VOLVE!!!

http://youtu.be/5EKyhpKTAm0 "...e aqui me tes, o tempo pousou en min máis neves, as cicatrices que nom curaron foron caendo e o compromisso faisse passo aos poucos..." Onde están as verbas que nom che escribo? a onde van os pensamentos nos que te lembro? a onde as ideas que inda me evocas...? Um ja nom sabe cómo dá vivido sem esta preséncia, que torna sem avissar, e avissa das lévedas chegadas sem tempo pra preparar o café..agora ja nom bebemos té..a tetera escaralhousse e bebemos café...é igual... ségueme lembrando a ti, e o ceo azul..tamén me lembra a ti, e as pingas que nom caen nos vidros..., também me lembran a ti.... Um acostumasse a viver, como um estúpido costume, e a pensar que manhá será distinto, o que hoje aturamos é o que manhan superaremos, a tristura de hoje tornará na ledicia de manhá.....se cadra manhá ves, aínda que seja menos possíbel que probàbel...se cadra molhas os pés no río, e ris....e de ser asim, todo o que sufrin valdría a pena...se cadra manhá chove e nom poderei tender a roupa....pero seguimos a viver, coa esprança na fronte, peghada á fronte, como quen pega um auto-colante para se lembrar de que vive...nom sabemos do que perdemos até que o perdemos... E os tópicos que estúpidamente sempre rejeitei, van-se cumprindo, e noto-me sen o ser, o velho que serei, o velho que sempre souben que sería...seguindo o regho, caminhando, ás veces correndo...pero sempre sem saber cómo o fago sem ti.... Ao redor está a calma dos tontos, tamén das tontas....de pensar que hai máis xente coma min, se eles aguantan....como eu nom...e nom me chega o acougo de nom comprendelos....nonos comprendo, nonos vejo, importanme un caralho, que sí que me importan...pero coa súa actitude átanme e amordazanme para evitar que berre nas nuites de frio, de chuiva...VOLVE!!!!!!!!!!!!!!!!VOLVE!!!!!!!!! PRA CHE DEVOLVER TODO O QUE ME DECHES SEM SABELO!!!!!!

na toma de possessiom dun da vila...

Remoía na lingua aos poucos, facía esforzos para que nom se lhe escapase pela comissura dos beizos o remanente do cuspe que sempre o acompanhaba cando tinha que falar de máis. nom lhe agradaba falar de máis, el era um home de gestos, simples, sobrios pero claros. cando tinha que falar sempre cometía algún erro, comezaba bem, enlazaba co humor que dende neno ouvira na vila natal, pero cara o final...errraba, sempre soltaba alguma verba da que en privado, sempre em privado, tinha logo que se arrepentir.

Na vila conheciano como o "da lingua embozada" malia que facía anos e anos que a deixara para se mudar á capital. Nom nacera para pudrecer coas malabaristas xestions duma vila, mais en privado reconhecía que nom podía passar sen voltar pela vila cada pouco, e é que sem os da vila endexamáis chegaría a ren.

Velaí o tinhamos, coa chaqueta máis apretada do que debería, coa olhada perdida de quen nom sabe com certeza onde esta a se adentrar, remoendo do cuspe para atrás e repeiteado ante o evento que lhe agardaba.

Colheu folgos, deu un passo adiante e coa fouteza de quen sabe que nom pode dar un paso atrás, meteu a man enriba do libro sagrado e respetado:

.- "Prometo jurar que ..." os un olhabam cara os oitros, os oitros olhaban cara os uns, estaba nerviosso.

.-"Prometo y juro que..." ergueu de novo a vista, desta volta ninguén rira, cría que todo estaba encaminhado - "...y juro que acataré la Constitución..."

Cando rematou nom recebeu saúdos de ninguén,era tan invisible e gris como o percibían na vila natal. Desexou voltar de súpeto á súa vila natal, supunha que todo sería máis doado, pero ao darlhe a espalda á Constitución soubosse atrapado.

Agora todo o país dependía,olhaba e agardaqba algo del.

BoiroBerra...!

E volto a colher os teclados logo duma moi long aúséncia, e é pra dar a bem-vida a um novo blogue agora que está de moda pechar blogues e mudalos por ferramente de última xeração...

BoiroBerra e berra muito e moi alto!!!!

nom lhe perdades a pista como case ma perdedes a min

Agora em tempos de néoa e fraigem é cando máis falha facemos!!!! adiante pois cos berros!!!!!!

Fin de semana quecomezaba con cervejas de sexta-feira....a gente da empresa (azul e verde) nom falhamos ao Born...achegaron-se logo rui e ivonne e ficamos coa morena e Barbie....Gustio a chegoume a cassa.... o sábado espertei limpando o piso e recolhendo a habitaçao....comida a base de butifarra e mongetas e visita á óptica Universitária, coa encomenda de encargar un par de gafas que sustitúan ás perdidas.....(nonas había iguais...) passamos polo carrefour para mercar..un xamón!!! nom chegaban os gastos da táboa de snow, a finde en Andorra con Martín e Paula, a moto.....uffff, pero estivo ben cena romántica con Albarinho e fideus chinos e o Domingo já co Papa en Bcna, fomos a vr, en pleno fervor religioso o monastério de Pedralbes, do que Alba dibuxara a igrexa con planos e detalles.

O mosteiro data do século XIV, e foi creado pola raínha Elisenda de Moncada (derradeira dona de Xaime II), para que fose ocupado por monxas clarisas e refuxio da súa viuvedade. O claustro é aberto, con xardín central e prantas medicinais á vista, as celas das monxas, os cambios dendeo antigo convesto até os nossos dias, o comedor, os libros antigos, capelas de oración...e é que o primeiro domingo de cada mes a entrada é gratuita.....logo calçotada na casa de Alba, coa carne que mercamos no carrefou....siesta no sofá e retirada, para con estas verbas pechar a fin de semana.....

Tempos de berrar...!

nacemos, e berramos, crecemos e imos moldeando as cordas vogais con berros desenfrenados que lembran as películas que os ianquis facián dos indios....o berro é un métod de difusión propio do instrumento máis antigo dos conhecidos: a voz....

E nestes tempos que corren, umha ferraamenta para alzar a voz polos desperfectos que estamos a causar no planeta. Se onte falabamos de natureza, de protecção da natureza, antonte da fame e morte que pobla áfrica (e consinte a velha europa) hoje a cojuntura (que fermossa verba que nom designa nada!) pide berrar por um mundo milhor...qué é um mundo milhor?...pois um mundo máis justo, onde os políticos (si sempre tenhem a culpa) pero máis os votantes (que tenhen máis culpa aínda) están levando a fortaleza e a estabilidade de 600 anos de europa ao garete, e nom en termos comparativos con oitros continente....visto simpremente dun ano para oitro...a ecónomía afóganos onde onte nos "liberaba de cargas" nas hipotecas, nos salarios dos que ja no o terán, nos cartos que a Facenda Pública já nom recaudará, nos jubilados que nom terán todo o que sonhabam....

Nom pretendo dar leccións de economía, `para isso hai xornais e jornalistas....pero fago incisso, que este é o momento de berrar, de protestar, como cando nenos, como cando os doce anos, como cando o árbitro nom pita penalti e como cando o primeiro carro tarda en arrancar cando o semáforo torna en verde.....nom quedemos calados...BERRAR HÁ DE SERVIR....

NOM A PRAIA EM CORCUBIOM!!!

xogabamos coa area até que a praia quedaba baldeira, como se o tempo nom existira, os tempos vinham marcados polas dúas horas de rigor da digestiom, pero umha vez que chapoteabamos nas aghuas, esquesíanos pra concentrarnos na area...castelos, fortificacions nada indemnes á aghua, ... arte do momento, sabíamos que a marea subía, todos os días subía dúas veces ao día, todas as mareas barrian e sepultaban os castelos, as figuras, pero cecais por isa levidade de nom trascender aplicabamonos máis no projeto....e de cando olhabamos o sol, um sol cegador que contemplaba aquelas fortalezas con dúas entradas para o mar....

-papá, coidas que algún día terei um castelo coma iste!!??

-filho, contentate con que haia area onde descansar e ideas pra moldeala....

aquela era a praia, a de sempre, o lugar elegido para desfrutar, tomar o sol, nadar, aprender a remar, pero sobre todo construir castelos de areia....

hoje leo que queren facer outra praia, pero sem area, con caolins, no centro da vila, onde até hoje baixan as mariscadoras a mariscar, que nom a passar o tempo....onde os marinheiros embarcan as poucas chalanas que hai no povo....hoje un anaco de mín, lembra que nom fai falha area, con que haia "futuras previsions hosteleras" umha praia nace coma se nada...sorte que o povo nom son só casas, tamén há gente, gente que sabe ergher a voz e construir castelos alén do aire.....NOM Á BARBARIE DA PRAIA NO CENTRO DA VILA DE CORCUBIOM!!!!!

das preocupantes distáncias...

O panorama nom está para tirar foguetes (foguetes de palenque, léase) a situación de desfiar a rede social tecida na Galiza na lexislatura do bipartito corre máis axiña que o lume que se lhe prende o pirlo seco …e um nom quere preocupar a ninguén, nom quere dar umha imagem negativa, pero cando ve o que ve….. a distáncia marca dende logo, umha pauta moi importante, já que um asiste a este novo parto como o pai que come as unlhas antes de saber como saldrá o crío detrás da sala de partos…um nom pode facer nada, nom pode berrar, só confiar……um só pode comportar-se coma o mozo na distáncia que reza e confía na moza, na fidelidade da moza, naquel elemento que alonxe a os miles de lobos de buitres que axexan trala rapaza, nada, tampouco pode facer, berrar, ista vez sí, berrar mais nom solucionar ren…
Preocúpate máis , se cadra, o ver todo dende fóra, o que agranda e maximiza os pequenos, ás veces nom tan pequenos, elementos discordantes, um séntesse, inevitabelmente como un duplo espectador, nem podo façer , nem me deijam , nem sei se faría eco…..

Estas épocas de imposibilidades que fan que a paciencia seja a rainha dos comportamentos políticamente correitos, que acalman dende fóra, pero nom tranquilzan dende dentro, fan que as preguntas acudan ao maxín, cara onde imos?, que projeitos temos?...e vejo o papaventos voar…e voou, baijinho pero voou……malos tempos para erguer o voo por riba do vento…..para marcar distáncias

do papaventos....

Nestas tediossas e difussas tardes de agosto, cando tenhenche proibida a verba vacações, só queda tempo pra perdelo, pra deixar voar o maxín e evitar que caia em sixilossas furnas que se abren e pechan no e co contínuo matinar...decidín tomar cartas nessa desanimacióm e aprivissioneime de aparelhos, pasatempos que no resto do ano, por varias e distintas razoms nom tenho possibilidade de empregar...porén, nesta ocasiom merquei um papaventos, nom un papaventos calquera, senom um de dobre fío para manejar a dúas mans, malia tambén que algo sinxelo, para nom desafiar demassiado a os mornos e lévedos ventos que nestes lares de cando en vez sopran.

naveguei pola internete para saber um pouco do assunto, como erguelo, como manexalo e fazer o que um queira con el, as explicaçoms eran muito complicadas para um meu primer voo no que contentarei con alzalo apenas uns metros do chan e mantelo aí , luitando contra as forzas naturais. tudo será probar.

Dá tambén o tempo para ler varios diarios, poucos cargados de novas interesantes e máis aflixidos en repetir a mesma informaçom (en agosto é cando máis se parecem tudos) que de cotío. todo isto mentres a nova carga de trabalho nom dé cheghado, claro está. Pódesse constatar que a vindeira tempada do Barcelona Atlántica, chegará , num ámbito nom muito lonxano do de passadas tempadas: um contínuo retrocesso em materia de soberanía, umha desconcertante labazada ao progresso e um reparto de cartos-responsabilidades-beneficios entre os de antanho.

Agardemos que o papaventos, cando seja quem de facelo voar chegue tan longe que nom poida ver/sofrir como se mata, doma, e castra um país... se cadra pérdesse no ar, froito da minha inexperiéncia para passar a ser um susurro, um queixido unido ao vento, que se todo continúa como vai, será o único que testemunhe da nossa língua.....

o bico.....estrano

no derradeiro momento,
no que os alentos sentense máis próximos,
non había presión no teu abrazo,
paixón vinteañera, quase-adolescente,
nom vin aquel brilhar sereno,
aquela tranquilidade próxima,
nom había bolboretas remexendo,
ningún ...nom había.....
entón biquieche e souben o gran segredo,
eu estaba noutro momento,
nom era este o bico,
o maxín conectaba con oitro tempo,
con oitra suspirar, con oitros beizos....
voltarán al bolboretas, voltará "isso"?

a derradeira nuite como "veinteañero"

o resto já será soprar!!!!!!

Revolução perdura...

No grande día de hoje corren pelas minhas veas o sangue vermelho e a verde sávia que um día troujerom a liberdade ao maxín dumhas gentes que construirom nas nossas mentes a ledicicia de sentirmos ceives....obrigado pela revolta, obrigado pola paz, obrigado por facer-me sentir hoje, tambain portugués!!....Revolução sempre...25 Avril!!!!!!!!!!!!!!!

livros e chinesses!!!!!

.-Buah!!, neno!!! en china es donde más cogen, pavo!!! conozco mogollon de chinitos que no saleeen de las bibliosss!!!

.-Eso es pq no tiene já, neno....que entre la já, el chuquelo y la Keli...no tiedes una caca de tiempo para ler, neno!

.- Que dices!!?? neno,!? mortadelo mola mazo!! me lei toda la colecion cuando era pavito...me lo chivara un profesor que movía peña de puta madre!!!! haste me enseñó a ler, nenoooo con doce años!!!!!!!

.- Buah, neno nunca oyera de un profe de doce años!!! que pasada, neno!!!! y no le zurrabais??

.- que dices , neno! me tomas de coñita, no?!, doce tenía yo, el pavo debia de tener treinta o más, neno!!!!

.-Buah, neno! pero tanto como los chinos no les, pavo, que son miles de milhones!?

.-Pero que dices, ghichado!! eso se mira por barba, no por toda la peña china, neno!!!!! es como si me comparas La Coru con la aldea de Santiago, no hay la misma peña, neno!!...

.- buah, neno, por que tienen la mierda de la capital y LAvacolha!!!!!

.- Pero que dices, nenooo!!!!! no mezcles el unto con el "ferro-a-fondo"!!!!!

.- pues . neno, van a cobrar por pilhar libros en la biblio!!!!!

.- Pues claro neno!!!! tú cuando vas al carrefour no te cobran también??

,. A mi no , neno....yo leo los de mortadelo y no me cobran!!!!

.- Tú por que eres inculto y te gastas todo en costo, neno....los chino sí que tiene cultura que son una vasca que lo hablan desde hace siglos!!!!!

.- Buenooo, como nosotros nenoooo!!!!!???

.- que dices, pavo, si yo no hace más de dieciseis que lo hablo, nenoooo!!!

.- Te voy dar un capotazo, que te dejo tieso, neno!!!!! los chino son cultos pq leen.---

.- buah, neno, pues si los chinos pagan por leer, deben de mover guita que te cagas....

.- oye , nenooooo y hablando deso...sabes que los chinos no tienen papel de váter pa limpiar el caca??!!, eh! ? a que no sabías, nenooo!!!??

Nenooooo???!!?? y con que se limpian!!!!!!...

(co permisso de Nat´..)

da súa fugida...

cargo coa rutinariedade ao lombo, e co tediosso xesto de repetir cada manhá um ritual que sae por sí mesmo, colho o transporte público em Navas...el debeo de colher dúas paradas antes, porque é onde concentran a dispensaçom da metadona na capital do LLobregat, e chega já canso ao seu assento... nom sempre senta no mesmo sitio, pero sempre vai sentado, éche o bo que ten vivir nos arrabais, sempre es o primeiro em subir se viajas ao centro....trae um olhar caído e um sorrisso ensaiado que evita que a gente rehússe sentar ao seu carón...sube ensimismado e perdura olhando pola janela até Pza. Espanya, olhando por umha janela que no metro nom amossa máis que a escuridade do subsolo, algo que che fai sentir umha toupa, umha termita, un ser do submundo. Logo sube canda min ao Cercanías que fuge da cidade cara destinos fóra do ordeado caos da capital, eu coido que sube ao primeiro destino que lhe cadra, ou inclusso que muda de destino cada certo tempo....sube, senta só e desta vez olha pela janela algo máis que escuridade:... olha campos, olha obreiros, olha aire.....e tambén olha como o seu sitio desta volta sí que queda sem ocupar malia viaxar gente de pé, olha como muda a gente e o seu comportamento a medida que nos achegamos ás paradas de fóra de barcelona, como o assento casse sempre é ocupado passada Almeda....fuge da metadona, do barulho da cidade que lhe confunde o siso, pero tambén dumha sociedade que nono encaixa e prefire telo fóra do que rutinariamente estamos obrigados a ver, el tambén prefire estar fóra e nom caer nas tentacións, estar fóra e ver o escasso mundo que se lhe permite, estar fóra...isse é o motivo...nom sei a que hora volta nem como volta...só sei que manhá passeiará a súa tristeira mirada cara as aforas da cidade, cara as aforas de nós...cara as aforas da minha timidez que nom me permirte preguntarlhe...."fugimos?"

"how many roads must a man walk down, before you call him a man..." o velho mestre tinha escrito tal coissa na pizarra......e canto temos que caminhar, sufrir, sorrir, cantar, chorar para darnos de conta da enorme levedade, da leve enormidade que comprende a vagagem polo nosso devir?.....noitras verbas, canto temos que vivir para chamarnos, a nós mesmos, a min mesmo, un home, umha mulher, umha pessoa pensante???? a resposta amigo, está no caminhar.....no caminhar en días como istes onde o sol inunda as doce horas de plenitude diurna e a nuite aven-se cum frío embriagador que convida a passeiar, a berrarlhe aos agochados fíos da nocturnidade o muito que gostamos de caminhar, caminhar nom sempre é avanzar, pero irremediablemente avanzar ten muito que ver com ouvearlhe sen rencores as nossas queijas, a umha lúa nova, aussente, que pampa de impreséncia, inquérenos se somos suficientemente homes, mulheres, pessoas, seres pensantes....e sigo caminhando, cantas estradas? nono sei, caminho......sentindome, calling me a man, a simple and lonely man.....but a man!......

o derradeiro café...

ante a desolaciom que adornaba as velhas rúas do Raval, buscou o caminho que passaba a carón das putas,... por atopar algo de humanidade, simplemente... sempre parolaba algo con elas e conseguía sacar un sorrisso dos beizos, o único do día, o único da nuite....caminhaba coas mans nos petos, a olhada esquecida no orizonte tal como vira nas películas de cine en branco e negro.......os passos eran lentos, fríos, calculados....coa primeira puta nom falaba, coas que tinhan opcions de trabalhar tampouco, repetía as mesmas verbas de cada día ("cómo foi o día de hoje....?) e logo de recibir as mesmas respostas, abría o bar, esquina coas Ramblas,... de día guiris, de nuite clientes que buscan a súa ialma entre os farrapos do amor e doses de alcol...
o primeiro cliente que se adentraba era o que marcaba cómo sería o día, a pequena e única superstición que lhe coupera na maleta dende a súa fría terra da Canhiza que o vira un día partir...ás veces entraba algunha puta coas que intercambiaba verbas, ás veces até xestos....a maioría das veces borrachos perdidos que buscaban a súa casa ou algo de conversación, e logo todos os que entrarían serían como isse primeiro das seis da manhá.....isa fría nuite nom podía imaginar que vestida de bo ver umha xove buscou os banhos sem intercambiar conversa e agochando umha cara de de préssa ou de fugir de alguén (que vem sendo a mesma cara)....fitouna sorprendido e viu como detrás dela , um home fornido, bem vestido e mal encarado, entraba e pedía un café namentres comprobaba onde estaba a rapaza,...discutiron, el dende a entrada a os banhos ela pechada neles....."ver, oir e calar", justo o que lhe amosaran na cassa.... pero o chorar miúdo da rapaza tocoulhe os ouvidos do corazom, encarou ao maromo e empurrouno, denantes de rematar tendido no chan por tan belicosso ímpetu, cun fiínho de sangue, o fiínho que deija un dereitazo directo á mandíbula....pero o disparo colheuno por sorpressa, nom agardaba un estruendo seco e precisso como o de aquel día, nos filmes de gánster nunca recuaban as armas, nem soaban como aquela..... tentou consolar-se imaginado que non podía deter a aquel vehemente home, nem a pistola fora quen de verlha denantes de desenfundar!...tivo que limpar o sangue da rapaza nos azulexos brancos, limpinhos de onte, tentou nom mirar a beleza morta tras o corpo dumha inocente desfeita e tivo que aturrar as preguntas de jornalistas e policías, todos agardaban polo inspector xefe para pechar o interrogatório, cando éste entrou pedindo un café, apurado, el reconheceu as formas fornidas, reconheceu a roupa feita a medida e o mal xenio coa mirada revirada que lhe fixo comprender que aquel sería o último café que serviría....

a vergonha cando mistura coas bágoas...

Que façer um luns no que che robam o sono.....pois meditar e por muito que tento apartar o sisso das pessoais coissas de cada día (e de hoje em particular) que sempre aturuxan...só a image da man que sobressae da escombreira retén as bágoas, que miúdas, esvaran polas minhas meijelas...podería encher este post de ódio, de genreira, podería anegalo de sangue e fotos de massacres, de berros silenciossos que clamen ao ceo, ao inferno...ao coraçom...podería demagogar con peticions de solidariedade, paz, sentido común, piedade, xustiza, amor....pero nom salvaría a vida dumha ialma, pequeninha e inocente, cada vez menos inocente, dumha alminha dun rapacinho palestino, dumha meninha de gaza, que podería ser a minha, a túa a deles. ...as bágoas falan por min cando as verbas só me serven para encher um enorme silenzo,... o oquinho, breve, húmido, calado de media alma palestina....e nom berrarei, ou berrarei tanto que nom se me ousirá....porque a vida é vida, aquí e e em Palestina...

coma o turróm, pelo nadal.....volto....

Já facía que non botaba de menos a sensaçom de ter morrinha, ghaninhas de voltar, pero as situaçoms agholparon-se e a coissa fíxose impossible...necesito umha vacina de terra húmida, un lavatorio de chuvia morna (contínua, orbalho contínuo por favor!!...) e receitas da avoa para perder un par de kilos comendo bem....o sábado enfilo caminho en carro (13 horinhas, 1.300 km.) e veremos como sobrelevamos este ano o ter que manexar tanto temp o carro..

A recompensa é boa...Terra, terrinha, terra e agarimo...pouco máis pido por uns dias....

P.D. O partido da nossa selecçom, cita ineludible , periga...eu hei de ir ighual a berrar a Riazor....a ver se vejo a alghén!!!!

Natalícios bicos, agarimos e demáis.....

Coissas a nom façer numha cea de empresa típica do Nadal:
a primeira: beber de máis antes de comer o suficiente.
a segunda: dar a nota e pretender bailar enriba da messa.
terça: pretender no baile sacar a bailar á túa xefa cando a duras penas teste en pé.
quarta: crer que es o que milhor baila e pretender façer un corro do teu redor namentres o das todo
quinta: crer que es o que milhor canta na sala e usurparlhe o micrófono a o cantante do cojunto musical.
sexta: adicarlhe umha cançom a o teu team leader porque "non nos fai trabalhar muito" (e a súa supeirior diante)
séptima: Acabar a nuite cumha companheira de trabalho, á que nunca che dirigiras antes, apenas conhecías e nom era precisamente " o teu tipo".
e oitava: se já figeches todo o anterior, nom chames ao día seghinte a todo" quisqui" pra pedir desculpas, incluíndo a gente que nem á cea fora.... (glup)

E son normas bem refrendadas pola minha experiencia própria e persoal...

o ghafe...

hai vesses que as coissas malas se repiten, e muitas destas veces polo mesmo caminho, coas mesmas coincidéncias e se cadra, as mesmas consecuéncias....normalmente se nomatopamos explicaçom soemos dizer o de ..."tes o ghafe" "fulanito/a é ghafe" e é que nom deixamos de levar esses espiritos sobrenaturais que nos fan ser e estar máis en contacto con oitros mundos (por muito que Gelmírez e Martinho de Dumio romperan testa e miolos en dizer e predicar o contrário)...desta volta a mesma situaçom...cidade condal, un que enfilaba pra cassa e de súpeto amárrano a un par de birras máis ("que son as penúltimas" "que miara que nom me vas a ver o pelo en dois messes!", que já logo imos!") gente que nom atende a raçoms ("manhá trabalho", "trougem a moto"...) malditos precedentes que exculpan de estas coissas!!, e claro puxemosnos a parolar, estrelas galiza, por enriba e por embaixo e que se tal e qual, e "aguarda umha máis malia que nom bebas pola moto, aguarda con nosco"....e candoa coissa nom ía a máis despedidas "pasadeo ben" "boa viagem" "ti coidado coa moto" e a moto que arrinca pero facendo un ruidinho estrano.....pero tira....enfilo o meu carrer e de súpeto....plot, plot....plot....plot....()...plot.....a moto parase....as tres e pico da manhá, un frio que tocaba o caralho e as campaninhas que o ghuardan, á vista de calqueira Mosso que puidesse comprobar cantas estrelas galiza se deslizaran pola minha ghorxa,....e a moto que nom arrancaba.....tiven que levala a man....cheghei as catro e pico, ao día seguinte tiven que ir en metro que nim en metro me lembraba como se chegaba ao choio...e a moto segue ahí a agarda de que o luns a leve a algún talher....era a segunda vez (e únicas até agora) que isto me passaba á mesma hora, despedindonos no mesmo lugar, e coas mesmas verbas de marcos.....quen é o ghafe??? a moto, a praza, as verbas....marcos...ou eu????

CANTOS RODADOS (TRAILER)

Fai lustros que nom actualizo, nom me esqueço da promessa á rapaza que anega os seus rissos entre milhoons de livros mentres trabalha, pero de cando em cando chegan coissas coma ista...uns rapaces, un sonho, umha vida e um reto....un documental sobre Xerock, umha gente especial dende a óptica dun director tambén especial...moi recomendable......ás vezes nada se interpon entre ti e a ilussiom cando se deseja con ganhas e forza...