp. non estaba, pero T., lojo se intejrou para ver qe carallo traíamos con nós, sempre antes chamándonos porcos. Normal, qe dirías ti se a tua compañeira che cheja con maletas dun contenedor…..pois qe vive en Barcelona joder!!
Mimá volvo ó asunto das maletas, e qe esta vida qe levamos….comtaría sentos de historias, nen novelas nin contos…podería botar anos falando de sucesos.
Abrimos as maletas, cheos de curiosidade. Un cheirume a hospital chejábame da maleta de P.. Ahhhhh pónseme a pel de pola de recordalo. Abro a miña. Unha brajiña, un suxeitador, catro prendas máis…..ou hostia qe decepción. Por riba vaia trapitos……qe che tiña ben mal justo a rapasa. Pero da de P. caen papeles e mais papeles…..moitos papeles. Os nosos seis ollos ficaron para alí. Eran cartas. Cartas qe non deberíamos ler, cartas qe son a mais cousa intima dunha persoa, cartas qe son sentimentos levadas ó papel. Joder cartas qe no mesmo instante qe as vimos xa as abrimos para lelas. E fixemos mal, pois si pero vaia morbo.
Vaia tres adentrándonos na intimidade dunha rapaza con mal gusto ó vestir.
Vaia tres revolvendo, e revolvendo buscándolle coordinación ó qe as cartas dispersas nos estaban dicindo. Pois se estaban alí era para qe as lésemos e qe vísemos o qe nos qerían decir.
Esa brajiña, ese suxeitador…..ese olor….. todo empeza a encaixar “ de prisión a prisión”
Eu flipo, pónseme a pel de pola. Todo encixaba. Vaia historia. Nen Almodóvar é capas de contar aljo tan bonito e ó mesmo tempo tan tráxico.
Helena, presa da cárcere de Barcelona cartéase con Antonio, presa da cárcere de Madrid. Non se cartean, decir eso e decir unha tontería. Se namoran. Carta a carta mais cariño e mais amor desprenden. Non sei como expresar o qe aqueles papeles sucios e bellos e cheios de faltas de ortografía e debuxos tontos de nenos cativos expresaban. Era o amor e a falta de cariño levada ó extremo. A soidade dunha cárcere qe che jode a xuventude en contra dos momentos de confianza no bis a bis. O contaban todo. Normal. Dende a primeira á última vez qe se viron: o seu primeiro encontro, noites no calabozo por arma blanca, paxariños e máis paxariños inventados pola sua imaginación……qe tonterías cegamos a decir por sentirnos qeridos. Era verdadeiro amor. Non o sei mais coido qe si. Cartas da súa irmá chea de pena por tela tan lonxe, e o máis forte qe non se preocupara qe todo ía sair ben e pronto estarían xuntas.
A historia de amor emprezase a embarullar.
Non entndo moito o qe pasa. P. mira para min. Eu estou inmersa nos paxariños das cartas, e entre rindo e flipando. P. volve a mirar para min. Eu miro pa P., e non sei como explicalo pero xa sabía o qe pasaba, xa o intuía. Nunca supen o por qé, pero tampouco me sorprendeu tanto. Helena, presa en Barcelona , Helena cheia de amor. Helena, Helena da qe estaba aprndendo sen darme conta… en verdade era Manuel. Un cambio de sexo fai 10 anos converteuna en Helena(como sua nai). Certificados e mais certificados de minusvalía, de depresións…. De merda. Volvemos á merda. Poir iso a irmá lle decia qe se tranquilizase qe todo ía sair ben. O de Madrid debeuse de enterar….centos de cousas empezaron a sair das nosas mentes perversas. Centos de historias, pois a qe nos ten akí non ten fin. Non existe esa última carta qe nos diga qe pasou. Pastillas e mais pastillas de hormonas ou drojas….ai lalelo.
Helena saiu da cárcere, so lle faltaban 2 semanas na última carta, na súa bibiografía, e fuxiu, e correu e deixou atrás todo incluso as súas maletas.

Separémonos delas, éramos tres persoas flipando. Éramos tres persoas qe non saben o qe teñen qe facer nese momento. Todo acabou mal, pensamos. Vaia historia. A min ata me deixou mal o corpo, qe nadie me prejunte o por qé. Repito, vaia historia, qe cada un pense o qe qeira, eu so penso na valentía desa muller, na sua vida, na sua mala vida, á cárcere, porqé? Nunca o sabrei. O seu namorado….como acabou….voltou ca sua irmá?? Qe historia tan bonita.

Nós no último arranqe de egoismo de día qe fixemos, pois tiralo todo e qedarnos coas maletas. Inda ajora me parece increíble haber feito semejante parvada, pero no fondo era o qe había qe facer. Helena qería qe eso fose a basura….e alí foi. Xuro por Dios qe tres bolsas de basura foron o contenedor enterrando todos os sentimentos qe ese día volveron a nacer. Tres bolsas, mal número.

Contei a historia 20 veces e 40 veces qe me falta por contar. Creo qe se teño netos algún día lla contarei. Creo qe non me qeda nadie conocido qe non a sepa. E pa qen non a sepa por min sabrana por T. ou P. Vaia historia qe non morre dos nosos recordos.

E ajora xa pasou un mes do encontro do tesouro, e as maletas foron repartidas, eu qedeime ca pequeña para ir a Jalisia de ves en cando e non ir con mochila. Y Pablo ca grande qe vou falta lle fai pa tanta mudanza. T. era a terceira, qedou sen premio.
Pois si, era un recordo precioso, e inda o é. Mais onte volvín a abrir a mente, volvín ó mes pasado a abrir a maleta. Dios qe fuerte. Nun día calqera como onte, aburrido como o carallo en Castellbisbal, rodeada de ordenadores e impresoras imprimindo etiquetas e rompéndome a cabeza, foi como estar aquel dia diante do contenedor. P., o número 2 lendo o xornal como todos os días fixo cerrarse o círculo. Fixo qe me arrancase unha sonrisa e me alejrase o día. Convirteu o día 13 de Decmbro do 2007 nun día qe non vou esqecer nunca. “Un transexual ea parella saen da cárcere para casar”, para calqera esta noticia pasaríalle desapercibida, reiríanse e incluso nen se pararían a leela e pasarían páxina. Pero o núm dous non. O número dous non. Joder Jrasias por leer o periódico. Xuro leelo todos os días. Helena casou. Qé fuerte. Non mo podía creer e inda me costa crelo. Qen me iba decir a min, vaia historia vaia historia, vaia show dous encadeados poniendo os aneis, …..pero por unha vez pensei qe todo é posible e qe se estou por Barcelona é por aljo e algún día o sabrei.
Podería contar mais sentimentos pero a historia xa se cerrou y eu con ela.

5 FOLLAS, JÚSTAME O NUMERO SINCO."""

de oitra volta!!

2007-12-11T22:49:00.000Z

resolto o assunto deijandome levar polo azar (e polo azahar) a semaNa de tomas de desiçoms saíu bem , deixeime levar, sem perder nota do que me rodeaba...e todos saímos ghanhando...bueno case todos, pero a forza maior, umha ligeira indisposiçom e o resto figerom que..sem problemas....

e tocou voltar a decidir, e decidim ser feliz, tomar a felicidade tal como vem e sorrirlhe...e se a vida algumha vez vem amarghada...pedimoslhe sal e tequila e brindamos...e brindarei, em breve, porque é preciosso ter um motivo máis para voltar a cassa no nadal (pero nom falarei de voltar nem da distáncia pq jà houbo quem me propujo mudarlhe o nome a o blog polo de "emighrAnte com ghanas de des-emighrar"...tampouco é a coissa asím)...e agardo voltar sorrindo, tarde pero sorrindo, doutra vez tocará ir em carro polos mares de Terra que me separAn de todo o que me agharda no nadaL atlántico: comidas, ceas, amizades, famílIa, sorpressas!,coche, selecçom!!!!, saidas e rissos entre encontros, reencontros...nótase-me que decidin ser aleghre!!??...jajajajA....

do dilema...

2007-11-30T15:06:00.000Z

o fodido dos dilemas é que nom som doados de resolver, ti pensas, pq tomar decissioms sem pensar queda como moi preghisseiro, nom?, entón penssas e buscalhes as cosquillas a cada punto, os febles, os fortes. polos, se cadra, numha listagem de papel, ou de códigos binários…pero o dilema está ahí, segue….nom desapareceu ¡!, pode que se convertirá num dilema que tira máis para um punto que para o oitro, pero será suficiente, hai dilemas que nom rematan até a morte (morto o can rematou a rabia), pero hai dilemas que sobreviven á morte, será por istes últimos que en cada dilema paresse que me xoghasse a vida??...os dilemas continuan inclusso coa toma da (s) decissiom (s), o puto costo de oportunidade que lhe chaman os amantes da economía….o que está claro é que o dilema, é e seguirá sendo um dilema….

E a ver como caralho resolvo eu o dilema desta fin de semana….brrrrr, alghem terá que perder!!!!

das maletas da fugida,,,

2007-11-19T15:59:00.000Z

...antonte vina axexando o horizonte dende a fiestra dum cárcere sem reijas, dende umha gaiola sem aramios...polas meixelas esvarabanlhe dúas bágoas, que as oitras jâ as tinha gastadas en anos e anos de pranto...apurou o pitilho e emborronou as bágoas co rimel denantes de tirar dos mocos (as bágoas interiores, disque)...coa préssa dumha fugida cara ningures, baixou as escaleiras tropezando as maletas contra cada um dos peldanhos, nom importaba a violéncia da fugida...só fugir, só respirar, só chegar a abaixo... atrás remorsos, atrás bágoas e umha vida repleta de desencontros.

cando a vin marchar nom puiden senon enternecerme, pois a vida é mui puta cando a tratas de ti a ti....

levaba anos carteandose con el, cada mércores chegaban coa correspondéncia tres misivas que antepunhan embaijo do selho: "de prissiom a prissiom, de coraçom a coraçom". na modelo, só había um día de recolhida de cartas, e todas as da semana acumulábanlhas á morea, ela só podía, así mesmo, recibilas um día á semana tambén, así ía trazando num intre como se alteraban os ánimos do impetuosso amado a o longo da semana...ela marcaba em vermelho, em forma de coraçom, todas as faltas de ortografía del que lhe produziam tenrura...tambén tinha cartas da nai que lhe contaba de como a súa familia, no sur de andalucía, a botaba de menos, pero nom podían ir a visitala, de como a irmán estaba recomponhendo a súa vida con anacos de fotografías superpostos, alheos, fríos, distantes...ela anhoraba anhorar, e choraba...o sábado sería a quinta vez que ía á modelo a visitalo, contaba cum permisso de cinco días e levaba preparando a viagem dúas semanas... el estivera incomunicado dez días por manexo de arma branca no cárcere, prometeralhe que nom voltaría a meterse em problemas, pero nom era quem de prometer nada dende detrás dumhas reixas que alonxan máis da realidade que do sonhar...ela estivera apercibida tres días por umha pelexa cumha gitana no patio, pero os arnhazos jâ lhe desapareceram do rostro....estaba decidida...desta contarialhe a el toda a verdade, nom máis mentiras encubertas en fermosa pel e verbas forradas de veludo...cando tivera que tomar oitras decisióms colhera forzas de-sabe-Deus-onde, e co peito enchido, encomendarase a ter valor....el era todo o que lhe quedaba, a ultima bala dum revolver chamado esperanza....

o luns, logo de voltar de visitalo, vina desfeita, acabada, derrotada, a o borde da lene coitelada nas venas que a redimiría do sufrido...as maletas a medio facer, umhas braguinhas, três botes de píldoras, todas as cartas del ordenadas por data, as últimas rotas en anacos.....e enriba de todo, en milheiros de anacos tambén, o reconhecemento de cambio de sexo que a facía mulher dende 1991....

nom sei se metería algo máis na maleta, nom sei se a deixaría abandoada en calqueira contenedor, porque hai passados que só serven pra abandoar num contenedor, nom sei que plans tinha, nom sei se tinha plans...pero ela jâ daquela sabía que voltar a o cárcere jâ nom era umha opciom possible...

(a maría, inductora a que a verdade surgira...)

das uito coissas...

2007-11-08T17:36:00.000Z

recibido o encargo dos memes de zerovacas, e recén cheghado coas leghañas de marugía zoupandome nos olhos, tenho que ponherme a cavilar en uito coisas da que falar no meu blog, e vendo o que algumha gente puxo, pois crin que cada qual puxo do que sabía ou lhe gustaba…a min nom me gusta pero é do que sei (ou debería)... de buscar pisso, así relatarei os últimos uito pissos nos que vivin dende setembro 2005 (boa média, se falasemos de companheiras sentimentais….pero som pissos, habitaçoms…)...por orde cronológica de recente a antigo…por seguir umha orde:

Um.- pisso carrer calábria, bcna.- pisso ambiente ocupa, con cinco habitaçoms, mobles aproveitados da rúa, prezo moi barato, cama de matrimónio, gente moi enrolhada e moi preghisseira tambén…todo era fumar, rir e descansar…cheghou a merda ao teito…e houbo que limpala enteirinha!!!!!

Dois.-pisso carrer casp, bcna.- pisso de luxazo, pantalla de plasma tamanho XXL, salón para patinar, saltar á corda e pinchar música a o mesmo tempo, cozinha pequena pero sempre ocupada por cozinheiros exquisitos, companheiros/as impresionantes, moi bo rolho, chegaron a ser amigos máis que companheiros, cama matrimónio…houbo que deixalo con pena, pero nom quedou oitra…

Tres.-pisso poble sec. bcna- pisso a o que cheghei fuxindo e marchei do mesmo geito, pisso moi soleado (vivin o vran nel), cama de matrimónio, moi bo rolho cos companheiros, ambiente internacional, pisso de luxo, nom moi caro, só que quen tinha que pagalo desapareceu cos cartos rumbo a Nova Zelanda, os mossos non deron creto de tal…

Quatro.-pisso avinguda paral.lel, bcna.- mini-zulo que constaba de catre, armário e um pequeño espazo para respirar, só umha companheira, neurótica, obsesionada coa limpeza (coa das demáis, coa súa era máis relajada), moi bem situado, moi caro…patas para que vos quero…

Cinco.-pisso perilho, oleiros.- pisazo-que-te-cagas-que-case-choro-cando-o-deixei, cheghei fuxindo, busqueino cum companheiro, logo vinheiron dois máis, soleados, ambiente rural, cama de matrimónio, habitaçom espaciossísímas, mobles redecorados por min, dous banhos, sitio para aparcar o coche, a o ladinho do trabalho, companheiros conhecidos de sempre…mimá e pensar que houbo que deixalo e últimamente o resto van caendo coma moscas…festas con canhita, ir á praia, discutir, fumar, rir, chorar, folhar, comer, limpar…bueno limpar, limpar nom foi moi parelho…

Seis.-pisso-chalet na zapateira, a crunha.- cheghei de emergéncia, enorme, vixiado polos donos que vivian ao lado, ambiente “moi participativo”, a convivencia vixiada polos donos que vivian ao lado, espacio enorme para aparcar, na finca, preto da casa, ambiente vixiado polos donos que vivian ao lado, conhecin a moi, moi boa gente…que ainda conheço… nono soportei máis…lisquei logo de venderlhe umha habitaçom e case meterlhe um porquinho a durmir no jardim…

Sete.- pisso avenida das camelias, cidade olívica.- pisso que procurei com tempo, moi procurado, gente moi boa, cama de matrimónio, bo ambiente, boa situaçom, amigos en comun cos companheios…marchei por cambio de trabalho e cidade logo de viver um mes e médio…

Uito.- pisso rúa condesa bárcena, cidade olívica.- pisso onde vivín de extranjis, um mes e pico (os donos que alugaban nom aceptaban a homes no pisso, pero nem para tomar un café!!!) reherdei a habita dumha amiga para conheçer a oitra (eu digho re-conheçer, ou máis profundamente que jâ lhe conhessía a súa mirada), cama normalinha, habita bem…en constante vigiáncia por se vinham os donos (imborrable a lembrança de ter que comer umha mchambueguesa por viren estes sem avisar na minha hora da comida…) peghada-peghada a o choio, pisso de comer bem, con sobremessa de faladoiro, confessions, italiano, yoga, erghersse á mesa hora-pelejar pola ducha con quatro rádios e tres teles prendidas a um tempo, e muita pena de marchar….algho queda daquelo…que nom é pouco….

E agora nom vivo en ningún destes pissos e em todos ao mesmo tempo, pero som coma os filhos, ainda que seja a décima mudanza…asusta….

Hai que nomear a alghen??!!!, verdelho, susolista, cartafol de silencios, pau, marinha, e nom sei máis, se están repetidos éche o mesmo , releédelos... (sintoo, cheghei algho tarde...)

caminho a cassa...(u-la ítaca?)

2007-10-28T23:57:00.000Z

puxem os calcetins dobrados como a ti che ghusta, as camisas sabes que nom som quem de doblalas moi bem, van a barulho, tenho ferro de pasar, e gosto de facelo, perde coidado...os pantalóns som escasos, nom tenho máis de três que se podan usar, e um levareino a trabalhar, pero cabem, pujem as camissolas desas de debuxos panegíricos da nosa autoodiada ideosincrassia, istas encarteinas bem...tenhem indicaçoms a o lombo, e nom tivem ganhas de ponher máis nada, se total o garda de aeroporto sempre a toma comigo e revisame todo confundindome co avance dumha célula islamista con basse em compostela...nom coupo a choiva que amainou num crarejado día de mencer (a parte nom podo levar líquidos comigo), nem as temsióms por teren que pensar dúas coissas a um tempo, as ansias de pisar terra galega acrecentanse e diminúen a cada tanto, nom sei se a choiva é boa companheira pero agardo atopar algo máis que chuvia no enéssimo desembarco a casa... e a tranquilidade suficiente para enfrontarme a um novo pisso, umha nova cidade e umha nova vida cando volte...namentres terei que sorrir, porque sorrir coido que pode ser a milhor presentaçom ante o que venha...avanti galiza que o corpo jâ vai caminho para alá onde a mente leva días...

segue chovendo...

2007-10-27T00:16:00.000Z

chove, e segue chovendo / e nom tenho sono, devin de perdelo procurando choiva / e cada pinga apaga máis se cadra o meu sono / como fai co lume cando arrabea pola lareira /chove forte, que é como lhe chaman aqui cando caen cortinas de choiva /na minha terra a choiva é miúda, e cada pinga trae umha nova nova / pero coido que isto jâ o escribira antes, muito antes de que comezase a chover / pero segue chovendo, e a choiva nom trae escampe / e a mente vaise en cada pinga, cara atrás, cara a memória /por isso lémbrome que chove e que o sono se cadra jâ nom virá...

et tu , Yolanda??

2007-10-17T13:01:00.000Z

Yolanda viuse sobredimensionada e nom soubo aturar o temporal, fai o mal pero nom gosta de que lho digam na face, tampouco a súa literatura vital sabe encadrala no terreo do humor sarcástico...dou um golpe, tentou dar um golpe legal-mediático que os aduaneiros souberon sobredimensionar, pero ela nom é capaz de olhar moito máis alá do seu redor...como digerom, co orgulho que debe ser aparecer como um icono aduaneiro....!!!, a ver se recae o sentidinho e voltan os cauces a o seu río, Yolanda ás súas poesías e vida glamourossa baijo as sombras fructiferas dos novos sargadelos (alá ela e a súa conciéncia) e os aduaneiros a publicar, que jâ o tinham esquecido!...

hai umha marea, marea, marea d posts e apoio á causa....

días de pátria, gando e kiko neves...

2007-10-16T10:45:00.000Z

o día amencía cos estertores aínda da farra do día anterior, o sol impoluto firmaba un bo comezo de jornada do patriótico día da terrinha...e saimos com tempo a unir cum berro, que cada vez ten menos de berro e máis de costume afianzado, a nosa voz ás oitras que pregoan a redenzón da boa nazón de breogán...e como é de costume éramos muitos e nom cabíamos sobre os ósos dos enterrados nessa quintana con máis história que capacidade..logo a fame fixo apariçom e como o resto do rebanho dirigin-me a onde antanho ataban as bestas e demáis "animalinhos de viver"que diría vidal bolanho, adicados a o máis puro intercambio tradicional (sempre dubidei como podes valorar un porco criado na casa durante ano e medio e umha besta mantida na máis codiciada vida por um animal, para saber que um pode equiparar á oitra? porque agora acostumamonos a que o valor das coisas venha dado por multinacionais e demáis que calculan custes, demandas e distintos números...pero calcular custes de ano e medio ou de toda umha vida... coido que faciase umha média natural do mercado, valoraban a olho umha desviaçom estándar e umha varianza e sumabanlhe que o seu bicho era milhor que o resto e pedían tanto...malia que sempre había e hai um tratante que fode toda lóxica estadística e matemática, pero o dos tratantes (en feminino nom conheço o caso) é um tema a tratar moi profundamente noutro momento (e fareino, porque dá pra muito e máis...)

e alá estabamos de algarabía, como soe passar nestes cassos entraronme ghanas de rachar o bilhete de avión de volta, pero sabería que nom serviría de nada,...soeme acontecer en momentos varios, case sempre na terrinha, pero aghora acrecentado porque começei a ver a caras conhecidas en cada curruncho, gemtes coas que tinha conversas pendentes, ou inacabadas ou sem iniciar....aihhhhh, que fóra nom me entenden isso de ter morrinha até dentro da túa própia casa, da túa própia terra....

e entre risos e ansiedades agardaba á mussa das inquedanza, isse espiritu que sempre promete aparecer pero o destino confabulasse e montalhe cada movida "que te cagas" para entendelas e facer auto de fe en que isso é possible e ás vezes passa...prometía umha cita coa inspiracióm e aproveitando que tinha que passar por a antiga cidade dos saberes... apareceu...pero nom apareceu á hora acordada, nem nos vinte minutos posteriores que prometera, inclusso tiven que acortar eu a distáncia cando dixo aquilo de "e que me atopo con amigos /as a cada passo...!" (algho que nom me é novo vindo de quen ven e onde "estudou")...pero apareceu, nom por arte de mágia, nem arte divino, senón por arte de diva, que o é sem sabelo (saber, sábeo que lho digho, pero en escassas coisas me cre, di que sempre esaxero...) e veu cumha sorpressa embaijo do brazo sem ela o saber nem agardar... (eu menos) pero ali estaba cun grupo de gemte que nom conheçia pero me soaban como se os conhecese de toda a vida (pasame con dúas quintas de jornalistas e filólogos que estudaran nos arrabales do burgo (arrabales do burgho!!!, que jâ é dizer !!)... e comezaron as presentaçoms, cotiás e ás vezes repetidas (e que co das caras e os nomes...) tal e qual, fulanita que che falara dela por non seique, o mozo que jà o conheceras en nonse onde, e kiko neves...saltei como um resorte num reloxo marcando as badaladas do ano final..."nom me jodas!!..kiko neves?...coido que escuitou, pero polo estado no que estabamos a aquelas horas da tardinha nom lhe deu importáncia...pero eu sí, joder, era kiko neves...queo dizer para muitos ver a spielberg pola rúa ou numha festa, pois emocionarialhe e quedaría coa cara de pampo babexando que dizer, ou pra oitros ver a manu chao coa chilava e a guitarra fliparialhe e quixeran dizer mil coisas sem que saia nada...pero a min si que me saiu, saiume um: "encantado de conhecerche" moi, moi auténtico sem babexo, pero sem inquietar a ninguém...primeiro pq nono creia "que vaaa...", "tomasme o pelo"...logo aceptei que era kiko neves como se polbo fose animal de companha...pero cando fomos a tomar algo e achegabanse poetas, pseudo poetas e demáis seres que de juntar palavras se alimentan, pois caín na conta, "pomo, que é kiko neves" e coa túa cara de impávida (celha en alto e voz de "pero tú q me dizes?") soltasme... "claro, jâ cho presentei antes..ou nom?)...jajaja e alí bebemos con kiko neves sem falar de poesía nem de porque a néboa de ponteareas eleva os espritus en forma de verbas rítmicas e asoantes...pero bebendo e presumindo ante a minha récua de lembranzas deses vasinhos que compartin con kiko neves (pra el cónstame que nom eran os primeiros nem os seghundos) a quen, sobra dizer, admiro moito pola poesía que fai e como a fai...

e dalí rescatoume a minha mussa que ía inspirando a cada passo a quen se atopaba a diestra e siniestra (pq prometeu-me nom pararse con todo o mundo, polo que supuxen que todo o mundo nom contaba cos de diante e atrás pero sí diestra e siniestra) e jâ lâ fumos rematar a jornada quedando com máis gente pra falar desse tema do que tanto lhe gustan falar cando se reúnem... (bueno, ela sabe que a quero ighual tal e como é e viceversa...) pero eu fun contento pra casa por que lhe puxera cara de carne e óso a muitas verbas que lera...cara de kiko neves....

a chuvia...

2007-10-10T00:33:00.001Z

...hoje choveu, e a chuvia lembroume a ti. a chuvia trouxome o teu arrecendo a dentro do meu peito...e adivinhei-te detrás de cada pinga, estranas pingas as desta terra, detrás de cada trono que che anunciaba, e dancei por ti, polas lembranzas que aínda me inspiras e coas que me dominas... ardes nestas terras con plúvia insistência, e nom che colhín o pulo, acostumados a os teus deveceres maininhos e de caída sopesada, acaeches por umhas pingas de choiva e jâ che pousaches no meu maxín malia que a o intre escampou, pero ti seghias alí...devecendo ser o centro do meu sorriso, que nem eu sei se era de meláncolia ou de retranca, porque nós sabemos chorar de melancolía, e sabemos rir de retranca tambén...

de paiassos...

2007-09-25T21:21:00.000Z

..."sei que es moi bo co trapécio, que nos malabares ninquén che fai sombra. Sei que nom hâ quen levante máis pesso que ti, nem ninquém que doble con máis mestría as barras de ferro. Sei que ninguém ten máis coragem que ti diante dun león...pero esto éche um circo, e alghém tinha que ser o paiasso..."

fotos pola rede...

2007-09-18T21:50:00.000Z

sei que hai mui boa calidade pola rede adiante no relativo ás fotos, sei que algumhas son mostras que inclusso embeleçem máis a minha ansiada costa...pero sin ser por desmereçer, e muito menos por esqueçer ou minusvalorar, quería hoje deijar a mostra fotográfica dun rapaz deses aventureiros que fan da cámara algo paressido a umha extensióm da súa man, cheghoume por umha amiga común, e gustáronme... realmente figeronme desejar por um intre estar en todos esses lugares nos que el estivo, cos seus mesmos olhos e inquietudes (tambén coa mesma paciéncia...)

o calcetin desaparecido...

2007-09-13T18:45:00.000Z

onte perdín um calcetim, dirás ti: "a quen lhe importa?", pois a min , era un bem preciado, mercarao mediante o antigo método xudáico do regateo a uns indios bolivianos ou bolivianos con cara de indíxena, que tanto lhe ten. non regateara por necessidade, máis bem por curiosidade, pero saqueilhe tres pares por un prezo inferior a o que num comenzo agardara. o conto é que dos tres pares, eran os verdes con infinidade de cores os que máis me chamaban a atención. realmente para ser exacto, máis que perdelo, nom tinha onde tinha que estar....

denantes de culpabilizar a ninguén repasei todos os posibles lugares onde puidera esqueçer, ou estraviar dita prenda. no cesto da roupa lixada nom estaba, isso fixome pensar que lavar, lavarase, nom estaba na lavadora, nom estaba no tendal....mudei de método, passei á rolda das preghuntas, algo inquieto jâ, interroghei á súa parelha, quen confessou que nom sabía ren del dende o mércores, claro que levaba catro días volto do revés e pouco puido ver.

as sábanas da cama soen ser cómplices das agochadas dos calcetíns, son ghrandes, metense ás présas na lavadora... apreteilhe duro mais nom soltou tampouco ren do seu paradoiro... seghin olhando, na lámpada do teito (nunca se sabe), misturada cos calzoncilhos, coas camisas, nom daba aparessido...

comentando de esguelho este asunto na oficina coma quen comenta umha tontería, dirigiusse un companheiro a min con seriedade, alzou a olhada dos papeis e díxome:"e fuches ver se está detrás da catedral??" , de começo mireino un pouco abraiado...ía a botarme a rir cando explicoume que muitos calcetins e oitras prendas desaparecidas soen organizarse todos os domingos para se manifestar detrás da catedral...nom mostrou a máis leve mostra de dúbida, nem um simple gesto de tentar rir... dixenlhe: " ...pois... será... " pero tiven que ir, nom puiden quedar coa dúbida no corpo, e fun todo curioso...efectivamente alí, tras a catedral estaban varias prendas sostendo um cartelinho, e a ledicia suprema apoderouse de min cando vin o meu calcetín, mais estaba emparelhado con oitro parecido, de distinto desenho pero cores similares, nom daba creto de tal unión fóra do matrimónio entre iguais... tinhan enriba un cartelinho: " 3 € el par"...o marroquí que defendía os seus direitos e facía da súa voz riu cando lhe expliquei que nom fora un abandono do fogar, senón un secuestro...tiven que paghar o doble polo meu calcetín do que me valera num principio e pra colmo sigho tendo oitro calcetin solto do que nom conhezo nem a súa procedéncia sequera, se che falta um pode que seja este....

de emighantes novos, ou novos emighrantes...

2007-09-03T19:12:00.000Z

Lendo a prensa de hoje pola rede, verdadeiro vehículo para contrastar informaçóm, vejo ista nova que me atanhe de pleno, que normalmente som máis as que o fan pero aghora falarei desta.
Como emighrado que som tenho a minha opinión e amáis umha visióm que vai máis alá do meu caso para analisar máis casos. En principio dicir que me parece máis alarmante a idade dos emigrados que a própia cantidade, e que a preparación seja algo fundamental para o emigrado

Un dos principais problemas ao meu xulgar e que habendo recursos nom se aproveitan todo o que se pode e na maioría dos casos quem os aproveita é gente que nom mira pola terra, como bem analisan na prensa. Rechama que noitras facetas e labores sí comenza a haber un aproveitamento e unha disposición a pechar os ciclos económicos na terra, o que favorece máis rendabilidade.

De ahí que a chamada seja nom só a os poderes públicos senón á sociedade en geral, pois a economía da subsisténcia todavía está presente na empresa galega, o empresário de poderes cubrir el todos os postos de trabalho, cubririaos, así, o pluriemprego e a nom profesionalización dos sectores fai que os profesionais emigren a onde poidan desenrolar específicamente o seu trabalho, Canarias na hostelería, Madrid e Catalunya en sectores industriais e Suiza (cada vez menos) e Canarias na construcçom, fugindo do pluriemprego e dos conseguintes soldos baixos.

Súmase tambén a falha de infraestructura debido á pouca concienciación de empresa galega e a sumisión a umha economía que mira máis polos intereses espanhois e das zonas jâ industrializadas que das que están por industrializar. Cómpre concienciarse en que invertir en soldos é invertir en calidade, e calidade que repercutirá no país e numha milhora dos recursos.

A visión de atraso que se ten na galiza contrasta coas ganhas de ver mundo e ver coisas diferentes cando estando jâ fóra ves que Galiza sí pode ser o país das oportunidades, está por façer, só nos falha apostar TODOS/AS por ela…

de pátrias...

2007-08-16T19:50:00.000Z

...hâ gente que sente simpatía polo lugar onde a bem lhe tocou naçer, hâ gente que gosta de sentirse de onde un bo día espertou dumha longa siesta (ou dun pesado pesadelo), hâ gente que materializa esse sentimento preocupandosse e trabalhando por esse lugar chamado pátria...hâ gente tambén que trabalha a reo e deija vitais importáncias por sentir-se participe da construcçom da pátria, hâ gente tambén que pasan os anos, os meses, os días e as horas meditando na pátria, hai quenes pensan nom tanto e actúan máis, hâ quem tras a súa pátria agocha sentimentos de xenreira e vinganza, e como tal sintense verdadeiro e único patriota, hâ quen tenhem varias pátrias e conjúganas de paritario geito, hâ quem, incluso, pode viver sem pátria, tambén é certo que hâ quen nascen, viven trabalhan e morren por pátrias inexistentes ou imaginárias (nom venhem a ser o mesmo), hâ quen pola pátria nom dá un caralho, nem media teta, hâ quem deijou a vida por defender á pátria ou o trapo que a representa, hâ quen da pátria fai un saio, hâ quen con só escuitar o nome pátria diluese en vermelhos rencores e altofalantes berros....

pero entre todos hâ quen naçe coa pátria tam metida no corpo, tan incrustadinha nos ósos e nas carnes (nos cartilagos e sangue tambén) que nom se pode desprender dela e vailhe pesando e pesando até que sem atopar máis espazo interior pra crescer, sae pola cara, naçe da boca, das pequenas comisuras dos beizos e espalhaselhe á pessoa por toda o rostro...poucos/as poden presumir de levar á pátria na cara...

...adicado a o manoel co "o" máis claro e preciso que dei en conheçer...

liberdade...

2007-08-14T11:57:00.000Z

afundidos na máis profunda das estimas existentes, emprenderon rumbo sem destino fijo no máis escuálido dos coches que se poideran imaginar. colheron en dúas rechonchas maletas mal pechadas, as quatro coissas que se soen colher numha viagem inesperada. cabalgaron no vento cos máis ansiosos dos risos, soltando bicos ao ar que lhes peiteaba as ansias de ceivar o que sentían…dirigíanse cara alá onde os anos do coche, as poucas coissas que levaran ou as inclemencias do tempo nom tiveran a mínima importancia…

á volta de pagar a respotagem do combustible, ela jâ nom estaba, deixara un fular vermelho con lunares brancos no assento, máis por esqueçemento que por mostra de tacto…entón comprendeu que a liberdade non estaba en ir a onde un quixera, senon en nom necessitar a ninguén para ir a ningures….e prendeu de novo o coche…

2007-07-20T12:54:00.000Z

do sol plomizo, das suores noturnas, dos espertares calurosos, do tráfico ordeado e abrupto, de escuitar idiomas alheios, de reatopar a máis gemte dalá que daquí, de nom poder xojar coas ondas do mar, de passar máis calor no mar que na areia, de nom ter sitio pra min e a toalha juntos, de estar obrigado a ver a vida dende detrás dum cristal azul e granate e de ter que paghar até por mexar...de todo isto cansei e de algho máis suponho cando me decidin a buscar o morno orbalho de lonxanas terras, o aire fresco dun océano que a nada se asemelha a mar....nom me custou muito decidilo, e debin de animar a o resto de gemte pq jâ tenho convite para me banhar nas bravas orilhas da boca do río, de pousar os azos nas pedras (aínda segue sendo de pedra a quintana?) milenárias de compostela e se cadra facer a ruta das rías baijas num record de menos de tres ou catro días....nom hâ nada como prender un misto, de súpeto agroman os pitilhos a che ofrecer, así que ista fin de semana desembarco de pseudo-emijrantes nas velhas terras galaicas.

o primeiro referente festivo será a batalha naval do mercado medieval de Corcubióm, o mítico día da pátria que a ver con que nos surprende ...e ver á gemte, ver a muita gemte que agardo tenha tempo e ganhas de coincidir com iste ser anegado de bágoas de lembramça...o dito façedeme sitiooooooooo!!!!!!!!!!!!

P.D. se aínda hai alghen a quen nom chamei pra quedar que me berre baijinho que será escuitado/a....

?¿

2007-07-06T13:06:00.000Z

...se hai que ir, vaise....sem máis...

médios de transporte?

2007-06-28T16:35:00.000Z

por que a gemte andará toda con présa para colher o metro, sem respetar nem tam sequera a o/a que vai ao lado, façendose paso a ritmo de empurróns e patadas se hai um metro cada tres ou catro minutos, e que perdas isse nom mereçe máis esforço que o que fai quen perde o autobús ou o comboio ( amáis na galissa onde perder um bus e agardar até o día seghinte…)…sem embargo alá van as présas nas horas punta, os cóbados nas meijelas e o alento madrugador do dormido de turno calandoche no nariz…nono entendo, nom

Porque se colhes o metro este nom agarda aínda que che veja cun pé dentro e logho fai paradas ás vezes de até tres minutos entre estaçom e estaçom? Cómpre tanta présa se vas a estar parado num túnel, sem luss , sem saída co aínda madrugador alento do de enfronte jâ anegando-che o naris??? No autobús que me levaba case até a miha casa, manolo, o conductor, tinha umha margen de mediadora para quen se retardaba, e vinhan as señoras coas rabissas: “aguarda, ohhhh, que Imirita estaba acabando de vender..!!!” e nom debía de ser mentira pq ao cuarto de hora cheghaba Imirita sen rabissas e cum sorriso de orelha a orelha…isso sim, nom se livraba do “putaaa” que se lhe escapaba polo baijo a quem lhe “parara” o autobús… e nom había problemas coas parada, nom estaban delimitadas e había fins de semana que variaban trescentos metros da fin de semana anterior aseghun a chuvia, o sol, se era tarde ou se pechaba a tenda….a parada máis frequente pasando neghreira estaba no medio da estrada, isso si catro intermitentes, sorriso de manolo…..isso era atençom personalizada, nem chifre, nem pito : “PARALHEEEEE, OHHHHHH”…ás vezes pensei que o tipico paisaninho pedirialhe a manolo: “nom pares, ohhh, aminora que ja embaijo em marcha” pero nom, nunca o vin admitoo.

Oitra porque tes hora fija de embarque nos aeroplanos e logho tes que aghardar, como mínimo média hora a que suban a embarcar-te, e ló nom poden dar o embarque para cando está o avión jâ listo?...na oitra compañía de autobuses na que nom ía a casa pero que cubre umha línha paralela á anterior, nom arrancabamos até que se enchese o bus até un tope, fose a hora que fosse, claro, a gemte cabreabase e mudaron a reunirse entre os cabreados (eu inclúome) para “alugar um servicio discrecional” que co tempo deijou de ser tan discrecional pero que saia á mesam hora e custaba menos da metade, tamen corrías o risco de que nos pararan tres vezes antes de cheghar ao destino os verde-oliva pedindo papeles, licenzas, seguridade, nº de nomseique….dumha quedamos em terra e nom lhe deijaron arrancar, a min preghuntaronme (respeto o idioma original dos interlocutores porque fui así como falaron); “i usted como consiguió el número del autobús?- home, ponno no lateral do bús…-díxenlhe. Miroume, fitou o lateral do bus onde vinha o nº, e dixo: -así que lo vió ahí?- nom, dixenlhe, vinno no oitro lateral….surrealista, pero quedamos en terra.

Oitra, pq está prohibido entrar na zona de embarque com zumes e logho chos venden arriba, o triple de maís caros…pq se é pola ameaza terrorista eu ofrecinme a emborcalo num cacharrinho que levaba con tapa a o uso, pero nanai da china…o una free zone ou no avión…pero no avión cando pedin agua do grifo tampouco ma deron: “no tenemos”.dijerom, “ e ló os banhos con que funcionan?-“pues no te lo sé” pero tenemos cocacola” no tren da Coruña a vigho, cando tinhas que madrugar para cheghar a tempo as fumaradas da medianuite en panjom, tampouco estaba permitido beber, a un colega quijeronlhe quitar a bebida, ameazou: “pois aquí nom pon nada dedescalzarse, von a descañlçarme” o revisor mirou a pinta que levaba, viu que tinha medio pé espido, o calcetín nom nas milhores condicions e dixo-lhe: “pssss, venha polo menos deixame unha cervexa disass para min” e así foi pero o de “ e se na volta ameazo con descalzarme sairiame a viagem gratis?” foi contestado polo revisor cun lacónico: “nom te passes, muchaso, nom te pases…”

E é que ao final éche isso, vaiamos en metro, bus, aeroplano ou tren, o importante é nom pasarmos,nem de listos, nem da hora, nem da parada….

made in galizzaa...

2007-06-21T14:49:00.000Z

Preocupado polo desenvolvemento da cultura urbanística e tendo en conta que logo das eleccións municipais é un dos departamentos milhor valorados (e requeridos) no reparto de poderes e pactos; e como isto está moi de actualidade quixen facer umha pequena escolma de ejemplos do urbanismo galego, hai quem lhe chama feismo, o meu pai prefire referirse a “ideisincrasia urbanística galega” por que di que cando está tan inculcado na história, nos costumes e no xeito de vivilo e concebilo pois pasa a formar parte da ideosincrásia do lugar (inclue nel as chapuzas )…isto nom é o pior senón que el amáis de defendela practícaa e bastante… (levarémola coma um verme metida na cachola?)...deixo como mostra, un boton, coisas que apareceron na voz, que descubrin polo chuza ou que circulan por blogs- denúncia ou a versióm aduaneira.

cambios de governo...

2007-06-19T16:08:00.000Z

venhem as aghuas revoltas pola costa da morte, e paressem tan revoltas que escoaron a o sur...logho de passar pelas urnas, os habitantes do concelho máis pequeno da província (terseiro de Galissa) virom como um pacto "anti-natura" posibilitou a volta a o governo dos nacionalistas, máis dista vez apoiados pelo PP...a ruptura do acordado em Compostela fixo que dende arriba tomen medidas sérias para lavar a cara ante o pacto e "correxir" na medida do possibel está saída do "testo"...mais a coisa nom quedou ahí, os vizinhos do sur, fixeron máis do mesmo e coa mesma fórmula conseguiron sentar na cadeira do poder muradana... se jâ era sabido dende antes de concorrer ás eleccións (quem agardaba un pacto Psoe-Bng nos dous concelhos ???) porque tanto escándalo aghora?...de quen é a vontade dos votantes, do partido ou da lista que concorría? lin num foro que semelhaban dois governos de salvacióm...pois así asemelha que serán presentados...por que tanto corcubióm coma muros necesitaban seren salvados da ignonimia afundida polos anteriores governantes...e se no Bng son quen de suspender de militáncia a um alcalde con máis de vintecatro anos de alcaldía, pois que expliquem qual sería a fórmula que propunhan eles...se cadra acusase a o PP e a o Psoe de decidir em Galissa dende Madrid, pero o bloque decide em corcubióm dende compostela...e coido que en ningún dos casos chegará a sangue a o río...

de voltass...

2007-06-13T16:29:00.000Z

de volta a o regho, con ganhas de escrever e vendo que zerovacas rouboume a nova, prefiro redireccionarvos e contarvos dos pequenos fedelhos que lhe metin a o blog: o chat da dereita que o recuperei, o conta visitas , os cabezalhos do chuza... máis que nada para agilizar e façer máis cómodo isto do incórdio, pouco á pouco, e máis a máis irei botandolhe coisas e contando algho que jâ me chegha, ho!!!...polo de primeiro cantando a bob, agardo berrar forte pra que me escuitedes dende ovieu.

o canto dos pajaros...

2007-05-25T14:19:00.000Z

troujerom de dispares sitios baijo o amparo de preservar a riqueza do planeta e amosala por todo o mundo, fermosos pajaros de lindas e rechamantes plumas…colocáronos en gaiolas pequerrechas e con doado acesso para que lhes fosse pouco complicado a os visitantes do zoo achegarse á beleza das súas plumas e deleitarse do chirriante soar do seu canto…mais os pajaros entristeceron, nom cantaban, e a vistosidade da plumagem foi perdendose…decidiron ponhelos en gaiolas máis grandes para que tivesen máis espazo, pero acurrunchábanse nun pequeno currunchinho e nom erguían a cachola da súa plumagem. Seguían sen cantar…seguían pusilánimes e sen cor…decidiron limitar as visitas e ponher altas as gaiolas, de geito que nom se lhes molestase na ardua tarefa da reproduçóm, pero nom se ajuntaban machos e femias, estudaron e estudaron, biólogos, zoólogos, físicos, veterinários e gemte de a pé, incluso… e nom sabían darlhe explicaçom…namentres esmagaban os miolos con pesadas, plomizas e recurrentes ideias sen utilidade, tres parelhas de exóticos pajaros conseguiron liberarse a través dos anchos barrotes da longa e, á súa vez, ancha gaiola…hoje en día, um dos maiores gozos é pasear por Barcelona baijo um imponente chirrío de libertarios cantos e deijarse abraiar pola fermosa plumagen dos milheiros de exóticos pajaros que libremente anegan os ceos da ciutadella, rodeando cos seus cantos á os poucos companheiros/as que numhas minúsculas gaiolas agardan que a algún “experto cerebro” se lhe ocurra descubrir como facer que um pajaro cante e se reproduza… fóra deijánlho bem claro: “em liberdade”

hoje son galegas as letras...e os fonemas??

2007-05-17T09:40:00.000Z

um día coma hoje dende o exilio vívese de xeito distinto a como se fai na terra. aquí tes que preguntar e indagar se ques saber a quen se lhe adican “as letras” deste ano. a María Marinho pois nom a conhecía muito se nom é por que escuitar algo dela na literatura feminina e en relación a o poeta do Courel. Nom hâ programas que che lembren a cotío a figura de María Marinho, nem infinidades de actos literarios e lingüisticos (si tenho que decir que nesta terra hoje manolo rivas é presentado polo conseller en cap numa charla-colóquio), nom ves a tanta gente pola rúa “falando galego por un día” pero nom é raro escuitar o galego calqueira día, sintes o día como se cada letras galegas que pasa necesitases esforzar-te máis e declarar máis alto o teu amor pola língua…quizais a maior rareza é que aquí hoje nom é día festivo e hai menos gemte na praia, rúa, montanha ou onde seja que festegem un día coma hoje… pola lingua que nos une, para que nos una máis cada día…

adeus á luz reflejada no papel.....

2007-05-14T16:26:00.000Z

e con el foise a luz, e a nuite tinguiu de loito a súa escuridade,... e o velho cinematógrafo voltou hoje a ser mudo, a sonoridade con el tamén levou...pero fui máis o que deixou esquencido nas maletas das súas lembranzas, toda a memória colectiva en tamaño 16x16, as ledicias dos tempos idos, as degrazas da máis afastadas das terras médias, hoje foise cos méritos que a el sí se lhe puideron rendir en vida, foise a memória até entón viva, e a ledicia...foise a ledicia que asomaba ao seu rostro cada vez que falaba dunha fotografía súa, son desas persoas que cando a conheces sabes que estás conhecendo á Posteridade, un anaco de História... el foi feliz retratando e a fotografía jâ nom será a mesma sen a súa felicidade...nom sei onde andará agora pero de seguro que será sempre acompañado da súa kodak e os milheiros de histórias que del os meus ouvidos escuitaron...

A-55 na ruta xacobea...

2007-05-05T20:40:00.000Z

...quedaramos en nos reunir tras moito tempo sen vernos, nom así sem saber uns dos oitros, pois estabamos en latente comunicación. eu fora a propósito á reunióm, a invitaçom nom era para menos, alcól, festa, muita xente e lembranzas...todo transcurría con normalidade: bebíamos todos juntos eles e elas na fronteira entre o povo e o monte. festaxabamos a arribada do descubridor do novo mundo pero tamén o ben que nos fora dun ano atá entóm...o alcól deixaba paso aos risos, ás lembranzas, comencei a engatunharme e a namorarme de novo de quen me acompanhaba, vía oportunidades por doquier, vía que nunca debería abandoar a aquel grupo, o alcol subiame a cabeza até o ceo, o monte deixaba escuitar os queixumes dos seus pinheiros, e a festa ao lonxe soaba a algarabía, e chegou o "momentoM", o críco momento que decide o destino das minhas saídas, o momento de mexar, como unha porta que se abre e nom sei a onde me dará paso, dispuxenme a arrimarme a un pinheiro. -"aqui nom, está moi preto, a ver se caminhando algho máis..." "uf, aqui é que é moi descuberto....!" e de súpeto vinme numha inmensa néboa que cegaba os meus olhos, e o resto dos sentidos, e fixen o que fan (facemos) os perdidos, seguir caminhando... e ía entre os pinheiros, e as ganhas de mexar incrementabanse, e a néboa era máis espesa, e nom ajuantaba máis e xa nom habia xente, e as luces non se distinguian e a música era invencióm só da minha mente, da minha perdida mente...e topei con algo parecido a unha verxa,e salteina "-se cadra é un galinheiro e tenhem váter" pero só dei cunha pista negra, e seguín caminhando, seguindo as linhas blancas que me marcaban o caminho, "- e isto xa nom será monte, non?" e nom había cobertura, e os pinheiros xa nom se queixaban...e de súpeto: unha luz branca como o final dun túnel, pero era o túnel quen se achegaba a min, e pfiiiiuuuuuuu.... a luz que pasaba, e aos poucos outra luz, e oitra....e as línhas nom remataban, e a música cesara até na minha cabeça...e reparei nalgo entre a néboa...ía achegandome, a ilusión fíxome forte, xa nom tinha ganhas de mexar (xa mexara?) pero din conta das poucas forzas que remataban e lin nun pequeno cartel ao que me dirixín: "A-55, Km. 7" se os números ían con letra era unha estrada, se comezaba por "A" era autoestrada, e se era ese quilómetro levaba seis e pico andados...."-enton von por unha autoestrada...non?", nom tiven tempo de pensar tentei parar un par deses coches con luz potente, pero os cabrón esquivabanme, "-bueno, nom tenho ganhas de mexar, ton comido, bebido...." e dei volta até baiona, pola beirinha, á saída da autoestrada varios coches patrulha entraban coas luces accesas e as sereas postas, -"irán a buscar a alghun inconsciente que deambule parando coches pola autoestrada?...nom, nom creo, irán a por alghun que irá en sentido contrário..." cando dei chegado a baiona a metade de colegas xa se foran, o pior que eu levara o vehículo, e foronse en taxi....pero aínda había música en baiona, e a festa acababa de começar....

(fragmento de Das sete vidas do gato. "Edicions Festa da Fraga Festa Nacional"

2007-05-05T19:37:00.000Z

cumplindo a invitaçom de marinha, deixo aqui unhas respostas ao xeito que proust fijo nun par de ocasións, abertas quedan as portas do meu sentir...

¿O principal rasgo do meu carácter? A toleráncia e a tranquilidade

¿A cualidade que prefiro nun home? A creatividade

¿A cualidade que desexo nunha muller? A creatividade e a comprensión

¿O que máis aprecio nos meus amigos? A constáncia.

¿O meu principal defecto? Dubidar de máis, ser tan tolerante.

¿A miña ocupación preferida? Descansar e interactuar coa xente.

¿O meu soño de dicha?Un mundo xusto e guiado polo sorriso.

¿Cal sería a miña maior desgraza? Perder os referentes.

¿Que quixera ser? Cura.

¿Onde desexaría vivir? Mar, montanha preto, río e muita natureza.

¿A cor que prefiro? A laranxa

¿A flor que prefiro?A orquídea

¿O paxaro que prefiro? O arao

¿O meu autor preferido en prosa? Gabriel García Márquez

¿O meu poeta preferido? Ánxo Valente, Neruda, Lorca

¿O meu heroe de ficción? Songhoku

¿A miña heroína de ficción? Mafalda

¿O meu compositor preferido? Dvorak

¿O meu pintor predilecto? Lugrís, Dalí

¿O meu heroe da vida real? O meu Pai.

¿A miña heroína da vida real? A minha nai

¿Os meus nomes favoritos? Noa, Ana, Noé

¿Que detesto máis que nada? A inxustiza

¿Que caracteres históricos desprezo máis?As dictaduras

¿Que feito militar admiro máis? Revoluçao dos cravos

¿Que reforma admiro máis? A que fixen na minha habitaçom

¿Que dons naturais quixeras ter? Autoestima e Impulso

¿Como me gustaría morrer? Nom gostaría de morrer.

¿Estado presente do meu espírito? Busqueda de respostas

¿Feitos que me inspiran máis indulxencia? Os que nacen da ignoráncia nom buscada

¿O meu lema?: Fai bem e nom mires a quen

e por convidar, pois convido a calqueira que por aquí pase...

?

2007-04-28T01:12:00.000Z

...se a pregunta é directa, canto custa dar umha resposta?

por certo...felizidades!!!

...vintaçincodavrilsempre....

2007-04-25T14:11:00.000Z

...e a liberdade esvarou dende o caravel, espalhándose polo ar....

re-interprentando a realidade...

2007-04-23T09:10:00.000Z

numha terra dominada polas sombras e o oscurantismo, onde a mágia tinha encarcelados aos seus habitantes numha maldición perpétua que os engaiolaba no povo sen poder sobrepasar as marcas da fraga, era o dragón o encargado de vigiar e atormentar a os habitantes, e cada ano por estas datas cobrábase o seu tributo en forma de sacrificio humano…pero dun ano deron en chamar a un meigo galego, curtido na arte das pócimas e os feitizos, quen apareceu polo horizonte cabalgando no seu cabalo branco e armado con inteligência e tesón, agardou a que o dragón rematase de fungar lume e cravoulhe a lanza pola gorxa até as ghaladas, o dragón foi decrecendo en forzas até morrer e xurxo púxose a descansar lendo un livro,… é polo que aínda hoje en día nestas terras celebran a o seu Sant Jordi (como lhe deron en chamar naqueles lindes) como o día da liberaçom do dragón, regalando e lendo un livro e unha rosa, pois ista flor foi a única recompensa que xurxo levou, iso sí da man da máis fermosa doncela do por entón reprimido povo….

mmmúsicas de líbido....

2007-04-20T09:48:00.000Z

levado por umha contínua cadea de mmmmúsicas, e tendo en conta a minha lentitude ante as encargas, niste caso de verdelho, véjo-me na obriga de aportar mmmúsicas ligadas á minha forma de entender o sexo. e tendo en conta que:

1.- nom emprego música nises intres, son dos de deijarme deleitar pola sintonía dos suspiros e os jadeos...
2.-se houbese algumha música que me levanta-se a líbido, mercaría un i-pod (estiven valorandoo e nono vejo claro) para levala sempre na orelha.
3.- o sexo é diversión...alomenos polo de agora o de aparearse jâ lhe tocará, se lhe toca...e polo tal, porei mmúsicas que me divirten e suben o ánimo, imprescindible para descarregar as enormes energías que conleva o fornicar...
4.- quem me conheçe ( e quen nom tambén, só tenme que ver escrever) sabe do rarinho que son, e do inexcrutable da minha mente, así que nom se deijem surprender pola surpresa dalgumhas elecçoms....
e ahí van, sen orde de preferéncia:

PRIMEIRA: ROSE ROUGE, de Saint-Germain, polo ritmo pola insinuaçom, polo de provocativa...

SEJUNDA: LA LEYENDA DEL TIEMPO, de Camarón de La Isla, pola forza que desprende e o arranque que ten...(nom atopo vídeo de Camarón)

TERÇEIRA: FRANCOIÇE HARDY, como representante da música sesenteira francesa, tan sutil, tan optimista, tan "brigditte bardot"...(nom acerto a adivinhar o título da cançom que quería por, deijo umha mostra)

QUARTA: BÁMBOLA, de Patti Bravo, polo de erótica (asociareina á película) e polo "animosa" que me resulta, e polo de idioma italiano, que muitos comprenderedes...

QUINTA: HIT ME BABY ONE MORE TIME, cantada por Travis, polo ritmo sugerente, polo de rogo e a cadéncia de se rir dun macro icono como é a cursilería pre-adolescente.

deijo no tinteiro RESERVOIR DOGS, DOORS (riders on the storm), NINA SIMONE, BEATLES (help!), OTIS REDDING, JAMES BROWN, ARETHA FRANKLIN, RENATO CAROSONE, NIRVANA, LEONARD COHEN (allelujah, take this waltz), R.E.M., e por suposto O GRAN DYLAN ( just like a woman, love minus zero)....e a desfrutar!!!

ME CAGO EN EL AMOR

2007-04-16T23:20:00.001Z

hoje é um bo día para deijar de crer no amor....se me traiciona cando milhor estóm...pq crer no amor se el nom cre en min?

reviva o zeca...

2007-04-11T13:55:00.000Z

de volta da vida, leo con detemento a prensa e o que até agora eran promesas que quedaban no esquecemento, convertense en realidade…logo de que a tvg perdera polo lume (nom cegaban os montes, que a tvg tambén tivo que arder!!!?) os documentais sobre zeca afonso, a mesma canle chega a un acordo coa televisión pública lusa para lembrar, revitalizar e por onde lhe corresponde a ese trovador/luitador luso que tanto empenho puxo en unir dois mundos daquela distantes pero con ansias de abaijar os pasos levadizos que unisen o pai minho. nom podemos máis que aledarnos porque… soará de novo, no día de s. marcos/día dos caraveis, o milho verde de novo na raia, e os vampiros serán de novo denunciados na nosa terra de vampiros, e sonharemos todos coa utopía da papuça...polo zeca, tambén,... que sempre fui zeca, sempre foi música….

adeus a umha parte da música galega...

2007-03-21T16:19:00.000Z

ás vezes o único que nos indica que avanzamos é que hai coisas que van quedando atrás, cando o que queda atrás é umha pessoa, irrecuperabel se nom é só pra a memória...pois doe. doe pouco, doe muito, doe ás vezes, doe a cotío, doe cando chove, doe pero nom doe.... pero doe...hoje ven na prensa que um home morreu, nom era excesivamente velho pero de seguro que levaba muito vivido ás súas costas....prudéncio romo foi un dos creadores d´Os Tamara, que levaron coa música a galizza máis alá do telón de grelos até o corazón de galegos alonxados e de alonxados de corazon galego, e brindo, brindo pq ao topar no máis alá co Pucho Boedo han de nos façer bailar de novo a ritmo de merengue galego...polo grande legado que deixou entre nós, pode descansar en paz.

MANDA-TI, nas eleccioms municipais...

2007-03-14T23:08:00.000Z

vejo que nace umha nova iniciativa de cara ás eleccións municipais que se celebrarám em breve...ante o cada vez máis poderoso e manipulador geito de nos informar por parte dos tradicionais médios de comunicaçom e ante os abusos que se están dando (muitos son antigos pero saen á luz agora que tocan e importan) por parte de muitos/as mandatários/as asentados/as nas poltronas do concelho, cédesenos a voz, e a verba pra denunciar, queijar-se, parolar, comentar... zerovacas, abriu um espaço onde opinar é livre, bo para os que nom tinhan acceso a falar, e bo para os que tinham impedido escuitar, eu sei que parciciparei, e ti, mandarás algo? MANDA-TI...

"ferrol morre, como quedou o betis-sevilha...?"

2007-03-06T17:29:00.000Z

http://video.google.es/videoplay?docid=-5339441096272983547&q=francisco+rodriguez

vía beliscospequenos podo ver como defenden os representantes do povo um país, asím defendes as pessoas nas que depositamos o noso porvir umha comarca necesitada, asím é como se rin os/as politicos/as que manejan o futuro de todos nós....DEPLORABLE, e muito máis que deplorable a actitude de estas gemtes(por chamarlhe algho) que nem un mínimo sentimento amosan polas necesidades de ferrol, fene, perlio e arredores....AGARDO nom se lhe ocurra a ningumha desas pessoas que dan en autodenominar-se pessoeiros volver a dar um mitin en ferrol, ou tentar encadilar a os/as ferroláns....pena, peninha pena....tanta como a imagem desolada do politico que fica só no atril sem publico a quen falar excepto ao impresionado labordeta e poucos máis (cando lhes pajamos pra que escuiten, discutan, se entendam....) von a deijar a ira por hoje....

lesionado...

2007-02-28T15:11:00.000Z

O risco chama á aventura, a aventura ao deporte e este juntado co risco produce extranas lesióms…tocaba de novo ir á neve, ista vez com algo máis de experiencia que o ano pasado…o deporte era o mesmo: snow-board. a paragem mudaba, acorde cos tempos desprazamonos por tortuosas estradas con curvas máis perigosas que bin laden cun escano no congreso iankee…mais baqueira-beret, um paraíso deslumbrante abriunos os brazos coas poucas neves que podía... o grupo era máis experto…notouse en que nom caín en toda a jornada do sábado, e incluso descendin por pistas azuis sem problemas….mais o espiritu das neves, apareceuse-nos em forma de ventisca e pechounos num dos cumios no derradeirop descenso do domingo….nom me deijaron baijar en tele-silha, pola ventisca e tiven que forzar umha baijada improvisada na que o que máis sufríu foi o nocelho, sobrecarjado de máis…logo dumha visita ao médico, de onde sain cumha venda opresiva, so puiden desfrutar do resto de tan marabilhosas paragems dende o coche…oitro ano máis volto da neve mancado polo tebroso esprito das neves….o bonito, que cando volte jâ vai a ser como experto snowbordista…ou isso agardo….

P:D: o das muletas é coisa da empresa para evitar que pida a baija por recaída….pero o efecto foi o contrário, agora queijo-me do hombro, pois fago um esforço moitro grande para andar com istes aparelhos...doble lesióm...pero jâ terei máis sitios onde recaer do nocelho….jajajaja, ajuarda vilajoámmmm….

tesouros...

2007-02-12T01:00:00.000Z

miles de silentes caricias,
amolecidas polo tempo…
varios cabelos despeitexados,
que deixaches esparcidos pola almofada,
logo do extendido sonho…

dois bicos que quedaron ancorados
nas ganas da posesión…

um abraço reprimido,
cecais esquenzido,
na derradeira tarde de solpor…

umhas médias usadas
que aínda agochan o teu penetrante arrecendo
entre as súas fibras…

ums olhinhos de misericórdia,
que se che escaparon
antes de abrir a boca…

o ghran oco que deixaches,
que foi inundando,
coma umha gran mancha de chapapote,
toda a minha cama…

e o fracaso de nom podernos

sobreponher ao puto destino,

á puta vida, inmanexable,

a lembrarte num bote de after-sun...

todo esto e algo máis, é o que gardo numha caixinha,
que nunca jà máis hei de abrir…

cada día somos máisss!!!...

2007-02-05T14:39:00.000Z

dinme os matemáticos e estadísticos que tenho trabalhando para min, atados con cadeaas num suburbio dez metros por embaijo da terra, nesta paragem muito sémelha á mostrada en madmax III (nós também temos energía do esterco dos porcos)…pois dinme que jâ lâ foron máis de trinta mil almas impías que figerom incórdio nesta futurista cidade…muitos viriades de visita a tomarlhe un café ( a os máis seguro que tambén se lhe ofreçeu boa canha de herbinhas…) oitros simplesmente acheghariadesvos pola janela a divisar ao seu través (comprobariades que nom tenho vidros tintados nem nublados, vese dende dentro e dende fóra) e fostedes muitos tambén quenes deijachedes un ghraninho de milho, de café, de arrós ou de espinilla, (que tambén os houbo)…nom me queda máis que feliçitarvos, darvos as grazas por escuitarme (ou ponher cara de que asím o fasedes) porque forom vários os momentos nos que fostedes determinantes para continuar escribindo, baijando o ritmo (isso sí)…mais grazas, preciadas trinta mil almas, polo que fui e polo que pode ser, para que o incórdio tenha umha paragem digna, fachendosa, pavera….grazinhas mil….(que alghém cante o “parabens-para-voçeee”, por favor)…

despedida da galiza

2007-01-23T15:17:00.001Z

cando ataca a morrinha, apunta ao coraçom, nom é doado que erre e sempre vem por referença dalhum dos sete sentidos que temos...a morrinha nom vem decorada de meros adornos ou de cores vistosisimas, nom tem artifício, vem núa, precisa, sem dilaçoms, cos olhos por diante da raçom, cando cheja estás perdida/o, o magím jâ empessa a funssionar a parte do resto do corpo, pola súa conta, coa vista posta no morrinhento sentido de desfiar o fiado...a morrinha nom é máis que uma estrada que che amosa o caminho, uma sereia de asfalto que che une/arreda do teu, dos teus...

contradiçoms paradóxicas...

2007-01-20T02:10:00.000Z

sempre gustei das contradiçoms...ser pero nom ser, ser branco e ser negro, ser feliz e infeliz de tamta felicidade, ter fame pero nom querer comer por fartura... e hoje, hoje ía caminho de ser un dos días máis tristeiros dos últimos tempos, dos últimos meses; a nova que levaba tempo pululando polo aire converteuse en verba, fíjose son, e fíjose gestos na face do meu interlocutor, enrugas tersas, torso expectante e celhas tocando a escaso flequilho de cor encarnado... escuitei, nom caín na desesperança, pensei de golpe (como apurando o pensamento), voltei a escuitar, e calei...jâ se daba por feito...agora o trabalho estaba no meu maxín, pensar, debatir, aclarar...explicar....nom, nom cría que fose a ser o milhor día da semana, nem do mes, nem do trimestre, de seguro....e cavilei, pousei a mente no mundo desto que chaman internet...e deixei voar as malas vibraçoms....nom lhe deron tempo a chejar ao teito....de socato sonou o móbil, o gesto foi perdendo rixidez, a sonrisa foi ocupando as partes antes conquistadas pola seriedade, e os olhos começaron a ver estrelas, que bonito cando o rostro mira estrelas, pq sorri coa ialma, coa agochada ialma dos sorrisos verdadeiros...e quedas en evidencia....e ilusioneime, e sorrín máis, e quijem ser máis grande que a lúa para tapar o sol, e nom queria que as verbas tornasen em silemços, nem que as estrelas deijasen de me alumear a face aberta en canal polo sorriso, polo coraçom que che sae pola boca sem tocar nos dentes....e ques respirar, e nom podes, e nom podes sorrir máis...e a voz apagase, e intentas apurar todo un discurso fidelino numa expreçom....e... que contradiçom, que paradoja rematar o día regado de felicidade...como che foi o día? mal, bem...fatal, estupendamente....de cú, de puta nai...que fago, umha média ponderada ou umha regra de três?....mentres contesto/contestades, von sejir rindo que ainda hai estrelas que queren colher o avióm....

com MaiÚsCulAs...

2007-01-19T00:59:00.000Z

...e pugerom-se a falar...e apretaron a man denates de sentar....e convocaron a médios e des-medios de comunicaçom...e a gemte puxo a esprança neles....e houbo quen preparou foguetes por se era o caso....e faiaron, e faiarom em plural, uns por umhas causas e oitros por oitras, pero compareçerom todos coa cabaça baixa...como compareçen os derrotados, os que perderon, uns jà se sabían pedidos de anteman, oitros esgotaron a pólvora....pero nom haberá estatuto, nem estatut, nem estatutinho, adeus á naçom, á naçom de breogan, á realidade nacional...adeus (o primeiro adeus por ser ridícula, cheirentamente ridícula) o caralho ese de regióm...regióm? regióm será múrcia, ou extremadura ou quen se queira asím chamar...pero aqueles que contan cos votos de galegos/as SEM MEREÇELO, SEM SEMTIR A GALIZ NO PEITO, aqueles que só sonham con cadeira em madriz ao amparo do tendido sombra, copa e puro en man...aqueles, nom som quem, nom poden xustificar, nem trabar o normal decorrer da nosa história....pq estamos falando da história do pais, do devir de galegos e galegas...é máis, dos /as galeguinhos/as que venhem detrás.....o feito de que galiza sexa naçom está na actitude do pp que é excepcional, única na península ibérica, sí quero, pero digo nom, tes raçom, pero eu tampouco estom equivocado....este parón ten nome, tem culpábel, e ten sentimento, VERGONHA.... pero com maiúscula de INEPTO, DE TRAIDOR DE CACIQUE E DE BALDREU...que é como se senten máis aludidos os/as monicreques con fíos de emprestados, com maiúsculas...e agora que?...a aghardar? a esperar que acaben de mexar por nós?...u-lo projecto?

morte da xenreira?

2007-01-12T00:49:00.000Z

a xenreira é algo que naçe embaijo das moas, onde é imperceptible o seu surgir...creçe no berce da incomprençom, coidada pola in-comunicaçom e a im-potenziza, alójase coma o cancro malo alá onde nona percibes a simple vista ou móstrase diáfana, precisa en cada momento que se ten que mostrar, e morre...bueno nom todas as xenreiras morrren,...pero soen rematar morrendo, no perdón, na comprençom, no esqueçemento....

eu sempre alardeei de nom odiar a ninguêm, de nom ser posuidor desa xenreira que a um lhe cega o siso, pero tambén son realista (e objectivo) se ao ver uma foto, ao percibir certos sons, ao conheçer certas histórias... o carácter, as ganhas, o rostro, en fin, mudan de jeito....entóm é que se che manifesta a xenreira, pois eu reconheço que a pinochet e a ditadura (duríssima) chilena, tinhanhe xenreira, nom tragaba a súa visión de pseudo-estadista ganhador, tenho sonhado (de incipiente adolescente) cos berros dos represaliados no estádio nacional , e demáis centro de repressóm...xenreira, sím , xenreira...

pois ista xenreira nom morreu por perdóm, condonaçom...tampouco morreu por comprençom (quen pode comprender iso?!)...tampouco no esqueçemento (cómo esqueçelo?!)...e o pior de todo, tampouco morreu coa morte de pinochet....creo que isa xenreira nom morreu, que é o pior, e nom morrerá namentres a mínima memória dos/as que a sufriron siga en pé...agora a minha xenreira é uma ialma en pena, uma pantasma, un espectro na imcomprençom do desaparecido limbo...nom mudou muito, como tampoco creio que mude co asesinato de sadam....pero cada víctima desa barbarie nisas mortes, suponho hâ de atopar um alivio, um motivo de deijar os folgos descansar...entendo pois a aqueles que desenterran a memória dos/as seus logo da barbarie de franco...malia quen se oponha sem motivo algún....namentres tentarei pasear a minha xenreira a pinochet e ao seu mundo do milhor jeito que poida...co esqueçemento....

teijeiro quedanos pequena!!!!

2006-12-19T01:15:00.000Z

(vem datrás, eh!!)...a cofussióm fijose reino entre nós...gager que nom sabía por onde escapara o chuli-boy, zape que nom sabía como se chejara a aquelo, tucho que nom remataba de entender por que o sacaramos dun coche onde o CONVIDARAN VOLUNTÁRIAMENTE a subir (sic.), o filho do cura pq nom entendía que pintaba entre nós (obvio era que naquel preciso momento nom estaba a matinar en lloves, en navalhas ou na música do futuro...), o moucho que nom fora quen de extendela paz entre os disputantes ("tinhas toda a ghassom, tuchinho, tinhala toda contijo!") e o txari, que fora quen involuntáriamente esvarara, que nom tinha jueso roto, nem sancre na cara, que caera incluso co cubata incólume...o txari nom entendía nada, nem por que se riran, nem pq apareçera alí un rapass, pq fujira....pero nom lhe dou ao txari tempo a pensar máis, jâ tinha oitro cubata na man, jâ era oitro bar e jâ eran oitras conversas -"que pghopio de ti txari, que pghopio de ti, sempre a montas onde vass"(esto coido que nom fai falha disir quem o dijo, nom?)....uma incertidume solo superada polo trebom que mentres todo isto aconteçera el permanecera apejado aos suntuosos beizos duma laverca calqueira daqueles lares -(plop! (sonido de despejarlhe a ventosa da boca á rapassa en cuestióm) que? que passou? que se oiu un coche aselerar?...e é que hai coisas que non cambiam...show must go on...cantaban uns ingleses, e nós bebiamos como británicos também, as luçes foron menjuando, tuchinho refujiose na calor que desprendían os jelos en cada sorbo, e foi aplacando, malia ter a súa conciência (esse día chamabase bull, peta - bull) disindolhe en estéreo, en cada um dos ouvidos: "eres un bulhero....eres um bulhero" e pareçía que ía calmando, pareçía...porque a juzgar do futuro inmediato comprendemos que só mudara de obxectivo...fomos acompanhamdo cada cubata cum pasinho de baile, e alguma que oitra risa, a nuite ía retirando o manto que extende sobor o sol, e o lene abaijar de pálpebras foi façendo melha en muitos dos que contra o alcól luitabamos...o moucho foi pechando os olhos cando víu a que se puido montar e nom se montou, e zape, listo como um raposo, retirou ao trebóm dos beizos doitra doncela sem consciência social, onde quedara durmido namentres lhe esvaraba un rejinho de baba na comisura esquerda da boca....-"estás dando asco, vamos pa´ casa, que ahí nom tes máis que ghoergh..."...e como da nuite ao día, ou do sólido ao jaseoso...ocurreu o milajro...eu jâ o vira vir ao larjo da nuite, jâ me pareçera que duraba demasiado toda esa comédia....pero quijemos sejir e o milajro aconteçeu....de súpeto...como se uma man divina dese orde, desapareçeu todo o mundo do bar, acalou todo, silenzo absoluto...e eu quedo sem olharme, sem lusss...(tardei realmente un quarto de hora en darme de conta de que estaba no quarto de banho e nom atopaba a chave da lusss...) si, si,si....ride...pero nesas condiçioms ninqún de vós iría milhor.....devín de tardar pq ao sair jâ faltaba médio bar, e dos poucos que conheçía nen a metade...fijen/simulei que bailaba, tarefa inútil dadas as horas, o estado no que ía, a gemtalha que alí había, a música que nom se escoitaba e que nom conheçía a ninquém...e claro que fai uma pessoa de proveito nisas situaçoms...achejarse á barra, pousar o peito, darse conta que detrás minha esta gager-man, e a dess metros tuchinho (ummm, setíame como na casa jâ) e diçir: -"por favor, camareira posme un cubata de juisqui con cola, cando poidas,? a que hora pechades?"(sic)...e sentir aos tres sejundos na orelha dereita a gager: -"que lhe dijeches á camareira que aqueles tres maromos están diçindo que che van a partir o peito por insultar á camareira?"...cara de asombro...-" pedinlhe por favor si podía ponherme un cubata"- e dijemos ao unísono, tuchinho a quen se lhe ía o torçer de pescosso con gesto de rectitude na iugular de máis para a esquerda, gager que notaba a flaquessa do último cubata na man e eu, que ía como ía: "ÍMONOS, MECAJONAPUTA...QUE ISTO CHEIRA MAL" e saímos pola porta do local, jâ de día o sol foi saudandonos um a um, e debeu se isso pq na máis sair pasounos a borrachera de jolpe, como se cruzasemos da vida á morte...le juro señor juez que se nos pasó la borrachera al momento y salimos del local como los tres angelitos que guardan mi cama...tranquilos, sin perturbar y bien peinados...pero como amaneçeu? debíamonos de prejuntar cada um, mais ninqum ousou abrir o peteiro...e ando imos?....-nom sei, eu conheço locales abertos pero están a quarenta e cinco km., pois os que coneço eu alomenos a sesenta...bueno, e se imos pra casa??...aos tres izousenos a bandeirinha de retirada e começou asím...A LENTA AGHONÍA POLO DESERTO DE ASFALTO... lembro que começou gager co jajajá, eu seghinlhe co jajejí e aos poucos estabamos os três a rir no chan, numa cidade (uiii!!!!, caseee, faltalhe pouco para pasar de ser vila!)desconheçida (bueno...semi, coma o leite) a umas horas altas, e...e serenos...eso sí señoría juez, serenos, muy serenos.....e enfilamos polo único caminho a patas que conheçemos cara a casa do homaxeado da nuite...íamos coma os beatles polos pasos dos peóns, en fila....a brisa marinheira começou a impactar no meu rostro sonrojado pola etílica nuite, a tuchinho a luss da manhâ dabalhe un aire de galantería, e gager...gager jâ ía alá adiante...respirei fondo, colhim esse aire, primerizo aire marinheiro do mencer, olhei o orizonte e pensei..." joder, para ser a nuite que fui e esmorgar como esmorgamos, e beber como bebemos, e ser o tropelóm que somos...pois acabamos mui bem a nuite, pq se lhes passara aljo a os oitros chamarían...e eu preocupándome de que jâ a vira vir...jajaja que parvinho som!!! "...pero nom som parvo, e aínda era moi cedo para issas entelequias...o que ha de ser, será pior, que dijo murphy...a manhâ, repito, vinha soleada, alejre...bonita..."manhá sem incidências, forza de un a dous, nenhum tipo de maruxía e vento de oeste e surleste..." que diría pemán...e nós íamos cansados, mais bandeando dos risos que nom podíamos conter...era alegría sr. juez, sana alegría...e ao lonje divisamos o OBJECTO NOM IDENTIFICADO que nos perturbou tanto o siso...bueno denantes, cruçamonos cum boghacho que ía pior que nós..bueno, nosotros de aquella ya le íbamos serenos, señoría...dijemoslhe que deijara a bebida, que se nom sabía beber que nom bebese, entre risos...bueno eu e gager, pq tuchinho estaba empeçando a apretar o punho e trinchar os dentes...colhemolo cada um por un hombro e para distraelo dijemoslhe: joder, mira o que hai alí...
VERSIÓM 1: sejimos caminhando e vimos que uma luz fúlgida, penetrante e cegamte fíjose sobre uma rotonda a cem metros de nós...uma pequena explosióm, e como se duma nave se tratase un objecto transportase até o arcén onde cae de golpe quedando metade no arcén, metade na beirarrúa, todavía incandescente, a luss retirase e o sinal muda de cor, nós achegamonos...
VERSIÓM 2: um coche a gran velocidade sobrepásanos (nós sejiamos caminhando) e colhe a rotonda polo médio (saltandoa, vamos!!) polo caminho leva un sinal por diante que remata na beirarrúa, o coche frena , um tipinho baija, mira que nom levou muita rossadura, dalhe uma patada ao sinal e alí queda, entre a beirarrúa e o arcén...nós que todo isto víamos, acheghámonos...
VERSIÓM 3: nós sejiamos camionhando, cando gager dende adiante advirtenos: "jajajaja, que risa, mirade o que hai na beirarrúa!!", eu sejía falando co borracho, que erá adicto ás borracheiras, e tucho fui onda o gager, eu sejino, cando cheghamos, vimos un sinal enorme de rotonda, entre o arcén e a beirarrúa, posiblemente perturbando o tráfico que de ser máis tarde podería haber, cun fin claramente social, e por evitar maiores danso arrimamolo cotra a beirarrúa....enha e os trwes
FEITOS COMÚNS ÁS TRES VERSIÓMS: escachamos á risa ante a comicidade de ver un sinal enorme tirado no chan, apartamolo antes de nada e pensamos ao unísono, aínda que fun eu quem o exteriorizou con verbas (txari, el de las ideas) e se o levamos até a casa de zape....venha!!...e os tres carghando cum sinal ao lombo que pesaba a súa ramera nai...(sabe aljén a distánsia que dista, ponhamos por ejemplo entre...nom sei...entre vila-garcía e vila-joám, por ejemplo....pois algho pareçido....asím como catro quilometros...!!!!) o das ideias, podía telas milhores, oh!!! e alá vamos carghando coa crussm, redimindonos de tódolos pecados da nuite, primeira parada do viacrucis, tucho que solta o sinal-"pesa de caralho, un descanso" (obviamente son deses sinais enormes para seren vistos a cen metros), o gager que ten "oitra ideia"- "e se lhe sacamos umas fotos co móbil?", para o que solta o sinal para colher o móbil...quedando eu como único salvajuarda do maldito tesouro....cuestióm de física, cuestióm de física....se aljo que está sujeitado por tres subjeitos, queda sujeitado de súpeto por um, este um...questióm física...cae ao chan co sinal....en resumen, a foto fui a foto minha abraçado ao sinal no cham....estilo escena romántica de enmanuelle...pero o día ennejrou....tanto jogar co gume da navalha....e é que eu jâ o vira chejar, eu vírao vir por atrás....parase a música, apareçen as escuras nubes, o vento deija de soplar e nós de rir...maldita ideia a de transportar o objeto indeterminado sete km. entre os tres....maldito o día en que se cruzou no meio do caminho...causa-efecto...a causa jâ estaba feita, as fotos tomadas...as risas botadas...jâ só faltaban...LOS HOMBRES DE PACO VESTIDOS DE FOSFORITO...descabaljan da patrulha, fan o sinal dos marines iankees, caras de seriedade (por serto, deijaron a patrulha mal aparcada...pero eran homes de lei...) -"nas noches, cabalheros..." "que están haciendo?" (a resposta omitirémola por nom matar a ninquém da risa, amáis aínda estamos baijo secreto sumarial...)...-"a onde se dirijiam?" - "ummmm, ummmm....ahí adiante" -"con que propósito?"- eh...para levar o sinal que entorpeçia o tráfico"-"IDENTIFÍÍÍQUENSE" namentras sacaba a minha rtarjeta identificativa puiden comprobar o verdadeiro alcançe da parelha que me acompanhaba...(bueno, jâ o sabía) um-"caghena puta-caghenocaralho-se pessejírades -nacotraficantes-que estan-acabando coa salú-quem vos pajan?-quen?-os narcotraficantees?" oitro -"pa que ques que me identifique?"...imposible nom rir ante tal panorama,...a mion que me se me trababa a linjua da risa-"jajajase..jajanhor...jjajajajen...jajajte..."cómo que no tienes documentaçióm aquí?!!!, a ver NOMBREEE!... e o mundo parou (eihhhh!!! que deije de girar o mundo!!!!) a música fijo un redoble de tambores, catro cornetas entonaron o tirirín tirín tirín.....e toda a atemçiom enjlobou a resposta de tuchinho, indocumentado ´de asiduidade (ajora menos), estirou o pescosso, enfitou coa olhada ao agente e dijo con voss clara e diáfana: -" PACO MI VIDA, CHAMOME PACO MI VIDA"...a min e a gager nonos chejou o chan para tirarnos (como poden dúas pessoas tirarse ao chan a escachar a rir diante de dous agentes da lei???, pois si....assí como un bo anaco, e todo esto serenos señor juez, que lo liviano que bebieramos ya alllá se fuera con la noche!!!....alaaaaaa! alá levan a paco mi vida a identificalo ao quarteliho -"-acompanhenos!" -"a onde?" -"ao quartel"-"pa que?" -"pa xojar a baralha tucho-dijo gager!", alá foi, nós detrás...-"perop que pensade sque esto é un taxi!!!" andando volos dous", e alá fomos eu e gager a buscar a tuchim, que estaba no quartelilho co peito inchado dúas quartas e mirando como pa matar ao agente -"güenas, vimos a buscar a paco mi vida!" nom fijo falha máis, o agente comprendeunos e díjonos "ahí o tendes" e gager co seu fino humor (e sempre oportuno) prejúntalhe ao da porta -"a ti quem che paja o minhanco ou o oubinha" adiosssss.... e é que eu jâ as vira vir...eu jâ sabía cando empeçei que nom me chejaria este post......(continuará na derradeira entregha....ajuardo)

cartas dende detrás das reijas de teijeiro...(I)

2006-11-14T23:05:00.000Z

Powered by Castpost

"yo lo veía venir....ya la vi por atrááássss..."
raffello de Joh-Iásh

efectivamente jâ o vimos chejar antes de levantar o vaso no primeiro brindis....pero eu calei a boca, e olhei ao redor que me a-rrodeaba...abofé que ía para record, destas que nom se esqueçen; e perçibes decote (cote nom vinha, per certo(uma oraçiom polo mito, que morreu diante dun cochinilho de 250g)) que vala ajarrar bem, boa...por atrááss...
o raposeiro sorriso de zape, esse que muita gemte conheçe...si, esse sorriso que vai acompanhado de silenzo (rarissimo nel) e duma verba que nom remata de sair da súa boca, esse sorriso foi o que erjeu o telón das veleidades, o toque de queda que daba paso á máis variada colecçom de liquidos para enjugar a ialma, alcoles madurados e destilados nas máis sonholentas adegas...ímola ajarrar boa...boa de caralho-nom paraba de me repetir...acompanhamos todo con churrasco e chouriços, empanada e lurinhas, olivas e pan; pan de tódolos recunchos onde hai fame, que é onde milhor se fai o pan...acompanhamos, diçia, por aquelo de nom beber somentes, por solidificar un presentimento que ía medrando no meu bandulho...en frente, folga dicilo, tinha a gemtes chejadas dos máis dispares currunchos do planeta de jrelos. gemte que nom permite a rendiçom cando a copa iniciou o seu caminho cara o fíjado...nom hâ caminho de retorno se porfías a valentía detrás dun reto, agochado num "poj minha abuela!" que retumba nos ouvidos temerosos de cada un de nós...ía para jrande...para uma tajada fina de caralho...de caralho e medio, que diria raimon, o ruisenhor de bonaval...pero um homem é um homem, e o que ten da jorxa pra baijo é o peito, naljuns um peito de lobo (noitros um peitinho de jalinha)...e começamos a desenfundar, a solta a baralha enriba da mesa...eu nom levaba muito as, tampouco fun de farol, mais nom lhe fijem nojo a unha botellinha de licor con cereijas que levaba maçerando dende os tempos nos que ventura pelejaba por aprobar a selectividade...foi fino o moucho que enchiame o plato sem el comer uma...nom dera em alçar a olhada do primeiro vasinho cando cuchillaço no pescoço xa jinhaba de máis o faro dereito e soltaba retos ao aire, juantes que ninquem ousaba recolher...do vinho, pouco que contar...dos licores que diçir se o filho do cura era quen servia e custodiaba...la música del future, la máquina de encantar serpientes...e tuchinho começou a bailar coa estufa ao lombo enriba da mesa...estaba divisando á primeira vitima da nuite...mireilhe directamente aos olhos...pero nom lhos vin, se el era a primeira vitima eu deberia ser a sejunda...e o trebóm intentou contar um par de chistes pero o alcól non lhelo permitiu, nós tampouco andabamos pola labor...e o licor de jindas baijaba a canón, e cuchillaço jâ jinhaba os olhos a pares, e o fillho do cura empeçaba a filosofar sobre a beleça ajochada de basanta, e sipi fijo de pincha discos disfrasado de eros ramazzotti dende a portada dun cd, e a min dabame voltas todo menos o reloj...e as linguas atorabanse antes de espir os pantalons, e o tio aurelio medrara muito dende o ano anterior, e jâ case pareçia un jarron chino, dos que ajuantan das plantas na entrada das empresas serias...o alcol foi tan presente que começou a sobrar a comida e tiven que deijar as lentelhas que me sobraran enriba dun evaquador disfraçado de cinseiro, iso si uma por uma para cubitarlhe a capacidade justa...aí, nese intre...como se puideses parar a película e estudiar o que pensa o fulano,..aí fui cando me din exactamente conta....desta nom me libro....jâ é jorda de aúpa....chamamos a dúas ambuláncias para sair da casa, pero vinham dende longe e decidimos democráticamente que o medio máis rápido era salir no peta-car con stereo de ultimo modelo que neutraliza os jraves cos ajudos e escuitas a musica de-lo-lindo-pa-flipar, tardaba tanto en expliilcarnos cada uma das peças, que sipi tiroulhe unha pedrada á cara pero creo que nom lhe deu, polo menos a peta-bull e tucho saiu todo sulfurado do jaraxe, de caminho fui uma movida rara, as tres neuronas que tinha en servicios mínimos estaban intentando saber como se colocaba a peça da ventanilha que me quedara na man...tucho empenhouse en que lhe pararan o coche para falar polo móbil, que o motor nom lhe deijaba ouvir bem, ou que coa velosidade desvirtuaba as ondas do móbil...e a min surjiume uma prejunta destas tontas (que di gager, sen raçom) como uma herbinha que trepa pola agra...-peta, por que levas un braço pola ventanilha co cubata?..."-es que no habian más yelos en casa, y así se refrijera", os dous policias locales (que-siempre-son-buena-gemte-y-para respetar) que nos viron a sete km/h. cun cubata na ventanilha e un energúmeno berrando- ostia, que quero falar polo móbil, para o coche, joder!!!!- bueno y si quiere parar...yo paroo..., os dous policias locais, diçia, deijaronnos sejir, nen nos pararon, a min pareçeume raro...uma vez pode que che perdoan, dúas nom...así fui, á sejunda pajamos polo cubata, polo equipo stereo-afónico, e polo coche que caia apeças.....que movida, mimá!!! e caemos polos mirtos, e a o filho do cura apareçianlhe botelhas de juisqui e vodka no maleteiro que se asemelhabam mojolhon a dúas que desapareçeran da festa..."-tranquilos, yo os invito", e falamos de onde saíra a pedra misteriosa que lhe petara ao tranquilo tucho, de porque o moucho bruaba entre os dentes...e ante nós abriuse uma candidata a cidade, valeira de gemte, tinhamos sede, e queriamos beber para nom ter que discutir, para pechar as bocas....eu sejia prejuntándome que façer coa peça da ventanilha na man...e fomos a um local preto dum pichom, e saimos peor de como entraramos, juro, que nese instante matrix no que estaba no aire antes de tocar cos bruços no chan e justo lojo de esvarar no verdin, nom imaginaba o que empeçaba a frajuarse...
MOMENTO 1.- antecedentes de feito: um rapass de la noche, típico , normal,num coche a-3, a moça nom sae pq está estudiando pra o exame do joves, teléfono na man, dentro do habitáculo do veículo, disindolhe que "que juapa es, que fijestes ben en non sair que nom hai ninquen polos bares,que agora acaban de sair do local sete inocentes borrachos sen teito a onde ir, ui creo que um...si...creio que um esvarou, ja,ja ...si deberon de beber...e tal , e qual..."
reasióm:(toc, toc)"te parece gracioso, no?, rirte do meu amigo, do meu inocente amigo que caminha baijo os efectos do alcol..." te hizo gracia la caída, no?, tuchin que rodea o voluminoso a-3 ante a incredulidade do raparijo que narra en vivo e en directo, e só pra súa moça o que etá vendo: mimá...churri ! que creo que me quere entrar no coche.- cari, tú no los provoques que ya se van ellos solos"no le hagas casinho", tucho levantando a celha esquerda e o hombro dereito devess, pousase na ventanilha do copiloto: "abre a porta" a porta que se abre, sejundo momento matrix onde todos jiamos a olhada ao inteior do coche..."fixo-che graçia, nom?" os dous só no coche:"-ARRANCAA! espeta tuchinho á par que saca o freno de man...o raparijo nom sabe en que película está vivindo...sape, que quedara resajado entrandolhe a uma columna, identificou a situaçom e berrou dende a oitra punta do caleijom:-"Noooooooooooooommmmm, altooooooooooooo, ajarradeeeeeeeeeeeee a tuchoooooooooooooo, nommmmmmmmmmmmmmm....ajónitos berros duma peli italiana de posjerra...era tarde, o mal jâ estaba feito.-pero tuchinho, a onde vas?- deijádenos imos a dar uma volta, arranca!!!, nom sabía se rir, se chorar, se ajarralo, se emcizanhalo...e sape correndo cara nós a cámara lenta, pero, repito, o mal jâ estaba feito, era inútil...com muito sijilo aplacamos a coisa como ben puidemos...gager calmou a tuchinho:-"deijao ir (o rapás devessia por marchar canto antes, pero era de arousa, sé ía tinha que ir coa cara alta e o peito erjido) nom ves que é tonto..." e daqui nace o: O JRAN FALHO DO POBRE INFELIS DO RAPASS, o nené sae, co peito por diante, do coche e di:-"pero quem caralho é tonto...?"disque con cara desafiante, disque porque a ninjun de nós poidemos comprobalo, pois esa mitica frase déralhe ao rapass ocasiom para conhecer máis de preto o sello que ten gager no anel da man dereita, viuno tan de serca que ata se lhe quedou jrabado na cara...nunca tan rápido entrou ninquen nun coche, pujo o sintirón, metiu primera, sejunda, terçera e permitiuse deijar un carreiro de fume tras de si...de cero a cen en milésimas....-deijadeoooooo!!!!, nom lhe darrr!!!!!, que é familiar meuuu!!!!, pero os rogos de sape chejaban tarde, muchachito bombo infierno debía de andar jâ máis alá de catoira... efectivamente eu jâ o vira chejar, como tambén vía que isse só fora o començo da nuite...

(continuará a vindeira semana)

fugida a um paraiso perdido...

2006-10-16T21:48:00.000Z

lojo de deijar muito esforço e de esmajar as janas con tanto empenho, os que me paghan tiveron o bo detalhe de me reghalar o venres uma "adecuación de jornada" que ven sendo que o resto do ano como façemos horas de máis pois hai que compensalas, pero nom era esto o importante que che quería contar...diçia que...bueno que estaba tam até o gharabulho da infame vida urbana, dos coches que por milheiros me circundan, das gemtes que viven contigo mais noutro planeta, da rarísima agenda desta cidade e da contaminaçom anímica em geral....que marchei...si como o oes...nom aghardei ao venres, o joves funme a desintoxicar ao lujar máis ilhado (nom, aínda nom volvín a costa da morte!!-jâ che avisarei cando o faja-), tranquilo e fermoso que o meu peto puido conseghir...jâ escuitara falar marabilhas del, pero fum a comprobalo em pessoa...o reto era façer a ruta dos colomèrs a pé, descansar, ver todo aquelo con detimento e algo de aventura.
o primeiro día vin un val...que me lembrou muito a duio, mais con máis vacas e menos terreo de labramça, para chejar a él ascendemos por uma fervença salvagem...máis comprobarás que valeu a pena...até ahí bem...si, jâ vou ao jrano (de milho)...pero cando nos preparamos para a gran cita, o jran reto...coas botas a estrear, o chuvasqueiro para a ocasión e as forças colhendo alento...dinme de conta daljo...vin o pico colomèrs e pensei que se cadra era mui alto pra min...e que façia un sol radiante (tenho o chuvasqueiro sem estrear) e que había neve (as botas ajuantaban de todo, menos neve, así mo dijo o jicho da tenda)...como que me enrolho como uma persiana! a ver se nom che contom nada!!...ao començo ben, logo perdemos as marcas e vinherom os problemas...tivemos que improvisar neve a través, os 650 m. de desnivel tiraban do peito a su rameira nai, levaba dous meses sem façer pinja de ejercicio...cando nom soupemos como continuar, como bos galhegos que somos dijemos:"bueno, tomamoslhe o bocadilho, ouh!!" e lojo da digestióm decidimos dar volta...pero nom podiamops dar volta polo mesmo caminho...conclusión: baijei tan cansado que nom miraba nem onde metía o pé...(tres caidas, uma de extrema jravedá (para min, nom para os/asoitros/as que dijerom:"se podes caminhar é que nom é nada"(bueno o día sejinte estaba de marcha coma se nada, mais no momento para min foi jrave) acordeime do dependente da tenda de botas toda a baijada, tinha os pés congelados...depois de tanto ejerçiçio: chuletón, e ben jrande que aqui tenhem boa fama...pasei uma nuite malisima de tanto que enchim o bandulho...jâ sei que mo dijeras muitas veçes, pero tinha fame que caralho...ao día sejinte de ligth fomos a montar a cabalo até o pobo do lado...um paripé, os cabalos estaban amansados de máis e nom trotaban (ao meu faltabalhe uma ferradura e jiaba pra cuneta de máis), e lojo de que o cú deijase de doer tanto fomos de marcha...pois claro, que colhim uma tranca de muito caralho...se na capital levantina sae máis caro o alcól que calqueira outra droja....comclusiom ía descansar e volvin cansado, roto e coa jorxa fodida (primeira do outono) pero cum carro de fotooossss....jâ sei que a ti nom che importan as fotos, pero a min si...

perijro, dangerous, danger, pericolo...

2006-10-10T13:21:00.000Z

dangerous, dangerous!!!!!

primeiras voçes de alarma, sonan todos os chifres de emergência, activanse os plan de “sejundo plan” ou plan “b” …. descontrol, desconcerto…

Hoje foi a primeira vess que a gemte que me trata a cotío (nom me refiro ao pessoal do manicômio...) detetou un síntoma de desleigamento. presentáronmo como todo un lojro, ou como uma advertência da que jâ me deran conta ao começo…”te das cuenta, ya perdiste el acento gallego” e non houbo risos detrás desas verbas, nem bromas, nem dardos…foi presentado com toda a objectividade de quem mo dijo!!!!!!!!!!!!

e foi sem pretendelo, sem me dare conta...creio que hoje nom vou a poder durmir, repasarei toda a gramática e fonética galega, revisarei “o” por “o” e “e” por “e” ata lembrar cales eran os abertos e cales os pechados…ouvirei sem solución de continuidade, miles de vezes ás pandereteiras, a os Tamara, a ana kiro, a fujam os ventos…..nom, nom pode ser!!!!!!!

A minha lîngua, a minha terra….mi casaaaaaa!!!!

nhonha posesióm...

2006-10-03T08:40:00.000Z

se tivera cabos…com mil deles enlazariache ao mastro…com nudos gordianos que nem o sable do mesmo neptuno ousaría cortar…

se tivera cadeias, encadenariache á minha ialma de por vida, con candados venosos que compartan o noso mesmo sangue…

de posuir raios paralissantes, paralizariache nos meis beizos, no preciciso (no precioso) momento de adolecer no teu lene sabor a mar…

tamén podería ter brebajes namoradizas das que facían antes nas aldeas…para que só viras os meus olhos reflejados no teu cristalino palpebrar…

consumiriache con tento, como quen economizaos seus tesouros, ou comeríache dun famento bocado, apurando os desejos e as pasións gardadas, reprimidads…

e ficaría co bandullo cheio, …cos cabos estarricados no chan,…coas cadeias amordazándome e coas brebajes alinhadas polas paredes, esnaquizadas…

algún día, quizais algún día…consiga desatarme dos milheiros de cabos, das longas cadeias que me inflijes, algún día a máquina de raios foderaseche…algún día as brebajes caducarán… e serei eu quem che posua…

açentos na cidade...

2006-09-28T21:43:00.000Z

um día qualquer, primeira hora da manhâ, capital das soleadas capitais:

-hola, buenos días, quería...
-"haii!!!, pero parece que tienes acento galleguiño"

-eehh,ehh!! (risa leve) pois sii...
-"pues es la primera vez que me encuentro un argentino con acento gallego"

-(risa franca) (incredulidade (nom tanta era a enésima veç, pero esta era mui directa e a senhora estaba chea de raçom)) aihh!! que no te parezca mal!!!
-(terçeira pessoa)...pero como no le va parecer mal si lo confundiste con un argentino siendo italiano...

-hai, que lío!! si al final seguro que serás gallego"
-(ríome de compromiso), (míranme, agardan uma resposta)

-ehem, realmente soy hijo de un japonés y una malaya, me crié en L`Alt Ampurdá pero en un viaje de negocios se me olvidó el catalán, conocí a una chica gallega y me pegó la lengua de allí...

-(dúas caras de incredulidade) creo que me bajo en esta parada (risas dende o fondo do vagón) ...

**situación real repetida até a saciedade intercalando as procedencias italiana e argentina.

coma as luras...

2006-08-29T08:19:00.000Z

…coma as luras, coma os dinosáurios, sem relacióms sociais imos desaparecendo…
(Oswaldo di Bassoa)

canto máis se alonjam as verbas, canto máis espaciadas están a última vez que falamos e a próxima, máis se difuminan as images que nos formamos dos oitros, os seus nomes soan cada vegada máis raros e fáisenos normal nom chamar, nom escrever, nom viajar…tamén nom recibir postais, nem chamadas perdidas, nem equivocadas…esquezémonos das relaçóms sociais e iso condénanos á extinçom, a proteger e a nom-compartir as própias verbas, a sufrir a tiranía do silenzo cando nom é desejado, procurado…como un novo meteorito, coma un tsunami devastador…coma as luras de oswaldo, nadamos cara a deriva…cara o aboiar dun novo contrato social…

de sonhos....

2006-08-24T12:27:00.000Z

ceamos con risos e algarabías, de postre, doble racióm de lembranzas fotográficas, que pechaches ti cun suspiro e media bágoa refugiada na máis tenra furna da meninha…pechamos as portas duma estival nuite de evocaçons, e nom se voltou a abrir até que os galopes suorosos do astro rei rasgaron as cortinas dun novo mencer…ou até que o batifundio de tijolas e tarteiras acompañou rítmicamente á tele e as catro radios accesas nas alturas da industrial conglomeración de gemtes…
mais todo voltara lindo, espertei sem querelo cun sorriso que provinha dos máis profundos sonhos… e sonhara, sonhara que penetraba a través das estrelas até tocar o sol, até poder envolvelo para ofrecercho crú de frescura…o teu sorriso jâ me dijera que tamén sonharas, sonharas con voar, con viajar, con lanzarche ao vacío da máis fermosa paraxe…e compartimos os sonhos e os fundimos nun…e puiden divisalos juntos cando o colérico vento de norte peiteou con atlántica efusividade os teus desleídos cabelos de mulher, alí onde o mar come á terra e a terra afunde ao mar…

arte na rúa...

2006-08-11T23:30:00.000Z

quen dijo que a camaron nom se lhe podia re-interpretar dende uma visiom galaica?...cando o talento aúna-se coa arte sae aljo asím: http://streetartistinfo.blogspot.com/ ....de casta venlhe ao jaljo ... o que non enfocan é como lhe quedou a boina ao final do pase...

contra o lume, máis lume!!!...

2006-08-08T14:13:00.000Z

...contra o lume, justiça popular...que sejam os própios gladiadores contra o lume quen xulguen ao cabróm...

mudanças essprex.....

2006-07-28T12:09:00.000Z

que o caracol cambia de cuncha, che!!!!, e as flores que jâ marchúan coa calor, buscan sosego na fresqueira humidade do mal chamado povo da sequía…que a mente ten un interruptor que ás veçes salta… ás veçes uma espeçie de fusible chamado calma chega a rebosar…os berros que anudas a derradeira das cordas vogais fenden o espaço e agroman ao aire en forma de sorrisos de satisfakçom…a capacidade sorpresiva das que nos falava a pícara nom me abandonou e aíndahoje, abráia-me como um piqueno cambio no teu entorno vira o tiovivo do revés, muda o azul polo laranja ou o ácido polo doce sabor de saberte livre…que bonito, chico!!, saberte un chisco livre… e poder encher os pulmóns de aire sem ajuda…e poder soltar uma gargalhada ao sol namentres danzo co morno vento do verám…ás veçes hai que marchar para divisarte a ti mesmo dende longe, ás veçes só cando fas uma maleta sabes con que e con quen contas…so a agarda de que os cambios nom saian mal manten-me un par de neuronas en garda, e se nom é, jâ será…que di a minha avoa…

2006-07-14T11:53:00.000Z

a contaminaçom é aljo do que a maioría da gemte da costa da morte sabemos muito, ás veçes demasiado...sabemos que sempre existiu quen se aproveitou desa venda coa que as autoridades encargadas de velar polo ambiente, polos dereitos dos cidadáns, pola vida tapaban os olhos...se algo sacamos estes días em LIMPO é que os desastres ambientais non chegan só de mar adentro. o prestige, ás veçes ten forma de lata de conserva e o seu mal pasa moi caladinho, pero fai máis mal porque difuminase no tempo, na costa e na pasividade da devandita "autoridad"...neste espazo nom podo berrar, dende onde me atopo posiblemente nom me oiran berrar en carnota, en larinho, na pedrafigheira, en feáns e na costa da morte enteira, pero alzoo ijual ao ceo, o queixido eo pranto máis neghro que se pode botar cando destrúen a túa casa, o que viches e o que che viu naçer, a túa infançia, a túa vida: vaia pois este berro por CARNOTA.

paremos jâ duma veç por sempre a desconsideraçom ou a nom-consideraçom coa costa da morte

cara o final...

2006-07-05T13:30:00.000Z

...e o final avense coma os paxaros da nuite/ desperdigados, paseninho, mais co bico babexante de morna sangue coa que alimentar un novo fénix...

...e á falha de quorom, o derradeiro azo asfíxiase no sedento deserto da deijadez/ soio, abatido coma a cinza que abonará uma nova colheita num novo mencer aínda sen divisar...

...e de súpeto o s. joam...

2006-06-23T14:15:00.000Z

…lendâria nuite de lumes crepitantes/ menceres de escuma e paijóm/ bebidas de funesto arrepío/ ciclos solares impertérritos/ parados ante a olhada das mal-façedoras da nuitega tebra/ berros que anegan os equinoccios idos/ berros que abren a estaçom da madurez/ meigas que extenden os seus fetiços para tomar forma humana/ poder elegir se continuar a súa aprendizage meiga ou ficar engaioladas na forma humana pola atracción dos mundanos devires…/ ser mundano, ser mundana/ baijar a garda e conjugarse coa mágia que desborda na meiga nuite de bruxas, na longa nuite, no longo mencer do sam joam…

em ti...

2006-06-16T15:26:00.000Z

intento apartar con fortes suspiros os ecos errantes e maliciosos que me trae o vento/ ansío o teu reflejo no ar pousado no orizonte/ acáenme as forças a vésperas da longa viagem de reconquista/ como o pretendente que declina no derradeiro momento a conquista/ como o rei que nom pode posuir a todo o seu reino numa soa man/ coma o tolo que loita por agochar os sentimentos que ti jâ intuistes e disimulas conheçer...

processo de auto-amputaçom duma amígdala...

2006-06-14T11:43:00.000Z

1.- enjugar con especial esmero e atençóm a boca, obtendo um diagnóstico claro e conciso do problema a tratar.
2.- Esterilizar os elementos empregados para esta operación con alcól 96º, a saber: garfo, coitelo, coitela de rasurar a barba, gasas e xeo…
3.- enjugar de novo a boca, mais esta vez con antiséptico do tipo oraldine, até notar a boca o suficiente dormida como para nom percibir a dor…
4.-atamos as gasas ao garfo para evitar que tanto o sangue como a amígdala esvaren pola gorja abaixo, atamos a coitela de rasurar á punta do coitelo (olho con asegurar bem a súa unióm) e con coidado e sempre fronte a un espelho ir seccionando lenemente a amígdala empurramdo ao mesmo tempo coa gasa cara arriba para recolher tanto o sangue sobrante como a própria amígdala.
5.- uma vez que a tenhamos situada fóra do corpo apretar a ferida coa gasa e aplicar xeo con presión até eliminar qualquer tipo de sangrado.
6.-post-operatorio: estar entre uma semán ou dúas tomado xeados fríos e sopas quentes até notar que a gorja admite sólidos con normalidade

Nom façer esta operaçom diante de cativos ou pessoas sem suficiente xuíssio…en caso de nom ajustarse ao descrito nalgún dos anteriores pasos , consulte a un médico…ou a dous…