3/16/2006

o momento...


“adeus ríos, adeus fontes, adeus regatos pequenos, adeus vista dos meus olhos nom sei cando nos veremos...minha terra!...minha terra!!” tinha raçom a de iria flavia, o e a que marcha só sabe cando se marcha, nunca cando se volta... toca mudar de rumo, respirar novos aires e juntar novas experienças...disque ver mundo nom é malo, comparar, elegir, visitar, oliscar, saborear...pero prejunto-me: viaja a ialma conozco cando nos ausentamos? ou pola contra é a prenda ou a fiança que temos que deijar en cada lugar de orije?... dende logo que nom me caben nas maletas as inquedanças, os projectos, as esperanzas, os propósitos...pero tampouco todos os recordos...así que antes de embarcar, olharei o ceu, o borralhento ceu, uliscarei profundo e cando solte o aire jâ case será na capital do mediterráneo...pero será a lembrança que pretendo levar, o último suspiro galego antes da partida...e a cada um de vós que sodes importantes, que vos levo no peto da cachola...e tamén tentarei contar algho produtivo dende alí... um milhom a todos...

3/14/2006

o sol e as despedidas...


e volta o sol a borralha. sempre odiei as despedidas regadas con sol, nom me gusta que sejan os raios do sol os que provoquem as bágoas, pq as despedidas som bágoas, aínda que ás vezes nom se derramen e fiquen expectantes no rabinho do olho, agardando tempos milhores (ou piores!)...as despedidas tamén venhem, se cadra, regadas de chuvia que, seja forte ou miúda, cala até os juesos, e ás veçes (se se trata de alguém especial) provocam uma imagen distorsionada da despedida...pero este sol nom ven a isso...ven a façer máis fodida a despedida, a diçir: ...!!! jódete, nom marcharas !!!”, ven a quentar as poucas ganhas que restan de saudar ao vento, de fitar con indeciçom as derradeiras terras verdes que han de elevar o pano por min...este sol é tambén uma promesa de que hei voltar, se cadra, rodeado de mil raios solares e as máis intensas das cores...

3/09/2006

aprendiçes de micro-caçiques (mais democráticos)...



Habitantes: 2.531
Extençom:98 Km2

A coisa é conseguir empadronar a cento cincuenta pessoas antes das vindeiras elecçoms. Se estas pessoas depositam todas a confianza num mesmo candidato (que máis en diante se proclamará) conseguir dominar o povo con todo o que lhe rodea nom será muito difícil...e proponse polo tanto uma nova estructura povoaçonal de transiçom, que estaría formada por:

Como alcalde: elejíriase democráticamente e a man alçada...(mostrandoa cara ao votar)
Tenente alcalde ( e conselleiro mayor): moncho (actualmente é alcalde en sada, mais mostraría iniciativa de abandoar a alcaldía por iste projecto. Sacou mayoría no seu conçelho con lemas como: “moncho es mucho”, “vótame, tú ya sabes” así mesmo ofreceuse para ajudar na re-estructuraçom urbanística do conçelho.
Secretário: oskar, ajora que jâ rematou a carreira aljo terá que façer...
Técnico de emprego-responsable de emprego: o trebom de fisterra...sobran os motivos o seu currículum o avala.
Guí turístico: o moucho:”bueno esto é a catedral, ou bueno a iglesia, ou a mesquita...é igual, aquí resam...”
Gardas de seguridade urbana: tucho e manute...(hai alguem máis qualificado e ecuánime?).
Ejercito profesional: tucho e manute (aljem milhor?!)
Conductor do bus escolar:arti cabeça de buque (polo de experto en conducçom noturna)
Mestre da´scola: lloves, pq a educaçom é aljo mui importante como para deijarlha a calqueira!...
Pregonero: dolores crames...(aljem milhor?)
Orientador social(integrado no plan anti-droga na escola): peta bull...(polo menos tem magistério)
xuis: sipi, pq os xuiços sem alejría e polémica nom som xuíços...
cronista:tissom, pq seguro que jâ sabe máis de nojeira de ramuínn que todos nós juntos...
tabernero:canhita brava:pq jâ sabe as dúas frases que tem que visir...
barrendero:tocaio (quedalhe mui bem a jorrinha)
politica exterior: arti e rober (hai muchos quilometros desde mellid hasta melide?)
política lingüística-normativisaçom :mariana, pola jran defensa do noso idioma (teremos conexiom telefónica 24h. Con san sir paco vasques)...
coselleiro de pesca: pin, porque fiu a pescar varias veçes co tío ao río...
cura e probador ofiçiual de toda carne que saia de nojeira: cote...tem planta de cura e o da carne...é o seu santo jrial...
cosellería da mulher: Juan ramon de fisterra ”el las comprende”)

projectos:
construcçom de pisos en todo o perímetro de des alturas, con ascensor...
construcçom da plaça a don manoel...
contrucçom de piscinas termais...
traída do ave polo medio do conçelho (con tres paradas ao día)
porto marítimo e deportivo (traída da linha de costa dende ribadeo.)
eliminaçom de barreiras arquitectónicas: pinheiros, carbalhos, tojos, jestas...)
tirolinas directas ás grandes cidades...

ti podes entrar neste jran projecto...terás máis informaçon neste mesmo medio em breve
p.d.*: falta algêm?

2/27/2006

sem ti...



"el tiempo sin ti sólo es...-empo"

2/23/2006

stongs words...


erguécheste antes ca mín, é de supor... coa primeira hora que marcan os raios solares; pousaches a mala cara que che acompaña nos espertares ao borde da cama...fitaches o teito em silenço um bo anaco...olhaches o profundo sono que me posuía e torçeches o rostro cara a incomprensióm...tomaches uma ducha no incólume silenzo que emanaba aquela casa enchida de aire opresivo...púdicamente escondeches os teus atributos para non mostrarmos mentres rematabas de secarte, jâ na habitaçom...e fuches elegindo, uma a uma, as prendas coas que che adornarías num novo día gris...num giro de cabeça reparaches no sorriso que agochaba no meu sono e um salouco começou a trepar pola túa tráquea...anegaches o piso de bágoas e choros reprimidos. sentaches ao meu carón, na cama e acarinháchesme com cuidado o pelo da fronte até a caluga, como me gosta a mín...as túas bágoas esvararon como orbalho polas minhas meijelas. sorriches ante tal estampa...e a candileça e a tenrura posuíronche, espertáchesme cum sorriso impotente e abrazáchesme, con força, nunca me abraçaram tan forte...repasei co meu índice as túas bágoas e inquerín co gesto, sorriches de novo...olhachesme coa seriedade dum estadista ante o seu máis importante discurso...volveuseche a escapar um leve sorriso de nerviosismo, e así, meia núa e meio nú, jacimos numa única figura... e também susurráchesme na orelha pola que ouso bem que me amabas, o único que era para ti, que o sentimento que me tinhas sobrepasaba o amor, a amizade...qualquer sentimento deste mundo e que sempre nos teríamos o um á oitra, a oitra ao um...e as verbas voaron ao abrir a fiestra para ventilar a habitaçom...demasiadas verbas para um mesmo día...

2/20/2006

e máis...


ou o bicho é máis jrande do que cría, ou a recaída fui profunda...se cadra nom é jripe...a computadora comença a maquinar...

2/17/2006


jripe...coido que é jripe...por se acaso von meterme por vena un frenadol...

2/14/2006

día vermelho...?


hojê o día debería amençer vermelho...co seu astro rei pampo repartindo quentes espertares ...deberías mençer cum almorço na cama e um bico na fronte...deberías erguerte chiscándolhe um olho á présa...lavando os dentes co xabróm e duchandote co ajax....e sorrindo, sorrindo muito...deberías cruzar a rúa sem olhar para os coches...bailar co sol um baile d´agharrao...buscar uma flor que te lembre a túa laranja e que suspire arrecendos de tenrura...hojê deberías pensar só numa única coisa, numa coisa única e ser posuído polo máis arreboleiro dos estados...mais se nom tes media naranja, pois jâ lâ atoparás medio limón, cum pouco de sucre e bo ron pode que o día o remates aljo máis vermelho do que o puidesches começar...

2/13/2006

croshx...


nunca pensas que che pode passar a ti, sempre o ves como algo que lhe passa aos demáis, pero cando menos o agardas a decepción e a extranheça apoderanse de ti e nom queres mirar, mais miras, nom ques preguntar, e inquires con timidez, nom debería ser así pero afectanme muito estas coisas, jâ lâ sejan no jornal, nas fotos ou ao pé do meu carro coma o venres passou, a cinco metros...e asemélhanseme momentos tan difíciles...

2/10/2006

e o filho também...

logo de fregar os olhos, também reparei en que o filho do dinosáurio jâ lâ estava caminho da curia

2/09/2006

ensonhaçom...


cando espertei, o dinosaurio jâ lá estaba no senado...

2/06/2006

a omde as estrelas me guíem...


iago era um rapaz que nacera numa pequena aldea do interior, onde os carrexos eram a única vía de comunicaçom que había, as novas voaban de boca em boca e todas as diversións ían parelhas á integraçom e respeto pola natureça. gostaba iago de correr detrás das bolboretas, de molhar os pés no río tentando beliscar alguna truita, ou mesmamente de deijarse caer nos brazos de morfeo ao son dos reisenhores, apousentado na máis lene herba que na aldeia tinham. mais, do que máis gostaba iago, a coisa pola que máis adoeçia, era olhar as estrelas, todas as nuites pousabase na fiestra da súa casa contando as estrelas e imaginando poder tocalas. ás veces, nas nuites de sam joam, cando estas venhen cálidas e nom som raras as festas que se prolongan atê altas horas da nuite, iago sentaba num valado que tinha moi conheçido e deijabase engaiolar polo marabilhoso mundo das estrelas, imaginába que ía voando ao seu carón, co rostro todo cheio de luz, e cuma mornura que só conheçía cando se achegaba de máis ao lume. fui numa desas nuites cando iago douse de conta, olhando o ceo de que o número de estrelas ía menguando, incluso ás veces vía como alguma ía caendo vertiginosamente dende o ceo atê o cham, alá no horizonte. el conheçia aquel lugar, fora alguma que oitra vez por alí e decidiuse voltar ao día seguinte para explorar a zona convencido de que algo estrano estaba a pasar. cando a ocasión lho permitiu, deijouse escorregar pola nuite e nada máis chegar a aquel lugar víu algo que o deijou pampo durante minutos, no campo onde el varias veces estivera, estaban depositadas todas as estrelas que caeran do ceo, a boca nom lhe daba pechado do abraio de ver tanta luz junta. paseou entre as estrelas, tocou con medo toda a súa luz, nom lhe queimaban, pero cegábano um chisco se as miraba fijamente...tanto o obnubilou tal descobremento que douse de conta que nom reparara que tinha que voltar á casa. así, na súa casa jâ estabam preocupados e organizaran uma batida para atopalo, cando ouvíu o seu nome retumbando no monte reparou en que podían descobrer o seu secreto e bulíu ao seu encontro denantes de que o atoparan a el, e polo tanto pudiesen conheçer o seu cemiterio de estrelas segredo...dende aquela nuite, iago arranxaba para poder ir a visitar ás estrelas, cuidabas, limpabaas e jogaba á algarabía con elas. tanto chegou a conheçelas que fui ponhéndolhes nomes e incluso arrejuntándoas em grupos, quedaba muito tempo falandolhes, sempre co coidado de voltar á casa cedo. mais um día, cando estaba jogando entre omega e casiopea, escuitou uns pasos e um chiar de carro que o alertou... agochouse detrás duma das estrelas e divisou un home velho, alto, cumas barbas mui brancas e um bastóm altísimo que ía cruzando a carón das “súas” estrelas seguido dum carro tirado por dois bois. O velho víuno, parou e sorriulhe cum sorriso tan franco, que iago colhíu medo e botou a correr sem mirar para atrás atê chegar á casa. Ao día seguinte, iago estaba preocupado e fui a todo correr onde as estrelas, a desilusión foi suma cando víu que no campo onde as estrelas daban todo o seu fulgor nom quedaba ren, só os carbalhos e as gestas que sempre estiveran alí...iago quedou moi amolado e botou demos contra ese home que dera em carrejar ás súas estrelas naquel carro de bois sem permiso...tanto é así que aínda hoje nas aldeias próximas á ladeira do pedroso hai gemte que di ver a iago nas nuites de vran no alto dum penedo contando as estrelas e chamandolhes polo seu nome, agardando que o guíen algún día...se o fijerom cum apóstolo por que nom com el ?...

2/03/2006

tarrasplân...!


o derradeiro sonar do vento morrendo nas rochas...o son do trapeci sta caído na lona...a derradeira pinga do zume de aceite de motor que abala num cemiterio de coches...o peso da incertidume cando aplasta á raçom da obligaçom...o devalo das ondas escupindo os restos dum naufrágio...o naufrágio devido en morno caldo baijo uma cálida manta...o último tiro dum canón en desuso polo tempo...e a cara pampa de quem queda soio coa rosa pendurada dos beizos e a chuvia calando humidades no xesto incrédulo, na pose insólita...a viagem cara onde a mágia é máis que uma verba, é uma esprança, é um sentir...

1/26/2006

o jogo de alhegue...


sejindo o jogo proposto pola trasno marinha, vou de seguido a relatar cinco manías minhas e de seguido hipervincular a cinco páginas para que sigan a cadea publicando as súas cinco manías e vinculando a cinco contactos máis...e hai vam:

uma.-olhar os cruces das aristas que se cruzan na parte máis alta dos edificios.
dois.-gardar cartas e documentos en caijas que acumulo atê o teito.
tres.-comer queijo (bueno máis que manía é vicio...)
catro.- chejar tarde a tódolos lados
cinco.-mirarme en calqueira coisa que me refleje...

e pasolhe o testículum a:

vedelho
maria di malhou
cinzenta proletária
mikas
neno_da_norita

a ver como remata a coisa.....

1/25/2006

tratamento


descripçom: estado anímico alicaído, alta porcentagem de estimulante alcólico no sangue, forzas baijas com capacidade de recuperaçom lenta, fame excesiva, um xeonlho con deficiencia motora, inicios de otite em ouvido esquerdo e uma tarjeta do furacán no peto direito.

causas posíbeis: inícios de períodos post-traumáticos-depresivos, estado eufórico asociado á bebida alcólica, pouca injesta de alimento sólido por vía oral e malas recuperaçoms de anteriores accidentes...

tratamento: dois chourisos da laiosa cada dezaseis horas, en crú e acompanhados da toma dum vasinho de auga concomitante sem respirar e descanso noturno de máis de nove horas, proibiçom do alcól durante doce días e tomalo sol, muito sol...

com tamanaha mencinha tradicional pra que queremos aos médicos desplaçados***...

***sem ánimo de ofensa para con os médicos que tam bem fan a súa professóm, algums máis que bem...

1/19/2006

tamém...


tamém hai días nos que nom che apeteçe sorrir, apuras os sorrisos mais atóranse denantes das cordas vogais...hai días que ergueste da cama cuma nube cinzenta sobre ti, hai días que almorças o leite nejro, ausente da súa cor...tamén hai días que choven bágoas polas rúas e nom dam empapado a pedra. hai días que os silenzos afunden os berros que rezuman na cachola...pero tamén hai días nos que a neve nom passa de ser gris oscura, en que o vento nom insufla no teu tendal...hai días nos que a chuvia retén soidades que vai espalhando coas pingas de orbalho...hai días nos que ergues a cabeça só pra nom tropeçar coas farolas...hai días que hipnotiças ao teléfono para que soe, mais os mortos nom chamam... hai días nos que as paredes som reijas e o ceo a quinta parede pétrea, que cantaba celsoemilio...e hai nuites que proseguem a estos días con ausências de sons, con ideas xiróvagas que reflotan no mesmo punto...hai tamém nuites que só som a continuidade dese día...mais de nom haber eses días, de nom haber esas nuites...como caralho podería erjer a vista ao sol e berrar com mil cores plastidecor o único, autêntico e exclusivo que som...aos catro ventos...aos sete puntos cardinais...

1/12/2006

das máis belas fruitas...a vermelha !!


per la pomodoro che gli mantiene i sorrisi i fogli
e per allentarlo quando sveglia...

aguardando ter cobijo omde reparar a ialma velha/ reparei por causalidade, ou polo azaroso do destino numa fresca fruita vermelha/ ao comezo poco reparei ante o vazío do fruiteiro/ da pureza e da sinjeleça dela/ nom resaltaba nem desapercibía, mais reluçia cando olhabas á esghelha/ dubidando què turbaba o meu siso, descubrim que me sorría a mui rabela/ ante a incredibilidade de ver sorrir uma fruita, por mui vermelha que senha/ fíjeime máis de preto nos seus hábitos e nas rutinas da estrela/ dese fruteiro desolado en que se converten certas cidades sen senha/ vin que nom maduraba nem perdía frescura como a fruita d´acarón, a pera/ amáis con pouco tempo fui curando a minha ialma e levantouna ata as estrelas/ é hoje o día que nom posso pensar, sem sorrir, nalgo que me evoque a ela...nem ouvir o rintintin de certas linguas senlheiras/ nem ofuscarme, cando toca, se nom apareçe a fruita pola escena/máis si luito é polo sorrir, se canto é por sentir, se bailo é por vivir e se esto escribo é por que das fruitas sempre tivem á máis bela...

(de cando os pomodoros pintaban en azul...)


1/10/2006

con neve atê onde o caralho perde o nome...


a volta á neve por agardada, pareçia máis regalo de reis que viagem cara uma aventura de cinco almas sem futuro previsto máis alá do dominical día uito... se jâ podíase albiscar o seu cheiro dende quilómetros antes, a súa cor foi uma impresióm impactante, cortante, desafiante e elucubrativa...cada medio quilómetro, medio grado de temperatura que emcaijonábamos debaijo do auto-carro...se a tranquilidade tem uma paraje, ou uma cor, ou mesmamente um som...esa é a neve, o albo espertar entre as colinas, e o ensordeçedor silenzo que emanaban as derradeiras neves do día anterior...cedo tivem ganhas de encaijarme eu na neve (nom faltou tempo en que andivera máis ás voltas pola neve que ergueito) pero tinhamos uma misióm que soaba máis bonita em verbas que en accióms...os esnous-boards agardaban por nós, numca virá um tan de preto, e jâ estaba pensando a onde caralho había que darlhe para que os pés jirasen na táboa...os pés ían a ir estáticos!!!!!! mais era o mesmo, a ilusióm pode máis que o temor (iso pensaba eu ata a décima caída, aí mudaron as tornas, caralho!!) contar as caídas é façer sufrir a gêmte com chasquidos de ósos, de tendons, músculos e berros afundidos na neve...o único erro que cometemos...foi começar sem lecçoms previas e numa pista de semi-expertos (quase neghra, para os que entenden), as ghafas empanhabanseme, os pés doíanme, os mocos congelabanseme, e tinha frío pola ialma...pero nada que sopesar contra a sensaçom de descender sem ter rameira idea a nonseicantos quilómetros por hora numa pendente de acolhoarse em línea recta...de como frenei fala o parte de urgências dos meus amigos do hospital de jijóm (atenderonnos a min e a toci em très minutos, cando souberom que non eramos federados cambiou o conto, pero mui bem ijual): distensióm no jeonlho esquerdo, músculos interiores, nom presenta fractura de óso, procédese a vendar, aplicar frío, tres días sem façer esnou e anti-inflamatórios...da otite, das agmidalas e do frío na ialma, nada me reçetarom...(ao meu companheiro máis jrave nem as boas nuites lhe derom) e jâ postos...em asturies, sem poder façer snou con dous días por diante que vas a façer que nom seja beber sidra atê rebentar (e abofé que rebentei...) da neve troujem mui bo recordo, da aventura cos oitro catro míticos, milhores... e arrepentir, arrepentirme...de nom fodela oitra perna, pero cos esquís...

1/04/2006

sorpresa, sorpresa...


a sorpresa, a evocacióm ao inesperado, a alteração da orde establecida, a inapreciaçom dos minúsculos detalhes que circundan á situaçom...sorpresas de gêmte que nom agardabas, sorpresas de situaçoms que avenhem de súpeto (de socato)...verbas que surpresivamente nom saen do maxím, línguas que nom sabem que dizer...sorpresas agradables, sorpresas humilhantes, sorpresas que levantan muralhas, sorpresas que as derribam, sorpresas que sorprenden ao próprio sorprendedor, sorpresas agardadas, sorpresas cantadas, sorpresas temidas, sorpresas que nom deberían ser sorpresas, que che colhem em mal momento, que nom sabes como tomalas, que che abren os olhos de par em par, que che pechan a capacidade de reaccçom, que anegan o teu coraçom de ledícia, que destrozan o teu ser...sorpresa para os casteláns, Überraschung para os alemáns, surprise para os franceses e ingleses, έκπληξη para os gregos, 驚き para os nipóns, сярприз para os rusos...mais sempre, sorpresivamente, sorpresas....

12/29/2005

galiza-república oriental do uruguai...


hoje é gram día, o vento aferrou, a chuvia apareçeu de novo e o céspede reluçe de emoçâo namentres o bal´óm garda armas no cetro do jogo...que milhor esçenário que o típico galaico...

se tempo e retorçidos azos costou chejar atê aquí, agora sí haberá gorjas suficientes para vindicar como única, iniciática e básica esta data...

nao haberá pinga que frene os berros, nem frío que vemça a calor dos siareiros, hoje o berro de batalha é unánime e firme...

AVANTI GALIZA, AVANTI SELECÇOM!!!!!!!!!!!!!!!!!