livros e chinesses!!!!!

.-Buah!!, neno!!! en china es donde más cogen, pavo!!! conozco mogollon de chinitos que no saleeen de las bibliosss!!!

.-Eso es pq no tiene já, neno....que entre la já, el chuquelo y la Keli...no tiedes una caca de tiempo para ler, neno!

.- Que dices!!?? neno,!? mortadelo mola mazo!! me lei toda la colecion cuando era pavito...me lo chivara un profesor que movía peña de puta madre!!!! haste me enseñó a ler, nenoooo con doce años!!!!!!!

.- Buah, neno nunca oyera de un profe de doce años!!! que pasada, neno!!!! y no le zurrabais??

.- que dices , neno! me tomas de coñita, no?!, doce tenía yo, el pavo debia de tener treinta o más, neno!!!!

.-Buah, neno! pero tanto como los chinos no les, pavo, que son miles de milhones!?

.-Pero que dices, ghichado!! eso se mira por barba, no por toda la peña china, neno!!!!! es como si me comparas La Coru con la aldea de Santiago, no hay la misma peña, neno!!...

.- buah, neno, por que tienen la mierda de la capital y LAvacolha!!!!!

.- Pero que dices, nenooo!!!!! no mezcles el unto con el "ferro-a-fondo"!!!!!

.- pues . neno, van a cobrar por pilhar libros en la biblio!!!!!

.- Pues claro neno!!!! tú cuando vas al carrefour no te cobran también??

,. A mi no , neno....yo leo los de mortadelo y no me cobran!!!!

.- Tú por que eres inculto y te gastas todo en costo, neno....los chino sí que tiene cultura que son una vasca que lo hablan desde hace siglos!!!!!

.- Buenooo, como nosotros nenoooo!!!!!???

.- que dices, pavo, si yo no hace más de dieciseis que lo hablo, nenoooo!!!

.- Te voy dar un capotazo, que te dejo tieso, neno!!!!! los chino son cultos pq leen.---

.- buah, neno, pues si los chinos pagan por leer, deben de mover guita que te cagas....

.- oye , nenooooo y hablando deso...sabes que los chinos no tienen papel de váter pa limpiar el caca??!!, eh! ? a que no sabías, nenooo!!!??

Nenooooo???!!?? y con que se limpian!!!!!!...

(co permisso de Nat´..)

da súa fugida...

cargo coa rutinariedade ao lombo, e co tediosso xesto de repetir cada manhá um ritual que sae por sí mesmo, colho o transporte público em Navas...el debeo de colher dúas paradas antes, porque é onde concentran a dispensaçom da metadona na capital do LLobregat, e chega já canso ao seu assento... nom sempre senta no mesmo sitio, pero sempre vai sentado, éche o bo que ten vivir nos arrabais, sempre es o primeiro em subir se viajas ao centro....trae um olhar caído e um sorrisso ensaiado que evita que a gente rehússe sentar ao seu carón...sube ensimismado e perdura olhando pola janela até Pza. Espanya, olhando por umha janela que no metro nom amossa máis que a escuridade do subsolo, algo que che fai sentir umha toupa, umha termita, un ser do submundo. Logo sube canda min ao Cercanías que fuge da cidade cara destinos fóra do ordeado caos da capital, eu coido que sube ao primeiro destino que lhe cadra, ou inclusso que muda de destino cada certo tempo....sube, senta só e desta vez olha pela janela algo máis que escuridade:... olha campos, olha obreiros, olha aire.....e tambén olha como o seu sitio desta volta sí que queda sem ocupar malia viaxar gente de pé, olha como muda a gente e o seu comportamento a medida que nos achegamos ás paradas de fóra de barcelona, como o assento casse sempre é ocupado passada Almeda....fuge da metadona, do barulho da cidade que lhe confunde o siso, pero tambén dumha sociedade que nono encaixa e prefire telo fóra do que rutinariamente estamos obrigados a ver, el tambén prefire estar fóra e nom caer nas tentacións, estar fóra e ver o escasso mundo que se lhe permite, estar fóra...isse é o motivo...nom sei a que hora volta nem como volta...só sei que manhá passeiará a súa tristeira mirada cara as aforas da cidade, cara as aforas de nós...cara as aforas da minha timidez que nom me permirte preguntarlhe...."fugimos?"

"how many roads must a man walk down, before you call him a man..." o velho mestre tinha escrito tal coissa na pizarra......e canto temos que caminhar, sufrir, sorrir, cantar, chorar para darnos de conta da enorme levedade, da leve enormidade que comprende a vagagem polo nosso devir?.....noitras verbas, canto temos que vivir para chamarnos, a nós mesmos, a min mesmo, un home, umha mulher, umha pessoa pensante???? a resposta amigo, está no caminhar.....no caminhar en días como istes onde o sol inunda as doce horas de plenitude diurna e a nuite aven-se cum frío embriagador que convida a passeiar, a berrarlhe aos agochados fíos da nocturnidade o muito que gostamos de caminhar, caminhar nom sempre é avanzar, pero irremediablemente avanzar ten muito que ver com ouvearlhe sen rencores as nossas queijas, a umha lúa nova, aussente, que pampa de impreséncia, inquérenos se somos suficientemente homes, mulheres, pessoas, seres pensantes....e sigo caminhando, cantas estradas? nono sei, caminho......sentindome, calling me a man, a simple and lonely man.....but a man!......

o derradeiro café...

ante a desolaciom que adornaba as velhas rúas do Raval, buscou o caminho que passaba a carón das putas,... por atopar algo de humanidade, simplemente... sempre parolaba algo con elas e conseguía sacar un sorrisso dos beizos, o único do día, o único da nuite....caminhaba coas mans nos petos, a olhada esquecida no orizonte tal como vira nas películas de cine en branco e negro.......os passos eran lentos, fríos, calculados....coa primeira puta nom falaba, coas que tinhan opcions de trabalhar tampouco, repetía as mesmas verbas de cada día ("cómo foi o día de hoje....?) e logo de recibir as mesmas respostas, abría o bar, esquina coas Ramblas,... de día guiris, de nuite clientes que buscan a súa ialma entre os farrapos do amor e doses de alcol...
o primeiro cliente que se adentraba era o que marcaba cómo sería o día, a pequena e única superstición que lhe coupera na maleta dende a súa fría terra da Canhiza que o vira un día partir...ás veces entraba algunha puta coas que intercambiaba verbas, ás veces até xestos....a maioría das veces borrachos perdidos que buscaban a súa casa ou algo de conversación, e logo todos os que entrarían serían como isse primeiro das seis da manhá.....isa fría nuite nom podía imaginar que vestida de bo ver umha xove buscou os banhos sem intercambiar conversa e agochando umha cara de de préssa ou de fugir de alguén (que vem sendo a mesma cara)....fitouna sorprendido e viu como detrás dela , um home fornido, bem vestido e mal encarado, entraba e pedía un café namentres comprobaba onde estaba a rapaza,...discutiron, el dende a entrada a os banhos ela pechada neles....."ver, oir e calar", justo o que lhe amosaran na cassa.... pero o chorar miúdo da rapaza tocoulhe os ouvidos do corazom, encarou ao maromo e empurrouno, denantes de rematar tendido no chan por tan belicosso ímpetu, cun fiínho de sangue, o fiínho que deija un dereitazo directo á mandíbula....pero o disparo colheuno por sorpressa, nom agardaba un estruendo seco e precisso como o de aquel día, nos filmes de gánster nunca recuaban as armas, nem soaban como aquela..... tentou consolar-se imaginado que non podía deter a aquel vehemente home, nem a pistola fora quen de verlha denantes de desenfundar!...tivo que limpar o sangue da rapaza nos azulexos brancos, limpinhos de onte, tentou nom mirar a beleza morta tras o corpo dumha inocente desfeita e tivo que aturrar as preguntas de jornalistas e policías, todos agardaban polo inspector xefe para pechar o interrogatório, cando éste entrou pedindo un café, apurado, el reconheceu as formas fornidas, reconheceu a roupa feita a medida e o mal xenio coa mirada revirada que lhe fixo comprender que aquel sería o último café que serviría....

a vergonha cando mistura coas bágoas...

Que façer um luns no que che robam o sono.....pois meditar e por muito que tento apartar o sisso das pessoais coissas de cada día (e de hoje em particular) que sempre aturuxan...só a image da man que sobressae da escombreira retén as bágoas, que miúdas, esvaran polas minhas meijelas...podería encher este post de ódio, de genreira, podería anegalo de sangue e fotos de massacres, de berros silenciossos que clamen ao ceo, ao inferno...ao coraçom...podería demagogar con peticions de solidariedade, paz, sentido común, piedade, xustiza, amor....pero nom salvaría a vida dumha ialma, pequeninha e inocente, cada vez menos inocente, dumha alminha dun rapacinho palestino, dumha meninha de gaza, que podería ser a minha, a túa a deles. ...as bágoas falan por min cando as verbas só me serven para encher um enorme silenzo,... o oquinho, breve, húmido, calado de media alma palestina....e nom berrarei, ou berrarei tanto que nom se me ousirá....porque a vida é vida, aquí e e em Palestina...

coma o turróm, pelo nadal.....volto....

Já facía que non botaba de menos a sensaçom de ter morrinha, ghaninhas de voltar, pero as situaçoms agholparon-se e a coissa fíxose impossible...necesito umha vacina de terra húmida, un lavatorio de chuvia morna (contínua, orbalho contínuo por favor!!...) e receitas da avoa para perder un par de kilos comendo bem....o sábado enfilo caminho en carro (13 horinhas, 1.300 km.) e veremos como sobrelevamos este ano o ter que manexar tanto temp o carro..

A recompensa é boa...Terra, terrinha, terra e agarimo...pouco máis pido por uns dias....

P.D. O partido da nossa selecçom, cita ineludible , periga...eu hei de ir ighual a berrar a Riazor....a ver se vejo a alghén!!!!

Natalícios bicos, agarimos e demáis.....

Coissas a nom façer numha cea de empresa típica do Nadal:
a primeira: beber de máis antes de comer o suficiente.
a segunda: dar a nota e pretender bailar enriba da messa.
terça: pretender no baile sacar a bailar á túa xefa cando a duras penas teste en pé.
quarta: crer que es o que milhor baila e pretender façer un corro do teu redor namentres o das todo
quinta: crer que es o que milhor canta na sala e usurparlhe o micrófono a o cantante do cojunto musical.
sexta: adicarlhe umha cançom a o teu team leader porque "non nos fai trabalhar muito" (e a súa supeirior diante)
séptima: Acabar a nuite cumha companheira de trabalho, á que nunca che dirigiras antes, apenas conhecías e nom era precisamente " o teu tipo".
e oitava: se já figeches todo o anterior, nom chames ao día seghinte a todo" quisqui" pra pedir desculpas, incluíndo a gente que nem á cea fora.... (glup)

E son normas bem refrendadas pola minha experiencia própria e persoal...

o ghafe...

hai vesses que as coissas malas se repiten, e muitas destas veces polo mesmo caminho, coas mesmas coincidéncias e se cadra, as mesmas consecuéncias....normalmente se nomatopamos explicaçom soemos dizer o de ..."tes o ghafe" "fulanito/a é ghafe" e é que nom deixamos de levar esses espiritos sobrenaturais que nos fan ser e estar máis en contacto con oitros mundos (por muito que Gelmírez e Martinho de Dumio romperan testa e miolos en dizer e predicar o contrário)...desta volta a mesma situaçom...cidade condal, un que enfilaba pra cassa e de súpeto amárrano a un par de birras máis ("que son as penúltimas" "que miara que nom me vas a ver o pelo en dois messes!", que já logo imos!") gente que nom atende a raçoms ("manhá trabalho", "trougem a moto"...) malditos precedentes que exculpan de estas coissas!!, e claro puxemosnos a parolar, estrelas galiza, por enriba e por embaixo e que se tal e qual, e "aguarda umha máis malia que nom bebas pola moto, aguarda con nosco"....e candoa coissa nom ía a máis despedidas "pasadeo ben" "boa viagem" "ti coidado coa moto" e a moto que arrinca pero facendo un ruidinho estrano.....pero tira....enfilo o meu carrer e de súpeto....plot, plot....plot....plot....()...plot.....a moto parase....as tres e pico da manhá, un frio que tocaba o caralho e as campaninhas que o ghuardan, á vista de calqueira Mosso que puidesse comprobar cantas estrelas galiza se deslizaran pola minha ghorxa,....e a moto que nom arrancaba.....tiven que levala a man....cheghei as catro e pico, ao día seguinte tiven que ir en metro que nim en metro me lembraba como se chegaba ao choio...e a moto segue ahí a agarda de que o luns a leve a algún talher....era a segunda vez (e únicas até agora) que isto me passaba á mesma hora, despedindonos no mesmo lugar, e coas mesmas verbas de marcos.....quen é o ghafe??? a moto, a praza, as verbas....marcos...ou eu????

CANTOS RODADOS (TRAILER)

Fai lustros que nom actualizo, nom me esqueço da promessa á rapaza que anega os seus rissos entre milhoons de livros mentres trabalha, pero de cando em cando chegan coissas coma ista...uns rapaces, un sonho, umha vida e um reto....un documental sobre Xerock, umha gente especial dende a óptica dun director tambén especial...moi recomendable......ás vezes nada se interpon entre ti e a ilussiom cando se deseja con ganhas e forza...

o nosso pisso (alicerces)

Para-issa..."nom todo o que é longo dura máis , nem todo o que dura máis é máis longo"
aghuanta coraçom (sirena 2003)



A rúa estaba bañada polo sol plomizo dos seráns que marca o pasar do estío na Costa da Morte. Os coches pasaban de vagariño, sentindo o cansanzo dunha dixestión lenta. As gañas eran intencións nos pensamentos que non fluían pola abafante calor…

Un banco facía as veces de cadera estática ante o tiovivo no que se convertira a vida…un rapaz, non sabemos se a medio durmir ou a medio espertar, mirando como se reflexan os raios de sol nos coches que deixan a vila de costas…oitro que se ven achegando…

-A boas horas, xa podía esperar por ti para tomar o café, ¿a que andabas?
-Eu non dixen que me esperara ninguén…me equivoco?
-Joder, suponse, non?
-Estaba co puto ajedrez…
-Gañaches?- interrumpiu máis que interesado o primero e desgarbado rapaz
-Que cojones más da?…pero si, gañei…

A os dous vanse sumando máis xente, que arrastra os pés ata a céntrica praza do povo…o último en chegar trae un andar apurado e cara de présas…

-Foder, sempre rascando os “huevos”…tirados na praça…nom hâ máis que façer?
-Eso é cousa nosa, me equivoco?
-Pois nom, minha tambén é….temos que subir dumha puta vez a Compostela a buscar o pisso para este curso…e imos fatal de tempo, nom vai a ficar nemhum para nós! Han de estar todos colhidos! E vós nem un dedo movedes!
JdP:-Por que caralho lhe chamades Compostela se toda a vida foi Santiagho? Joder, ides un ano e voltajes revolucionados e revolussionarios!
P- Joder, Manuel dí algo ti!!!
Manuel- eeeeehhhhh!!!- encollido de ombros, sorrí Manuel…
Jose: Correcto, subimos os tres a Santiago e miramos un piso, fijo quen nun día o atopamos. Dixo a miña irmá que había aínda un bo lote deles.
P: Podiamos subir manhá os 3!!!
Jose: Non te tires do carro, a miña irmá dixo un lote. Ademáis aínda acabo de rematar Selectividade e quero descansar….
P: Joder, pero se fai casse dois messes que remataches Selectividade!!
Manuel: correcto, voto ir oitro día. Eeeeeeh- dixo tornando os ollos contra o grupo

Mesmo povo, mesmo banco, mesma xente, os mesmos coches pasando, a mesma actítate na xente…pero catro días despois…

P: que!!! aínda nom é tempo de ir a Compostela a buscar pisso? Sei de quen leva días buscando e nom atopou nada!
Jose: coido que quere vir Charito a vivir con nós!
P: Quéééé´!!??? Lelo que opinas disso….di algho!!!???
Manuel: ehhhhhhh- sorrindo. (Dios mío!!! Han matado a Kenni!!)

E decidiron subir os tres, aproveitando o bus das dez da mañá, o das sete era moi cedo e viña carghado de fisterranas con sestos de comida e patacas para “subir” Á Coruña….

A mañá viña quente, ninguén levaba os ánimos moi erguidos pero a os tres irrumpeuselle un pequeño sorriso de satisfación cando contemplaron o enorme espazo que se lle abría ante os ollos. A cidade que habería de aabrirlles a liberdade, o espracemento, a universalidade. Era un pequeño chanzo do autobús, mais un gran paso para as carreiras daquelas vidas.

P: Por onde podemos comezar?
Manuel: Por almorzar? Non me deu máis tempo que tomar un mísero colacao

Jose: correcto, corroboro! Almorzamos e logo empezamos a buscar….se total, mira, están todas as putas farolas empapelados de anuncios de pisos….

(mente P.)…Suspirei e tranquliceime por un intre, o intre que tardei en comprobar que en todas as farolas estaba o mesmo anuncio!!!!! Non me deu tempoa abrir a boca, xa estaban sentados na terraza e pediran sendos colacaos. Os seus ollos pechados e o solpeghandolles xd fronte…(suspirei)

(mentre Jose)…Vinno claro, anuncios por todos os lados, a miña irmá ía a xudarnos poloa tarde a buscar, tiñamos polo meos dúas semanas ate que comezaran as clases, terracita preciosa…que millor forma de inaugurar Compostela?

(mente Manuel)…solazo de pleno, fame de animal, pisos a mansalva…relajemonos..e a ver se P. tranquilizase aljo que parece máis preocupado que o carallo!…

O almorzó demorase entre risos, intencións, auto promesas e ideas que surxían como nubes de neboeiro nos días tempedás….

E decidiron probar sorte pola rúa, anuncios nas farolas, todos tiñan o mesmo texto e parecidos números…” se busca chica….” “alugamos…só chicas” “económico piso…….con nove habitacións” “ cerca del mar…” (en Compostela) aprendemos que a imaginación era un arte á hora de alugar un piso…pero por precaución collemos uns cuantos de ises anuncios.

A idea foi tornandose a medida que falaban con oitra xente que tamén buscaba piso “Levamos tres semanas e non atopamos muito, imos con calma….”
Jose: Sí, oh! Nono xures, calma levades…..

E comenzaron a facer risas e bromas e burlarse da peña que imaginaban unha semana enteira buscando piso…. Pero nom atoparan aínda nen o primero piso…e o autobúas non agardaba por eles…co tempo marcado polo horário do bus, comazaron a se in quedar e decidiron coller a opción máis doada….

José.- joder! Imos a unha axencia e que nos busquen piso que carallo! Pajamos aljo máis e punto…
Manuel…ehhhhhhhhhhhhh, bueno

E así optaron pola primera agencia, da que aquí omitiremos o nome ou trucaremolo ….por ejemplo por Gestorias e inmobiliarias Gelpi….alá fomos….

Pablo.- ola queremos un piso….
GELPI.- para aluguer, para compra, venta, multipropiedade?
José.- para que carallo vai a ser, para vivir….!!!
GELPI.- tenemos cinco pisos, el sistema consiste en que os dejamos las llaves, lo veis , os decidis y nos la devolveis , y saí con cada piso.
Manuel.eeeeeHH, por min de puta nai!

PISSO 1 A Rúa será modificada e no seu lugar diremos Rúa que está entre Hotel Pereghrino e Conxo…..5º pisso , sen ascensor, tiraba do peito como os celtas sen filtro tiran da mala saúde…..
Jose.- por iso decía apto para gimnasatas como vosotros
Pablo.- gimnastas como su puta madre queainda imos polo 3º!!!!!!!

Alá cheghamos, as ventanas eran tan finas que de poder lialas sacarías um papel máis finos que os dos petas….
Pablo.- tres cristais rotos” .-apunta Manuel
Manuel pa que se nom imos a quedar con el?
Pablo .- como que non imos a quedar con el, ti que sabes? Apunta ighual!
José…ostia! Que non imos a quedar con el xa o sei eu, como imos a quedar cun piso onde o vento cola polas fiestras, umha esta rota e para ir a comprar un chicle (notese que fui FAI anos , habia e se consumian ainda chicles) teriamos que instalar un sistema de levas e poleas!!!
Pablo.- fasede o que vos saia dos juevos!

Jose Ostia! Hablando de eso tengo hambre de caaralho, pedimos unas pizzas y las comemos aquí, en los silloncitos más que estrenados…
Manuel…ehhh, fame hai , probemos
Pablo: nom creo que o puto pizzero suba 5 pisos sen ascensor
Jose: joder dicimoslle que estamos no 3º pero que pa cobrar ten que subir a o 5º
Pablo a min iso pareceme unha autentica tontería!
José Xa o sen , pero teño fame joder!

Decidiron visitar un segundo piso e mercar pizzas para só ter que cuéntalas no forno,


GELPI queeee! Os gustó el piso?
Jose :Vistas tinha! Pero a Nueva york, paresse!!
Lelo. (entre dentes) meteo nos juevos.


PISSO 2, que por ocultar a súa verdadera identidade (fsica, entendase) situaremos detrás de virgen da cerca e rúas das trompas…

Manuel : xa teño curiosidade por ver como é este de “amplio y algo apartado”
Jose. La misma palabra lo dice….amplio es amplio y apartado que nom é mesmo mesmo na catedral…

Pablo. Nº 15, entresuelo….hai 13 e 17, pero 15.…non
Jose. Mira ben joder!

Pablo como nom sexa este pequeño edificio que nom ten metro e medio de fachada!
Jose: correcto a por el…Alguen mercou unha cervecinhas para que baixe millor a pizza?

Pablo (lendo) baixo, primeiro, sejundo…e o entresuelo?

O entresuelo era precisamente iso, entre o suelo e o inferno…un puto búnker da sejunda guerra mundial, onde a única luz que entraba facial por unha claraboia da alcantarilla…..
Jose.- se o fan algho mais apartado haberia que desalojar a Satanás!

Unha sorte de pasillos enormes, con forma de laberinto, habitacions enormes e dobles coa escasa luz que deixaba escapar a claraboia, o mobiliario anclados no día da primera comunión de Franco (nom mon, isa comunión pasará aos anales da história como a primeira vez que Don Ramon (Deus o tenha na jloria) tivo que alzarse de puntillas para dar a ostia en corpus….tamén como a primera vez que mon estrenaba algho (o traxe nom era herdado?)

Jose: o piso é unha puta mierda…pero “saca-elguiski-mari abre-el-wisqui-bar “ cantaba, teño fame ensende o forno, pizzas e comemos cos pes enrib na mesa como marajás!
Manuel: os sillons estan de puta madre! Eeeeehhh
Pablo: como carallo se encende esto

Na cociña unha instalacion defectuosa daba conta de cables sen empalmar, e un forno que tranquilamente poderia ser meses atrás criadero de ratas….niñeen queria meter man ao forno…

Jose: joder, saca o chisquero e prendeo!
Pablo: prendeo ti!
Lelo…ehhh, que hai fame!!!!!

José: “imos ter que comer de novo as pizzas congeladas??” e así, coas chaves que serian devoltas en media hora rulando no dedo e contando vellas historias esquencidas de Colis fomos comendo as pizzas nem forneadas nem congeladas…aínda moi lonxe do que sería O NOSSO PISSO!…


(continuará...)

de folghas e crisses...

em tempos de crisse, nada milhor que folghear!!!!!...

medos

tenho medo voltar, desamdar todos os passos dados, recuperar as pegadas esqueçidas e atopar os cristais rotos, os joguetes rompidos e a desolación do fracasso nos beizos que nom poderian pronunciar um saúdo...um breve saúdo que podería começar por: "ola!", sobraría a exclamaciom da expresiom, sobrarian cristais espalhados no chan, sobrarian verbas nom ditas, escondidas, agochadas no fondo da ghorja...tenho medo atoparme coa auséncia do que som, atoparme co vazío que agora se enche coa desidia da lonxanía (que grande a lonxanía e cantos sacos enche pra sustituir a valentía de reprimir umha bágoa de imposibilidade, de incapacidade...) ...tenho medo de enfrontarme á paragem abandoada de min mesmo debuxada no sitio de seghuro ocupado por muitos, por variios, polo lado da cama onde descansaban, sempre descansaban, os meus azos ao teu carón... e como voltar coa maleta furada de projectos anegados pola mala, pola propia, pola alhea, experiéncia....tenho tantos medos!!!...tanto medo a ti!!!!!

das redes da memória, do organizar

o problema de ter enmaranhada a mesa é que, malia que tes todo sempre a man, accesible ao teu alcance...nunca atopas o que necesitas no precisso momento de o necesitar...enlia-se a rede e é imposible buscar aquel cabo, o chicote que che levou de principio a tal lío. Onde comezou isto e porque estamos aquí?...cal é o fio do que tirar e desfacer tal urdimbre polo azar construido ( e pola minha falha de precissiom-atencióm, cecais)...passa tempo até que cavilas que nom todo é tirar dun fío e "vualá"...velaquí a miragre...nom, por um fio se comeza pero é moi longo o caminho polo que o passar. . . a messa está así pola mente de quen a organizou/ordenou....sistema, pautas e memória....e organiçaçom....como vos saco deste labirinto se nom tenho fío que vos lanzar?

a chuvia segue existindo...

as pingas da chuvia seguen debuxando círculos concéntricos nos vidros carcomidos polo sol...o cárcere de chuvia anega o espazo no que os turístas sentense prissioneiros, e o sol disfraousse de paraugas para encher os pantanos de sabiduría, de sustento vital....nissa paragem, que me queda?...unirme como os de estocolmo a o sentir dos prissioneiros ou rebulir a energía plúvica co risso amplo imperante sobre as súas faces?....elixo continuar, recolher pinghas de chuvia e gardalas en tarros de cristal, em época de carestía (todo chegha, todo chegha...) han de ser boas...e tentarei sorrir...no caminhar a o descuberto, sem paraugas nesta rara e confussa chuvia....do mes das flores

habitáculos de estreno, velhas sintonías

o espazo que determina o tempo e a velocidade....novo espazo vital, giro de vida, probabilidades e posibilidades que se cumpen e o cadrado do tempo nom equipara co espazo, a velocidade é vertiginossa se falamos de tempos....muito lio de verbas...o espazo é novo, e abriu un novo tempo a umha gran velocidade, coissas máis claras....percorro as habitaçoms núas do pisso e atopo un chisco da túa fragancia, das túas conversacioms inexistentes que jâ nom son o primeiro e a duras penas o seghundo....vexoche na lonxanía do meu olhar dende a janela do meu quarto, aínda estás, sorrindo, rindote de min, perforandome co teu riso que é iso, sen iniciáticas consoantes, e nom sei como mudar sen verche, como dobrar a esquina sen temer atoparche, e actúas como se tal, como se nom passasse nada, inundas e anegas o meu novo espazo como a chuvia fai cos patios andaluces en bar Salona, percorres as dobregaduras do meu maxín, ...que difícil darche esquinazo...que rara e contumaz a mecánica das lembranzas...

dos tempos...

...tiC-tAc, Tac-tIc, Tic-taC, Tac-tIc...e os reloxos pugêronse de acordo para amencer a un só tempo, a um só son, e as manecilhas nom poideron Jâ voltar atrás... as velas acendeRonse coma o lume dos fachos que queimAn castelos, sem olhar ás coStas, e o vento silabeou de novo a temIda balAda em tres idiomas...e choveu, incriblemente choveu para MIN.... que bonita é a mecánica dos tempoS, das coincidéncias, das necesidades....

la palabra

nos tempos de enganos, mentiras, traicións, bulesbules, hipocressias e falsedades, nós erguemos o rostro amargo porque aínda que perdemos muito... quedanos a dignidade de facer o correcto..."nos queda la palabra"...a nós sí...porque temos PALAVRA...

deauséncias...

hai gemte tan livre de espiritu, que se libera deste cando quere...hai paxaros tan livians, que voan cum lene ar que sopre, hai vontades tan puras que provocan bágoas de admiraciom,...hai actitudes tan encomiables que envexan carencias de berros, hai gente tan dona de sí mesma que sabe voar cando sente a necesidade de expandirse... hai gente tan sabia que conhece o instante exacto no que brilar no ceo...hai tantas coissas que nom se senten se nom é na caréncia, na auséncia...hai tantas navalhas sen mans....que nom vale a pena buscar no demáis, comparar...por ti...

abrigos dobrados con sumo coidado...

gosto de ver como a gente maior dobla coidadosamente a roupa no regazo e estiraa pra que nom se dobre, pra que nom se manche...em geral tenhem máis aprecio a isses pequenos detalhes como som a roupa especial para um día...ela ía moi maquilhada, com roupa moi preciossa e sorrisso amplo, dobrou o abrigo coidadossamente e púxoo no regazo, comezou a comer umhas galhetas que traia numha bolsa, coidando muito de nom estragar as migas polo vestido...seguramente nom lhe dera tempo a cear, seguramente ía a bailar...a saber o que atoparía no baile, ría pra sí mesma...o conductor do metro frenou bruscamente, o abrigo foi a o chan...nom gosto das préssas que levan os metros, nem as gentes que van no metro, impiden dobrar con tento o abrigo, impiden ter o suficiente coidado que se ten co que se disfruta...

os alicerces da expansiom galaica, (assim começou o conto...)

e assím foi como começou o conto, a primeira incursiom dos galaicos além da Marola foi para prantar no medio dumha chaira da amiga ilha bretona pedras procedentes do Monte do Pindo, o olimpo celta de deusses e druídas...o xefe Carn O´tanh, ergheusse de manhán outeando um orizonte que chamaba por el, pola aventura de cruzar os mares transportando as pedras mágicas do Pindo cara Henge. Armou dez navíos, velamen de cuiro de porco celta de Dumbría, cascos de férrea ramagem da Quilh himás e coas vermelhas pedras partirom sem olhar atrás, coa sabeduría de que había que espalhar a cultura galaica, coa espranza de que algún día muitos galaicos máis sairiam polos mares espalhando pedrinhas mágicas como as de Henge, sem sabelo fundaron outra rama da cultura galaica, o estudo das pedras bretonas, grabaronlhe um petroglifo que aínda se pode divisar na basse da máis grande dizindo "aqui Ston, aqui a minha cultura galaica..." numha mala interpretaçom a verba Ston derivou, no que hoje os anglofalantes conhecem coma pedra, "stone" en honor a o xefe Carn O´tanh, que grabou na pedra, na gran pedra isto...um gran passo, a pena é que voltaram cos cuiros e os planos onde se explicaba o sentido da formacióm, enterráronos no Pindo de volta e alá quedará até que os arqueólogos inglesses dem conta de onde tenhem que excavar realmente.