aprendiçes de micro-caçiques (mais democráticos)...

projecto nojeira de ramuín

Habitantes: 2.531
Extençom:98 Km2

A coisa é conseguir empadronar a cento cincuenta pessoas antes das vindeiras elecçoms. Se estas pessoas depositam todas a confianza num mesmo candidato (que máis en diante se proclamará) conseguir dominar o povo con todo o que lhe rodea nom será muito difícil...e proponse polo tanto uma nova estructura povoaçonal de transiçom, que estaría formada por:

Como alcalde: elejíriase democráticamente e a man alçada...(mostrandoa cara ao votar)
Tenente alcalde ( e conselleiro mayor): moncho (actualmente é alcalde en sada, mais mostraría iniciativa de abandoar a alcaldía por iste projecto. Sacou mayoría no seu conçelho con lemas como: “moncho es mucho”, “vótame, tú ya sabes” así mesmo ofreceuse para ajudar na re-estructuraçom urbanística do conçelho.
Secretário: oskar, ajora que jâ rematou a carreira aljo terá que façer...
Técnico de emprego-responsable de emprego: o trebom de fisterra...sobran os motivos o seu currículum o avala.
Guí turístico: o moucho:”bueno esto é a catedral, ou bueno a iglesia, ou a mesquita...é igual, aquí resam...”
Gardas de seguridade urbana: tucho e manute...(hai alguem máis qualificado e ecuánime?).
Ejercito profesional: tucho e manute (aljem milhor?!)
Conductor do bus escolar:arti cabeça de buque (polo de experto en conducçom noturna)
Mestre da´scola: lloves, pq a educaçom é aljo mui importante como para deijarlha a calqueira!...
Pregonero: dolores crames...(aljem milhor?)
Orientador social(integrado no plan anti-droga na escola): peta bull...(polo menos tem magistério)
xuis: sipi, pq os xuiços sem alejría e polémica nom som xuíços...
cronista:tissom, pq seguro que jâ sabe máis de nojeira de ramuínn que todos nós juntos...
tabernero:canhita brava:pq jâ sabe as dúas frases que tem que visir...
barrendero:tocaio (quedalhe mui bem a jorrinha)
politica exterior: arti e rober (hai muchos quilometros desde mellid hasta melide?)
política lingüística-normativisaçom :mariana, pola jran defensa do noso idioma (teremos conexiom telefónica 24h. Con san sir paco vasques)...
coselleiro de pesca: pin, porque fiu a pescar varias veçes co tío ao río...
cura e probador ofiçiual de toda carne que saia de nojeira: cote...tem planta de cura e o da carne...é o seu santo jrial...
cosellería da mulher: Juan ramon de fisterra ”el las comprende”)

projectos:
construcçom de pisos en todo o perímetro de des alturas, con ascensor...
construcçom da plaça a don manoel...
contrucçom de piscinas termais...
traída do ave polo medio do conçelho (con tres paradas ao día)
porto marítimo e deportivo (traída da linha de costa dende ribadeo.)
eliminaçom de barreiras arquitectónicas: pinheiros, carbalhos, tojos, jestas...)
tirolinas directas ás grandes cidades...

ti podes entrar neste jran projecto...terás máis informaçon neste mesmo medio em breve

p.d.*: falta algêm?

sem ti...

"el tiempo sin ti sólo es...-empo"

stongs words...

erguécheste antes ca mín, é de supor... coa primeira hora que marcan os raios solares; pousaches a mala cara que che acompaña nos espertares ao borde da cama...fitaches o teito em silenço um bo anaco...olhaches o profundo sono que me posuía e torçeches o rostro cara a incomprensióm...tomaches uma ducha no incólume silenzo que emanaba aquela casa enchida de aire opresivo...púdicamente escondeches os teus atributos para non mostrarmos mentres rematabas de secarte, jâ na habitaçom...e fuches elegindo, uma a uma, as prendas coas que che adornarías num novo día gris...num giro de cabeça reparaches no sorriso que agochaba no meu sono e um salouco começou a trepar pola túa tráquea...anegaches o piso de bágoas e choros reprimidos. sentaches ao meu carón, na cama e acarinháchesme com cuidado o pelo da fronte até a caluga, como me gosta a mín...as túas bágoas esvararon como orbalho polas minhas meijelas. sorriches ante tal estampa...e a candileça e a tenrura posuíronche, espertáchesme cum sorriso impotente e abrazáchesme, con força, nunca me abraçaram tan forte...repasei co meu índice as túas bágoas e inquerín co gesto, sorriches de novo...olhachesme coa seriedade dum estadista ante o seu máis importante discurso...volveuseche a escapar um leve sorriso de nerviosismo, e así, meia núa e meio nú, jacimos numa única figura... e também susurráchesme na orelha pola que ouso bem que me amabas, o único que era para ti, que o sentimento que me tinhas sobrepasaba o amor, a amizade...qualquer sentimento deste mundo e que sempre nos teríamos o um á oitra, a oitra ao um...e as verbas voaron ao abrir a fiestra para ventilar a habitaçom...demasiadas verbas para um mesmo día...

e máis...

ou o bicho é máis jrande do que cría, ou a recaída fui profunda...se cadra nom é jripe...a computadora comença a maquinar...

jripe...coido que é jripe...por se acaso von meterme por vena un frenadol...

día vermelho...?

hojê o día debería amençer vermelho...co seu astro rei pampo repartindo quentes espertares ...deberías mençer cum almorço na cama e um bico na fronte...deberías erguerte chiscándolhe um olho á présa...lavando os dentes co xabróm e duchandote co ajax....e sorrindo, sorrindo muito...deberías cruzar a rúa sem olhar para os coches...bailar co sol um baile d´agharrao...buscar uma flor que te lembre a túa laranja e que suspire arrecendos de tenrura...hojê deberías pensar só numa única coisa, numa coisa única e ser posuído polo máis arreboleiro dos estados...mais se nom tes media naranja, pois jâ lâ atoparás medio limón, cum pouco de sucre e bo ron pode que o día o remates aljo máis vermelho do que o puidesches começar...

croshx...

nunca pensas que che pode passar a ti, sempre o ves como algo que lhe passa aos demáis, pero cando menos o agardas a decepción e a extranheça apoderanse de ti e nom queres mirar, mais miras, nom ques preguntar, e inquires con timidez, nom debería ser así pero afectanme muito estas coisas, jâ lâ sejan no jornal, nas fotos ou ao pé do meu carro coma o venres passou, a cinco metros...e asemélhanseme momentos tan difíciles...

e o filho também...

logo de fregar os olhos, também reparei en que o filho do dinosáurio jâ lâ estava caminho da curia

ensonhaçom...

cando espertei, o dinosaurio jâ lá estaba no senado...

a omde as estrelas me guíem...

iago era um rapaz que nacera numa pequena aldea do interior, onde os carrexos eram a única vía de comunicaçom que había, as novas voaban de boca em boca e todas as diversións ían parelhas á integraçom e respeto pola natureça. gostaba iago de correr detrás das bolboretas, de molhar os pés no río tentando beliscar alguna truita, ou mesmamente de deijarse caer nos brazos de morfeo ao son dos reisenhores, apousentado na máis lene herba que na aldeia tinham. mais, do que máis gostaba iago, a coisa pola que máis adoeçia, era olhar as estrelas, todas as nuites pousabase na fiestra da súa casa contando as estrelas e imaginando poder tocalas. ás veces, nas nuites de sam joam, cando estas venhen cálidas e nom som raras as festas que se prolongan atê altas horas da nuite, iago sentaba num valado que tinha moi conheçido e deijabase engaiolar polo marabilhoso mundo das estrelas, imaginába que ía voando ao seu carón, co rostro todo cheio de luz, e cuma mornura que só conheçía cando se achegaba de máis ao lume. fui numa desas nuites cando iago douse de conta, olhando o ceo de que o número de estrelas ía menguando, incluso ás veces vía como alguma ía caendo vertiginosamente dende o ceo atê o cham, alá no horizonte. el conheçia aquel lugar, fora alguma que oitra vez por alí e decidiuse voltar ao día seguinte para explorar a zona convencido de que algo estrano estaba a pasar. cando a ocasión lho permitiu, deijouse escorregar pola nuite e nada máis chegar a aquel lugar víu algo que o deijou pampo durante minutos, no campo onde el varias veces estivera, estaban depositadas todas as estrelas que caeran do ceo, a boca nom lhe daba pechado do abraio de ver tanta luz junta. paseou entre as estrelas, tocou con medo toda a súa luz, nom lhe queimaban, pero cegábano um chisco se as miraba fijamente...tanto o obnubilou tal descobremento que douse de conta que nom reparara que tinha que voltar á casa. así, na súa casa jâ estabam preocupados e organizaran uma batida para atopalo, cando ouvíu o seu nome retumbando no monte reparou en que podían descobrer o seu secreto e bulíu ao seu encontro denantes de que o atoparan a el, e polo tanto pudiesen conheçer o seu cemiterio de estrelas segredo...dende aquela nuite, iago arranxaba para poder ir a visitar ás estrelas, cuidabas, limpabaas e jogaba á algarabía con elas. tanto chegou a conheçelas que fui ponhéndolhes nomes e incluso arrejuntándoas em grupos, quedaba muito tempo falandolhes, sempre co coidado de voltar á casa cedo. mais um día, cando estaba jogando entre omega e casiopea, escuitou uns pasos e um chiar de carro que o alertou... agochouse detrás duma das estrelas e divisou un home velho, alto, cumas barbas mui brancas e um bastóm altísimo que ía cruzando a carón das “súas” estrelas seguido dum carro tirado por dois bois. O velho víuno, parou e sorriulhe cum sorriso tan franco, que iago colhíu medo e botou a correr sem mirar para atrás atê chegar á casa. Ao día seguinte, iago estaba preocupado e fui a todo correr onde as estrelas, a desilusión foi suma cando víu que no campo onde as estrelas daban todo o seu fulgor nom quedaba ren, só os carbalhos e as gestas que sempre estiveran alí...iago quedou moi amolado e botou demos contra ese home que dera em carrejar ás súas estrelas naquel carro de bois sem permiso...tanto é así que aínda hoje nas aldeias próximas á ladeira do pedroso hai gemte que di ver a iago nas nuites de vran no alto dum penedo contando as estrelas e chamandolhes polo seu nome, agardando que o guíen algún día...se o fijerom cum apóstolo por que nom com el ?...

tarrasplân...!

o derradeiro sonar do vento morrendo nas rochas...o son do trapeci sta caído na lona...a derradeira pinga do zume de aceite de motor que abala num cemiterio de coches...o peso da incertidume cando aplasta á raçom da obligaçom...o devalo das ondas escupindo os restos dum naufrágio...o naufrágio devido en morno caldo baijo uma cálida manta...o último tiro dum canón en desuso polo tempo...e a cara pampa de quem queda soio coa rosa pendurada dos beizos e a chuvia calando humidades no xesto incrédulo, na pose insólita...a viagem cara onde a mágia é máis que uma verba, é uma esprança, é um sentir...

o jogo de alhegue...

sejindo o jogo proposto pola trasno marinha, vou de seguido a relatar cinco manías minhas e de seguido hipervincular a cinco páginas para que sigan a cadea publicando as súas cinco manías e vinculando a cinco contactos máis...e hai vam:

uma.-olhar os cruces das aristas que se cruzan na parte máis alta dos edificios.
dois.-gardar cartas e documentos en caijas que acumulo atê o teito.
tres.-comer queijo (bueno máis que manía é vicio...)
catro.- chejar tarde a tódolos lados
cinco.-mirarme en calqueira coisa que me refleje...

e pasolhe o testículum a:

vedelho
maria di malhou
cinzenta proletária
mikas
neno_da_norita

a ver como remata a coisa.....

tratamento

descripçom: estado anímico alicaído, alta porcentagem de estimulante alcólico no sangue, forzas baijas com capacidade de recuperaçom lenta, fame excesiva, um xeonlho con deficiencia motora, inicios de otite em ouvido esquerdo e uma tarjeta do furacán no peto direito.

causas posíbeis: inícios de períodos post-traumáticos-depresivos, estado eufórico asociado á bebida alcólica, pouca injesta de alimento sólido por vía oral e malas recuperaçoms de anteriores accidentes...

tratamento: dois chourisos da laiosa cada dezaseis horas, en crú e acompanhados da toma dum vasinho de auga concomitante sem respirar e descanso noturno de máis de nove horas, proibiçom do alcól durante doce días e tomalo sol, muito sol...

com tamanaha mencinha tradicional pra que queremos aos médicos desplaçados***...

***sem ánimo de ofensa para con os médicos que tam bem fan a súa professóm, algums máis que bem...

tamém...

tamém hai días nos que nom che apeteçe sorrir, apuras os sorrisos mais atóranse denantes das cordas vogais...hai días que ergueste da cama cuma nube cinzenta sobre ti, hai días que almorças o leite nejro, ausente da súa cor...tamén hai días que choven bágoas polas rúas e nom dam empapado a pedra. hai días que os silenzos afunden os berros que rezuman na cachola...pero tamén hai días nos que a neve nom passa de ser gris oscura, en que o vento nom insufla no teu tendal...hai días nos que a chuvia retén soidades que vai espalhando coas pingas de orbalho...hai días nos que ergues a cabeça só pra nom tropeçar coas farolas...hai días que hipnotiças ao teléfono para que soe, mais os mortos nom chamam... hai días nos que as paredes som reijas e o ceo a quinta parede pétrea, que cantaba celsoemilio...e hai nuites que proseguem a estos días con ausências de sons, con ideas xiróvagas que reflotan no mesmo punto...hai tamém nuites que só som a continuidade dese día...mais de nom haber eses días, de nom haber esas nuites...como caralho podería erjer a vista ao sol e berrar com mil cores plastidecor o único, autêntico e exclusivo que som...aos catro ventos...aos sete puntos cardinais...

das máis belas fruitas...a vermelha !!

per la pomodoro che gli mantiene i sorrisi i fogli
e per allentarlo quando sveglia...

aguardando ter cobijo omde reparar a ialma velha/ reparei por causalidade, ou polo azaroso do destino numa fresca fruita vermelha/ ao comezo poco reparei ante o vazío do fruiteiro/ da pureza e da sinjeleça dela/ nom resaltaba nem desapercibía, mais reluçia cando olhabas á esghelha/ dubidando què turbaba o meu siso, descubrim que me sorría a mui rabela/ ante a incredibilidade de ver sorrir uma fruita, por mui vermelha que senha/ fíjeime máis de preto nos seus hábitos e nas rutinas da estrela/ dese fruteiro desolado en que se converten certas cidades sen senha/ vin que nom maduraba nem perdía frescura como a fruita d´acarón, a pera/ amáis con pouco tempo fui curando a minha ialma e levantouna ata as estrelas/ é hoje o día que nom posso pensar, sem sorrir, nalgo que me evoque a ela...nem ouvir o rintintin de certas linguas senlheiras/ nem ofuscarme, cando toca, se nom apareçe a fruita pola escena/máis si luito é polo sorrir, se canto é por sentir, se bailo é por vivir e se esto escribo é por que das fruitas sempre tivem á máis bela...

(de cando os pomodoros pintaban en azul...)

con neve atê onde o caralho perde o nome...

a volta á neve por agardada, pareçia máis regalo de reis que viagem cara uma aventura de cinco almas sem futuro previsto máis alá do dominical día uito... se jâ podíase albiscar o seu cheiro dende quilómetros antes, a súa cor foi uma impresióm impactante, cortante, desafiante e elucubrativa...cada medio quilómetro, medio grado de temperatura que emcaijonábamos debaijo do auto-carro...se a tranquilidade tem uma paraje, ou uma cor, ou mesmamente um som...esa é a neve, o albo espertar entre as colinas, e o ensordeçedor silenzo que emanaban as derradeiras neves do día anterior...cedo tivem ganhas de encaijarme eu na neve (nom faltou tempo en que andivera máis ás voltas pola neve que ergueito) pero tinhamos uma misióm que soaba máis bonita em verbas que en accióms...os esnous-boards agardaban por nós, numca virá um tan de preto, e jâ estaba pensando a onde caralho había que darlhe para que os pés jirasen na táboa...os pés ían a ir estáticos!!!!!! mais era o mesmo, a ilusióm pode máis que o temor (iso pensaba eu ata a décima caída, aí mudaron as tornas, caralho!!) contar as caídas é façer sufrir a gêmte com chasquidos de ósos, de tendons, músculos e berros afundidos na neve...o único erro que cometemos...foi começar sem lecçoms previas e numa pista de semi-expertos (quase neghra, para os que entenden), as ghafas empanhabanseme, os pés doíanme, os mocos congelabanseme, e tinha frío pola ialma...pero nada que sopesar contra a sensaçom de descender sem ter rameira idea a nonseicantos quilómetros por hora numa pendente de acolhoarse em línea recta...de como frenei fala o parte de urgências dos meus amigos do hospital de jijóm (atenderonnos a min e a toci em très minutos, cando souberom que non eramos federados cambiou o conto, pero mui bem ijual): distensióm no jeonlho esquerdo, músculos interiores, nom presenta fractura de óso, procédese a vendar, aplicar frío, tres días sem façer esnou e anti-inflamatórios...da otite, das agmidalas e do frío na ialma, nada me reçetarom...(ao meu companheiro máis jrave nem as boas nuites lhe derom) e jâ postos...em asturies, sem poder façer snou con dous días por diante que vas a façer que nom seja beber sidra atê rebentar (e abofé que rebentei...) da neve troujem mui bo recordo, da aventura cos oitro catro míticos, milhores... e arrepentir, arrepentirme...de nom fodela oitra perna, pero cos esquís...

sorpresa, sorpresa...

a sorpresa, a evocacióm ao inesperado, a alteração da orde establecida, a inapreciaçom dos minúsculos detalhes que circundan á situaçom...sorpresas de gêmte que nom agardabas, sorpresas de situaçoms que avenhem de súpeto (de socato)...verbas que surpresivamente nom saen do maxím, línguas que nom sabem que dizer...sorpresas agradables, sorpresas humilhantes, sorpresas que levantan muralhas, sorpresas que as derribam, sorpresas que sorprenden ao próprio sorprendedor, sorpresas agardadas, sorpresas cantadas, sorpresas temidas, sorpresas que nom deberían ser sorpresas, que che colhem em mal momento, que nom sabes como tomalas, que che abren os olhos de par em par, que che pechan a capacidade de reaccçom, que anegan o teu coraçom de ledícia, que destrozan o teu ser...sorpresa para os casteláns, Überraschung para os alemáns, surprise para os franceses e ingleses, έκπληξη para os gregos, 驚き para os nipóns, сярприз para os rusos...mais sempre, sorpresivamente, sorpresas....

galiza-república oriental do uruguai...

hoje é gram día, o vento aferrou, a chuvia apareçeu de novo e o céspede reluçe de emoçâo namentres o bal´óm garda armas no cetro do jogo...que milhor esçenário que o típico galaico...

se tempo e retorçidos azos costou chejar atê aquí, agora sí haberá gorjas suficientes para vindicar como única, iniciática e básica esta data...

nao haberá pinga que frene os berros, nem frío que vemça a calor dos siareiros, hoje o berro de batalha é unánime e firme...

AVANTI GALIZA, AVANTI SELECÇOM!!!!!!!!!!!!!!!!!

...

escriboche mapas na palma da man
para que me atopes...
confundo ao vento con falsas promesas
para que berre por ti...
desfágome por pasar por diante túa
montado no meu cabalo gris...
soborno ás gueivotas
para que pousem sonhos marinhos na túa fiestra,
os días de temporal...
invocolhe á chuvia
pra que escriba con letras diáfanas
o meu sinjelo nome na túa fiestra de cristal...
átoche á cama tódalas nuites, sem que poidas darche conta
con afán de posuir o arrecendo que deijas nas vespertinas sábanas...
trenzo os teus cabelos con fíos de ar na direcçom do meu existir...

e nom perdo folgos en ansiarte um día caminhando cara o meu olimpo esquençido...

lotaría do nadal...

jâ passou o alopécicio co seu pó dourado (que nom branco, había de espalhalo polo ar como fai, se fosse da farinha de arousa...!) deijando a sorte nos recuntxos máis espalhados da ilusióm... e ajora que jâ está repartidos os premios, ajora que o cava (catalá, suponho) jâ decorríu polos carreiros que abre a fervorosa ledícia (sím, essa mesam ledícia que sube polo corpo instantaneamente façendo que a gemte de normal começe a comportarse irrisoriamente, façer cousas rarísimas diante das cámaras de televisión cando nono farían diante dos pais, nem dos filhos, essa alegría que jâ os marca para sempre coa "lacra" de nuevos ricos) ajora que só queda comprobar no jornal se caeu alguma pedrea, ou uma participacióm desas de vitasinco séntimos...ajora quero eu lançar os meus desejos (cando desejo que lhe toque , nunca lhe toca, poia ajora á inversa) e justaríame que manhâ cando estejam mirando os seus números no jornal como dijo, leven uma desilusióm, caian da burra, vejam essa pequena aportaçom na que pousaron os seus ánimos derrumbarse nas arcas de sapatero (que é onde acaban a maioría dos cartos do azar, ou como cren se pajou a autopista A Corunha-Carbalho, que só dista duma autovía en que a que mento é de pajo (dois peajes), ten máis curvas e está em pior estado) como digo agardo que manhâ descobran que nom recivirám ren pola lotaría (e cito):
.-tódolos xefes do mundo incompetentes de sí, que só entenden trabalhar como aproveitarse do lombo dos subordinados.
.-tódolos subordinados do mundo que só entenden trabalhar como ofreçerlhe o lombo aos incompetentes dos jefes e é ao máximo ao que aspiram
.-a todolos cargos que se beneficiarom co governo anterior de subvemçoms indebidas, adjudicaçoms ao chou e processos concursais prevaricantes....
.-a todos os que sacarom talhada tirando ao lijo marítimo a ferralha do prestige (por sempre na nosa memória)
.-aos innomes que limitan o dereito a actuar tal como pensas...
.-a todos os censores da liberdade de ser livres...
.-a tódolos maltratadores/explotadores de nenos e demáis desprotegidos/as...
.-a todos os que aínda nom tomarom consçenza de que o mundo estase pudrindo e morrerá de podedumbre se nom tomamos medidas políticas, sociais e medioambientais...
.-aos impacientess que pitan nos semáforos en vermelho...
.- e aos que mintem, sí aos que minte que tampouco lhes toque a lotaría porque debería chejarlhe co benefiçio que sacarom en mentir...

quedam muitos, muitos mais do resto, que lhe toque a quen queira, porque os premios jâ están dados antes de que as bolas entren no bombo

P.D. que saquen a eses nenos/as encorbatados dese sacrificio anual e ponham ás do telecupóm, nom creo que sejam menos "mans inoçentes" e será máis ameno...;-))

menceres de neno... sem colacao

ás vezes érgome co aire confundido/ coas ganas esparcidas polo chan/ a mágia petando na fiestra/ e os ánimos distentidos na ampla e enorme cama/ ás vezes esperto á minha nai soplándolhe nos olhos lenemente/ para que me acompanhe á escura e fría habitacióm/ ás vezes olho sem parpadeo debuxos animados que nom deijam de jesticular/ ás vezes ameazoa e apuroa cum enorme buraco imaginário que se me abre no estómago/ ás vezes penso morrer de fame cando me falta o colacao/ ou a ternura que emanan as súas mans quentándome a taza do leite/ ás vezes o ánimo renace d´embaijo duma sábana ou dos sonholentos olhos de quem me veu naçer/ ás vezes a mágia logra penetrar polas rendijas da fiestra/ um anaquinho antes de que a minha nai ábrame o coraçom de par em par...cada manhâ, cada día/ para vivir/ para nom morrer de soidade/ ou de nom tomar o colacao...

muito balom-pê

o mundo do balompé está tolo, ante a chejada inminente das vaca-çoms natalícias, na commemoraciom da chegada do filho de Deus ao mundo, nestas datas onde o descanso é obrigado e é mal-visto trabalhar ou nom des-frutar coa família, nestes momentos nos que as estradas son atascos de sorrisos intrigantes por chejar a tempo a uma cea alarmantemente moi por riba do normal, com amplo estrago de matéria prima (perdón:curmá) e bebida excesiva, nom se lhe ocorre aos tolos gemtelhos do balompé que aunar en escasos dez días um dos derbis máis derbis dos derbis que hai na galissa coa posta de longo da seleccçom galega de balom-pé ante a poderossa selecçom do urujuai...muito fútebol para um que se queija da dominaçom das pequeno-mentes pensantes que é como lhe chamo aos programadores do deporte na caija tonta...na ves de darlhe mereçidas vacaçoms aos deportistas para que poidan des-cansar ums intres co turrom nos dentes, na ves de deijar a máxima rivalidade para milhores momentos (a diferenza, para os nom iniciados na actualidade da primeira divisiom de balompé, é mínima pois tan empatados (empatar é um verbo que o meu avó só empregaba para a unióm das brincas, para o resto diçia parelhos) co valença a vintaseis puntos entre a quinta e a sétima posiçom...) pois lonje disto o balompé de sejuro será o protagonista deste mes de nadal (á falha de que oitro prestige afunda na costa da morte, que nom dijo nada e todo é probabel, habendo a gemte que antes había...pois como nom podiamos ser menos unímonos um grupo de gemtalha para homenajear a todos aqueles que fijerom mérito para que o deporte galego alcançe grandes cotas... e fundamos uma penha de afeccionados ao deporte galego, a penha A RUMBOIA, que fará o seu debut no estadio do s. lássaro o vindeiro día 29 deste nadal que corre...para elo faremos camisetas, e montaremola festa com cartaçes, empanada, vinho e muita música para re-invindicar que cada día somos máis autêmticos e sabemos reconheçer os nosos méritos como galegos, que nom som poucos,... está aberta a lista de inscripçom(a_rumboia@yahoo.es), para quem nos queira acompanhar, ao partido, a luçir a camisola, desenho dos caramuxos de vilajoam (grazas mil...) ou a montar a festa na que seguro será a festa dos siareiros da galissa,... o milhor de todo: que presumiblemente o resultado do derbi neste sábado nom influirá na unióm de toda a afiçom após da nossa selecçom...ADIANTE GALIZA!!!!!!!

nadal na praia, cuma cachazinha...

por que nom celebramos o nadal entre a feira do albarinho e a festa d´aghua? eu coido que é boa data, a festa jâ lâ leva rulada e a maioría da povoaçom está jâ desplaçada e con ganhas de pasalo bem e se son datas para reunirse porque queimar árbores para manter quente a lareira namentres arroulamos panjolinhas en família se podemos juntarnos en família e en harmonía na praínha baijo a luz da lúa cheia desfrutando dumas cerveçinhas e na vess de panjolinhas un ritmo duma guitarra inspirandonos ao bob marlei e aos bitch bois, na ves de turrón, ron neghro con jotinhas de limón natural, çelebraçom comunal e nom cada un na súa casa, rejalos anónimos (tipo amijo in-visible) onde o que importe seja o rejalo e nom o teu poder adquisitivo ou se te portaste bem ou mal, por que castigar aos desherdados do povo(que suelen ser os que fan de papa noel nas vilas) con pesadas roupas puidendo invertir nun mísero tanga ou milhor em pelotas, día da des-vergonha galega, todos en bólas á praia a çelebrar o nadal, a misa do galo co primeiro sol do mencer e o fin de ano, sem ter que invertir em preciosos vestidos de cola, un banhador, ou em pelotas!!!, os reis majos en piragua.... e de passo mudar o antroido a xunho, que ultimamente paso un frío de caralho cando me disfraço de mulher (mulheres do mundo compadesovos (as esquimós(esquimoas?) nom que eses tenhen nadal perpetuo...é um tema a estudar...

navegando, navegando

navegando, navegando polos blogs dos vicinhos do portugal (están linkados algums) nom puidem parar de rir por um bo anaco co post, nom sei se original ou nom, do blogambiental titulado "diario de um padre" e que recomendo ler aquen nono lera aínda.
estas tres fin de semanas sejidas deijam-lhe a um o corpo pro arrastre, sobre todo se segues ao pé de letra o enunçiado de a vida som três días e dois jâ lâ vam!!!... que rezabamos ao propósito da campestre e bucólica celebraçom de san piter de redonda, alá cando junho está apiques de tocar ao julho...muito alcól, muito fume, muito quilómetro, muita farra e pouca conçentraçom, a min pásanme factura e nom rindo como debería...polas geadas terras de compostela, a catedral sejía no seu sitio, os locais da raínha tambén, máis a gemte noto que vai mudando co tempo, muito miúdo e muita rúa máis que local e mui pouca gemte recolhendo os faltrapos máis alá das nove da manhâ...por borralha tivem que mandar espías que me informen da marcha, e nom fui muito máis alâ, a gemte tirou da ponte...em tempos coma este a um apeteçelhe manta, estufa, livros (toca desempacar livros e verbas) e ir preparando as bólas de nadal, a carteira dos ajasalhos, e oitros menesteres que um asume cando vai façendose maior...e vai deijando noitras mans o dos alcólicos eventos e o da curiosidade de quem caralho saldrá um día coma hoje?, imos a comprobalo!!, pero como jâ tenho certos compromissos, algo poderedes ver nos comentarios da solapa, sei que nom me poderei nejar, e terei que re-suscitarme...nestes casos tiro da música, pónhoa bem alta, dúchome con coidado e delicadeça, tomamdo o meu tempo (coa auga pecha, of course) e alicátome pouco a pouco (acicatar, acicátanse as mulheres) mentres escuito coisas coma esta de deluxe parodiando aos smith que me elevan os ánimos até o zeo, eso sim, uma vez que me emociono nom hâ volta atrás e nom acepto um nom ou uma retirada coma resposta...deijovos pois um remedio de meiga para que vos alcamçe e contagie se cadra...jâ lâ contarei...pasádeo bem...

o porco-bravo...

caminhei por vales e montanhas/vin, na nuite pecha de sons/ao xabarín fitándome, cos olhos cravados en min/agardándome como única tarefa na vida/impasible, quedo, no centro da estrada/os escasos faros do coche reflexados nos seus olhos,/agardou a que me achegara máis preto/aguantoume a olhada aínda/e fuxíu entre eses vales que rematan en hipérboles perfetas/o frío ceivaba un cheiro aséptico, e a ausência de tempo cicundaba o espazo/non había sinais de vida/só a alembranza do olhar do porco-bravo, a olhada e os catro escasos segundos nos que agardou por min.../nunca ninguem agardara tanto por min.../a escuridade só me indicaba que me perdera/e as luces eran estrelas a centos de metros sobre o nivel do meu líquido existencial/cando os faros atoparon o que procurabam/ puiden divisar a catro parientes do xabarín/colgados da parede, coa olhada esquençida/suponho nos vales que agochan as frías soidades do bravo-porco...

e cando mintes, que passa?

polo gêral, mentir é malo, mais hai mentiras piadosas que buscan un guinho de olhares, ou mentiras inquietantes que procuram a desestabilisaçom do contertulio, tamén hai quen minte por doquier de jeito compulsivo, sem o poder evitar, hai quem minte por maldade, por foder, vamos, hai quem minte para nom deijar de foder, tambêm, mentiras para salvar o pelejo malia que sabes que che complicaran a vida...ás veçes a mentira fai que te crezas e é positiva, ás veces tambêm é a mentira a que creçe e na podes controlar, ás veçes pessa, ás veçes alivia, hai quem di que mentir é san, hai quem crucifica a quem da mentira fai oficio (ou exceso de uso), hai quem sabe mentir, quem é incapaz, quem se ruboriza e quem asume a mentira moito máis alá de aínda saberse desenmascarado, hai mentiras que saem bem, oitras que nom cambian nada e oitras que saen do revés e che joden a vida, hai quem coa mintira proteje o amor, quen o fgai polo sexo, pola amizade, polo poder, pola victoria...e ás veçes um minte por que sí e ao caralho...
tamta explicaçom, para justificar o injustificable: uma mentira nom é verdade, ou si?

cajoentodoooo...!!!!!

cajona tos, na tos ferina, na tos de todo o que se move e na mal parida nai que ao mundo a troujo (tamem no pai que responsabilidades ha de ter), cajoen todo o que se menea, e me cajono caralho do quinto infierno máis alá do limbo...

um mal sucesso...

hai días que uma pessoa erjese da cama con afán de destroçar o mundo, ou alo menos de nom rompelo torpemente agochando a olhada, e o único que saca en limpo é que milhor lhe era ficar na cama...erjinme cansado da intensa actividade física do día anterior, nom tinha forças nem para apajar o despertador pero apajeino, ou iso cría cando saín da ducha empapado em pelotas, sen estufas a catro grados por embaijo do grado nulo, tampouco tivem forças para apajar o do mobil cando estaba rematando de clarejarme (normalmente soan tres e ninqun me desperta...jâ vislumbrei aljo de como sería o día...chejo a trabalhar sem móbil (que debería sejir soando toda amanham na casa) sem carteira...sem almorçar en resumen...pero o sucesso aconteçeu jâ na hora do jantar, como sain sem carteira improvisei umas fabas que me dera a minha avoa cun pouco de xamos e tomate (é doado, pasar cebola e pemento pola tijola, engadir presunto en tacos, tomate natural triturado e as fabas coçidas) ese fui o primeiro problema, as fabas nom coçian nem para su ramera nai, eu dimlhe lume canto puidem, que ata pensei en que tería que chamar aos chicos do calendario ese, nada a sinco minutos de empeçar a trabalhar eu co delantal posto, as fabas máis duras que os güevos de pinochet e nom fijem máis que...comelas fabas a dentelhadas e a salsa-preve por separado... e sair disparado para o trabalho, no coche sentin algo raro, de feito antes de sair e casa dubidei se ir ao banho ou apurar ao trabalho, como elegim o último ía apura dinho, saín de dúbidas (tal como se saese de contas) cando baijei do coche o estómajo apretando e as tuberías desalojando as fabas cal despojos líquidos dos canos que recolhem o auja da chuvia, correr era pouco diçir, nem saudei aos companheiros, tirei directamente ao banho co cú preto, a man tremendo as forças ían na mente e nos músculos que gardan o nome antes de deijar de se chamar espalda,...pero o manubrio nom abriu, forçeino até façer saír do interior uma voz fina, inconcisa que diçia como: ocupado, me cajo na cona, no caralho e en todo o que se menea... volvín a pasar polos meus companheiros sem saudar cara o labavo de embaijo, as forças empeçabam a falhar, nom sentia as pernas, só un río que caracoleaba por fervenças desconheçidas...o manubrio tamén atorado nom me quedoou em quem jurar, nem yoja, nen tai-chi nem fen-shui, nem caralhos estaba disposto a inmolarme publicamente no trabalho...mais de súpeto a porta abriuse e o companheiro gordo e rojo coma o porco bem alimentado saíu acarinhamdo o ventre e suspirando....meu deus como fetaba aquelo, fijem de tripas coraçom, fíjado, intestinos, fijem de todo por aturar que ata case jomito da rabia (e do cheiro) pero neseíntre que os expertos alcumaron como crítico entre que desabotoas o pantalon e vaste a sentar... as présas non ajuantaron do niágara, e o estrondo debeu de soar como cando oliete solta o xalhas polo éssaro...o tiro pasou roçando polo longueiro do gallumbo:ná que nom se poda limpar e disimular...pero os vinte minutos que estiven em período de conçentreçom começarom a inquietarme, e se non saio daquí?? o meu deus, von a ser um apósito da taça do vater no choio, a caudsa foi calandose, e limpeime sem problemas, ou iso cria...PERO PRA QUE CARALHO VON A TRABALHAR CUMA CAMISA BRANCA IMPECABLE!!!!!!!!!!, inevitable nom descubrir que o niágara tocara ligeiramente terras nevadas na camisa:eso será máis difisil de disimular. rebusquei en todo o armario, deus apreta pero nom afoja, había colonia no banho, fijo que aljo pareçido debeu de lhe pasar a máis gemte, saín do banho máis roxo que lenin despois de tomar moscowa (tamén aliviado, hai que diçir!), nom había ninquem, disimuladamente nom puiden evitar olhar a camisa e olela toda a tarde, at¡urar conseguin aturar os retorcixos da barrija...e crin ir tranquilo para casa pero ao marchar escuitei uma convrsaçom entre dúas companheiras : "i no escuchastes como decian que olía el vater de abajo, a saber quien te iria esta tarde allí..." creo que jâ aljo sabían pero, nom comprenderán elas que "en estos días especiales que todas tenemos, la paciencia y la ternura son amigos impagables", voume a rañar no gallumbo a casa que inda queda media nuite deste marabilhoso día que começei...suponho que só terei fabas pra sear, pero creo que prefiro ir pra cama sem sear...

(III)

adoecían as ganhas por juntar de novo ises beizos alonjados polo destino, nom existía a distancia que realmente nos separaba, cada ves máis curta...a estrada non era atranco, pois o tráfico abríase a min como o tupido atasco ao son da serea da ambulancia...os anzos eran imáns que turraban dos nosos corpos a decenas de quilómetros...pero o tempo, o inexorabel tempo nom corría polas agulhas do meu gastado reloxio, soprabalhe, moviaas, ata tentei escachar a esfera de cristal que o protege da intemperie...nom hâ engano contra o tempo...e os coches que adiantaba quedabanme olhando pampos como se só existisem noitra dimensiom...a lúa era cheia, mais faltábanlhe tres horas para façer da súa presença aconteçimento...a nuite prometía, polo ambiente, pola festa, por ela...por min...o cheirume das sardinhas perdendo graxa ao calor das brasas é um olor que me remonta á infancia, mais nom podo comelas, danme noxo, arrepíos e debilitome con só pensar nelas, pero nese día as sardinhas eram as raínhas, a broa, as lumieiras...e ela...cheguei antes do agardado, os atalhos foron autoestradas e os pasos de peóns, graffitis das gueivotas no chan...e ela apareçeu pintada, pintada con tonos orientais...nas súas mans umas chaves, nos beizos o bendito sorriso, grial das minhas inquedanzas...de como fiquei só naquela cidade alhea, coas súas chaves nas mans, de como a nuite nom deijaba de ser mágica sem a súa presença, de como o meu riso sobrepasou os seus beizos, a súa pel de canela que muitas veces voltaría a saborear...de como as sardinhas borraron o seu cheiro a perfume de elite...sorrinlhe ao ceo e bailei coa nuite case en cernes de se apoderar do día, o día máis longo de cantos ese ano conheçeu....no alto do piso, con só xirar un anaquinho a chave no cerrolho poidem divisar uma fiestra aberta e uma cortina voando pola habitaçom, nunca puiden esquemçer esa cortina tapandome os olhos pola força do vento, escondendome seis alturas embaijo minha que me separabam da vertixinosa algarabía urbana...imposible nom comtemplar ás formiguinhas pululando pola cidade alhea, imposible nom olhar como saudaba dende abaijo denantes de subir ao coche... a soidade cheia de oportunidades, tirarme da fiestra abaijo nom pasou pola minha mente, se cadra para voar, para tocar polo ar cada uma das lumieiras daquela peonal rúa esquençida...a obnuvilaçom interrumpida por oitra chave coma a minha, giramdo na fechadura, a sorpresa de se era ela que voltara atrás, o tempo, o maldito tempo que agora sí frenaba en seco...mais nom era ela, oitra vos, oitro pelo, oitro sorriso, oitro arrecendo, nom era ela, mais era o mesmo as cartas estabam botadas e tinha con quem aplacar de vinho as minhas queijas que nom eram muitas de por emtóm. do máis insospeitado fijemos lenha, que nim marcos, que nim cuadros enmarcados, que nin silhom velho... a cidade era uma fojeira en sí mesma e o alcól começaba a regar os risos de xemtes que coma min acudíam ao berro de superar a lumiera dun chimpo purificador... a plenitude fíjose na nuite, nas conversas, nos risos, nese mar onde começei a queimar a minha maldita , pesada e andraxosa ialma...que noitro ano do mesmo día decidim retomar...

o noso patrimonio in-material em cernes...

achegasse o día agardado polo común da gemte que na cachola tem idea de um maior açercamento das lindes que o minho converteu en sutura séculos hâ...nom só é o patrimonio inmaterial, tambem o material e todo o que circunda á vida cos vicinhos portugueses...porque patrimonio inmaterial son os ríos, o monte, as lendas o baile, as músicas, os trabalhos, as palavras, os ditos, os risos, a forma de empinar o cóbado...porque mereçemos que o mundo conheça e proteja a nosa singularidade... elija o que elija a UNESCO, eu creio que se debería trabalhar en juntar máis as dúas ribeiras e a conçemçia comúm...e que a iniçiativa naça dos escolares é a maior mostra de humildade e de apoio social que podia ter...eu espiritualmente estarei na sede onde se decida a protecçom do noso patrimonio... sorteeee

rachí e livre...

dá pena pero ás veçes um debería ter um ser desdoblado para estar em todolos curruntxos a um tempo, mais nom é factible...asím quedame gran pesadume por nom ir a rachala pana na festa rachí do trapo do orçam que todo internet conheçe...vendo os comentarios dos vaqueiros e as fotos pareçe que a coisa foi máis que um éxito...adiante pois!!!...porque coma coreabades "con fraja isto nom passaba..."

o maestro paseando baijo uma rúa molhada de morrinha...

a quem nom se lhe escuite...terase que se conformar coa fodenda de nom escuitar á gastada voz do mestre canadiano...

as pegadas que deija o orbalho na rúa

a soedade dos pasos baijo o orbalho...

par quem queira por-lhe companha ao post anterior, deijo á elecçom de cada quem sejun o gosto...

a omde?

afiançei as mans no escuro que deijabam as súas sombras,
prescindin do último cuspir no cham
e deijei caer o meu peso enriba do buraco
enorme que se abría no seu interior...
valdeireilhe o estómago de sucre
e enchinlho de moles algodôes azuis, lenes coma o ar...
craveilhe as unlhas na extensa pel de pólvora
e soplei nos seus intestinos con toda a forza que un furacam pode ter...
a cidade dormía entre chuvias
cando crucei a rúa de esquerda a dereita
só adivinhei que o pitilho nom se molhaba coa ira...

...

PÁGINA CONFISCADA **


OPERACIOM CASTIÑEIRA


**por solidariedade coas voçes oprimidas

e de súpeto...madrid...(I)

"a arroutada naçe do coraçom sem passar pola cabeça"

(daví stopa a dani leno)

... a arroutada naçera como soe ser de común do tedio de ajuantar a pantalha da caija tonta diçindo tonterías:...-imos a madrid?...-a que a ver o musical ese que acaban de anunçiar con nina?...- ti es tonto ! nom joder...a emborracharnos e a tirarnos por madrid adiante...-vale marchamos o luns... atopar o resto do comando nom foi alâ moi dificultoso, sipi jâ sabía que íamos a madris pq contestou que si antes de prejuntarlhe rem...do resto había que ajardar que júpiter tuvera um eclipse solar alineado con putóm de plutóm que sempre anda polas esquinas...como nom nos entendiamos tivemos que quedar antes em compostela para falar do tema... ao final creo que non falamos de nada de madrid...pero a tranca fui boa, dou fe (y testimonio) e alí estabamos os catro quinquis un venres ás tres da tarde tirados no d. manuel (dan seis tapas surtidas por um consumo mínimo de um auga(60 céntimos) e aparte o bocadilho,... queda por vista alejre arriba para os catro jatos quinda nono conheçam...) cheos coma robalos de uma raçiom de sorsa crúa, duma raçiom de jamón (tuveron que matar dois cochos para dar esa raçiom!) e uma de calamares que sabíam máis a aseite que a calamar, pero aparte puxeronnos sete tapas a cada um e dúas bebidas (saiu todo por 4,50 € por barba para que imajinedes...ide joder!!), antes estivo o moucho fuchicando num móbil que lhe prestaram e non sabía como furrulaba, chamada da meija que da magía fijo ofiçio e da coinçidençia emoçiom, a vida son çirculos que de cando en ves se juntan (chamala dende o móbil de sipi foi un craso erro, que nom adivinhei cando mo alarjaba cum sorriso flojo entre os colmilhos) e logo de que se duchase o moucho, que muito tería que rascar para tardar catro quartos de hora...en definitiva, ata as sinco e media nom arrancamos o catro tempos de gager, jâ com présa... arrancamos e coas oitras présas olvidamonos a onde íamos e rematamos dubidando qual era o caminho...eramos catro: gager, sipi, moucho e txari...e tínhamos catro ideas distintas (menos mal que a min non me fijerom alâ muito caso, pois lojo dinme conta que o que diçia eu apuntaba a glasgow)...o moucho sejía sem ter puta idea de como se asemdía o móbil, pero as melodías soabam...nom pasaramos o telóm de jrelos cando o coche empeça a tufar...um tufo rarinho, así como a sorsa crúa fermentada nas tripas soñolentas...entre todos e baijo secreto de confesióm confesamos des ou máis arroutos cada um (sipi o doble pero non diremos nada por nom deijalo en ridiculo (venteaba por riba e por baijo, o resto tamén...)... em teijeiro démonos de conta de que íamos bem, motivo de aljarabía tal, que começamos a cantar alo jrande cançioms de siniestro, ata bem pasado o tempo, adiantabamos a todolos coches como nada, daquela calculabamos que chejar a madrid sería questiom de tres horinhas, ata que sipi prejuntou por terçeira ves se faltaba muito, gager jâ levaba a vista máis pendente das bolsas de plástico da juanteira (sipi era co-piloto) que da propria estrada...primeiro aviso: falta casi nada para uma casa de putas que ides flipar é inmensa...dúas horas despois faltaba tamén pouco pero a casa de putas era áinda máis jrande, o moucho sejía sem entender a tecnologîa dúm móbil siemens normalinho, pero a musiquinha das melodías sejía soando ijual...entre risas dounos janas de façer uma parada numa jasolinera (nom enchemos jasolina,... sería polo que nos mirou mal o jasolinero?...nom, nom creio...) parada técnica para mobiliçar madrid (joder, íamos sem piso fijo, com muitas proposiçom de cama pero sem piso fijo) com dúas chamadas mobiliçamos as camas, a sena, o aparcamento do coche... e o alcól, bendito alcól allende os ancares!...- botelha por cabeça!!?? ti tas jodido, txari!- bueno, tendo en conta que chejamos ás des e media...-si... bueno chejando a esa hora pasa, enton sí que nos dá tempo de bebelo todo...( o que non sabían era que eu non sabía que moucho nom bebía juisqui (dende cando o moucho bebe vozka??? en mivida!!) bueno para a famosa casa de putas cada ves faltaba menos e cada ves era máis espectacular, máis inmensa e con máis luses...- como uma nava aeroespaçial, tíos...logo jâ, o túnel de guadarrama: o monumento español coa entrada máis cara (sejún sipi) e minha terra galega soando coas fiestras abaijadas polo çentro çentral da capital do pequeno-imperio (que diriam os vaqueiros)...pero antes pasamos por un garito que sí se vía a varios quilometros de distançia pero nom era tan jrande (sí espectacular, pq dende a estrada pareçia encuentros en la 3ª fase, e eu agardaba escuitar dende o coche: din-don-din-din)para atopar o sitio cada un dos tres tínhamos uma opiniom distinta (moucho sejía luitando a dentelhadas coas melodías do móbil, daquela creo que jâ aprendera a prendelo) demos co sitio de coinçidençia grazas á minha intuiçom (a istoria escribena os vençedores...) e alvarinho luçindo o seu máis mítico sorriso reçibiunos coma filhos de pródigo na súa humilde morada, onde depositamos os poucos azos que nos restabam e descansamos os muitos que habíamos de recuperar...as risas forom ao desfaçer os bolsos naquela casa que sentiamos de nós (pelijro...pelijro...podíamos desfaçer calqueira coisa) o milhor... habería botellaje mixto: tres rapaças representantes de cada curruncho do mundo e o mítico e ínclito teijeira, que foi façer acto de presença e encher a sala, duchamonos os tres (o moucho máis que ducharse xojou coa fervença do niájara) démoslhe os agasalhos a teijeira e alvarinho, que por nom pecar de falha de originâlidade forom muito bem reçibidos e chejou o dilema:-haberá que comer?! iniciouse así as nosas relacçoms internaçionais co comerçio chinés e cum pseudo-24 horas que pújose as botas con nós, catro pessoas, catro desiçoms, catro discuçoms (nom en castelán presisamente) devoluçom de mercas, volta a elegir.... cando chejamos de novo ao piso a penha jâ lâ çeara e começara a beber...iniçiabase así cun gastronómico pistoletaço uma velada de alcól, política, risos... e sipi tomou a palavra para misturar numa frase todo esto, nom sei, pero nese intre eu aínda nom reparara que este hominho nom sacara da face o seu malévolo sorriso de castigadorrr...solventando outra sorte de inconvintes (nunca confiei num chinés a quem lhe pides dúas botelhas de juisqui e dúas de vodca e ponche tres de juisqui e uma de vodca...tampouco nunca confiei en quem lhas paja e nom di nada(insensates a de pensar que a um bebedor de vodca colaralhe uma de jaque daniels))...creo que as conversas començaron polo tempo, polas diferencias culturais, daí a explicarlhe a uma coreana e a uma californiana que galissa é uma naçom...imaginemos as conversas do medio...con teijeira chejou a hecatombé, nom cría que uma californiana non conheçeçe ao sr. borges (a o das noçes)..." que escritor ni que carajos...yo me refiero al de las nueces"...oitra moi importante aportaçom de teijeira foi a de "...yo no me considero nacionalista, tampoco español, pero gallego sí...es lógico nací en galicia, no?...todos encollemos os ombreiros...¿...? e entre risos e trampas (e pq as neuronas patinaronme nese momento pois tinha o chan cerebral escorregado de juisqui guachán) chejamos á desiçom de ir a rendir homaje á bandeira da praça colón (eu e gager en vistas de franco vázquez colocou uma filha da de colom en orçam declinamos a oferta e planchamos a orelha no colchom da juardilha)...sipi e o moucho façendo honra, ao seu nome um e ao demo que o jía o oitro forom de visita turistica polo madrid dos austria (pola pateada que deron o madris dos austria, dos lusemburjo, dos bélgica e dos moldavia)... nós nom nos perdemos porque sejiamos o leon verde do sentro, dijo sipi sinalando o plantíjrado da caixa de madrid, patearon abofé... acompanharom a teijeira que fui peneque a trabalhar e despedimos á californiana e á coreana como se mereçiam...con honras de primeiras damas (únicas na velada que rematarom enteiras) o único pensamento que creo que compartimos os catro antes de pisar almo-fada foi a sejurança de que íamos a madrujar para ir a sarajosa a serrar o cartel das festas da pilarica...pero catro botelhas pa´catro tiran do peito...do peito e da tranca...namentras oitra gêmte de sejuro que paseaba polas rúas fechadas de madrid, rían nas atracçom do parque da guarner, ai pena de nom caer por alí medio enfeitiçado..., ou fatigabam o fígado en tabernas saídas dos contos de reverte e o seu mundo de espadas e vinho en taças...e con esos pensamentos rematamos a primeira jornada na capital do etéreo estado (circunstancial...)...de como acabamos cunha bandolera carjada de medicamentos é de como sipi enjanha ás velhas no metro jâ lâ falaremos cando lhe toque...antes de pechalos olhos aínda podiamos escuitar a musiquinha do puto mobil do moucho que jâ aprendera a mandar mensajes...

sold world...

falhar, faltar á palavra, confiar numa pessoa ou no seu comportamento e descobrir que foi um erro, traiçonar á intençom, ao pacto, ao dito...deijar que te/se precipite/s dum altar mental, depositar espranças nalgo/nalguém/nalgures...que demostra abofé que nono mereçía...para ises/isas/isos aprendices de judas vai a homaxe de nirvana a ese home que vendeu o mundo logo de se vender a sí mesmo e ao seu irmám...

o isaac...

quijera gardar um breve espaço para façer uma jaculatória duma personagem que dende fai tempo chamame a atemçom, por muitos motivos, case todos mui subjetivos mais todos justificabeis, demde eses dois olhos que em-globam um mundo de mil batalhas e çinçoçemtas luitas arrebolando a bandeira da derrota, esa que sempre acababa recolhendoa do châm, cuma das expresióms máis humildes que nunca conheçim, cumas palavras que firem coma a rasca do perçebeiro na rocha, cuma própria ideosincrasia coa que é difiçil nom identificarse. é o sincretismo do paso intermedio de ser galegos por obriga a selo por orgulho. mistura de responsibilidade de povo, de responsabilidade de conservar a memória, de responsibilidade de sermos pessoas...e non vem esta lembrança a destempo, pois é ajora cando salta á palestra a caralhada que rodea o entramado sargadelos, empresa-projetocultural que é orgulho de naçom e símbolo da tradiçom que erje a cabeça á modernidade...seica faltaronlhe á palavra os sócios capitalistas, e é que nom se pode, alí onde entra a palavra capitalismo a humanidade, a solidariedade, a cultura, o orgulho...todo lisca pola fiestra...
sempre crin que detrás desa mirada debían de agocharse milheiros de historias, uma sensibilidade de artista e uma predisposiçom para narrar aos sucesivos, prantar semente no povo que lhe chaman...e descubrino um día numa charla no burgo das naçoms, xunto a avelino pousa antelo dou, nom só uma charla, dou uma mostra de como ás veçes perder o tempo um par de horas en escuitar pode virarche as ideas, emocionarte, erguerte da cadeira e aplaudir á humildade e á humanidade até que as palmas das mans venzan polo sangue...tuvem ocasióm de escuitar e ver a grandes oradores e persoeiros, mais coma o isaac e o avelino...endexamáis...

...

"...tenho os pés fríos, e o coraçom senlheiro..."

(atribuída polo xosé_manoel ao txari)

---------- ----------- -------------
diccionario encicopédico galego universal:

FRÍO: (1) que tem uma temperatura inferior á ordinaria do ambiente ou do corpo humano. (2) que presenta um clima de baijas temperaturas. (3) que é pouco afectuoso.

SENLHEIRO: (1) adx. que está só. (2) que nom tem comparaçom ou igual. (3) que destaca pola súa importancia ou distinçom.

sentido poético:

(1) bótoche de menos... (2) oghalhá estiveras eiquí... (3) tenho saudade de ti... (4) nesesito ajarimos... (5) fáltasme no oco que me deijastes entre as sábanas da cama desfeita... ?

os taxis...

nunca tantos taxis se viram naquela aldeia, chamamos a des e víu um de re-conheçemento, víu a tanta penha enfrascada en risos que dijo pola radio, catro máis que se apretam bem, e con coidadinho que van bos... eso díjooo pq nom veu ao clai, que ansioso agardaba o traslado até borralha, dentro da cita incluimos, of course, que se tomase um par de copas con nós, alomenos caralho, que se veja em borralha que conheçemos a canhita!!! o traslado foi tedioso pq eramos muitos...juanito cal papilhóm en alcatraz fijo escapismo polo tubo de escape guiado polos fumes dalgúm oitro carburante...do resto: cero baijas. a cara ao clai mudoulhe um chisco cando veu a carinha de cota, chofer ocasional para a estrela, o clai ía diante coas unlhas cravadas no silhom e coa única palavra de siiihiip!. na maria pita jâ lâ estaban alomenos vintecinco ou trinta montando folhom, primeiro oasis de dromedarios: zona velha, o clai nom bebe alcól, as copas nom se pajam (fen kiú iago, déboche uma...) e a penha jâ me conheçia como el amigo de canhita, a gemte parabao pola rúa eu rogaba que nom molestasem á estrela...e cadacual máis fino...eramos poucos e pareu a avoa...a avoa de zipi, a boas horas lémbrase zipi da súa avoa, dois cubatas de penal e o nível de neuronas marcandome luces de depósito em reserva...eu crgeo que zi lhe metemos o cubata pola jogsha abaixo baijalhe e nom se entera... o probe tinha présa por ir para casa pero nom se atrevía a dicilo, máis vale um clai que se retira a tempo que um clai vençido numa cuneta...um praçer canhita pera a sejinte conta con que te chamemos!... nós deambulamos por aí, a maioría deles nom sabíam nem situarse na cidade pero todos demos coa cova folque , onde algums jâ levabam empinados varios cacharros, menos mal que a coisa foise quentando e zipi víu por aí alguma caramuxa que lhe iluminou o rostro e nom se lembrou en toda a nuite da avoa...bebemos en paz, cada cual co control que podía, o gato nom podía de deijar a festa sdem o seu broche especial e fijo o que milhor sabe façer, mostrar as súas dotes de escapismo em pleno local petao, entrou no banho tocado coa súa capa de mago de oz e cando dous energúmenos aporreaban a porta ante a tardança, tranquilamente como se tal un coelhinho saíu da taça do váter cómo se duma chisteira se tratase, pena que a mágia só sobrevenha cando o nível etílico aborda o punto e coma (máis a coma que o punto)...logo cada cual foise apanhando...ums doulhe por ir a praia de riaçor a peneirar areia, oitros decidiron descansar os seus osos por ese día e os máis valentes desafiamos ao dragom ponhendolhe cara de despojos de cebada...no playa club se nom entras cuma meretriz do braço, difisil que saias con oitra del, e eso que había muitas mulheres e muitos homes, ea música bem... e eso que petabull estaba animado, con dous euros fijo maravilhas, tres ou catro cubatas, nom me prejunte ninquém como, algums jâ o sabrán...recolhemos ao trebom nunha coktail-cafeta-disco-pub da av. fisterra onde o cansanzo venciulhe aos meus azos e como premio deilhe mereçido descanso...de volta a casa o taxista non sei que nos acusou de violar a uma rapaza no orçam, dijemoslhe que lhe dera you que tinhamos présa, e que nom se pode, trebom, nom se pode pegar a uma indefensa mulher e logo acuchilhala na praia ata que se desangre...así chejamos con areias até os juevos...polo menos ninguén tera probas, que do acuchilhamento-linchamento de gager nom é dudoso que sacasen fotos dende o malecóm...o taxista, cobrou e dijo que sí, nós mercamos uma barra de pan quente que a esas horas entra coma se fose maná... o de ir a milide a joder o tempo jâ é oitra historia producto da resaca que tamén é oitra historia, antes de pechalos olhos, pensei em canhita...que clai !!!...

a festa...

a entrada, meritoria do maior dos clais mundiais, foi o clímax da expectaçom, eram os varios que nom creran que o gran cañita ía a vir á festa (muitos dos que lataron á festa creio que fui por ese motivo...) e velo en carne e oso, diante de todos nós cos foques das cámaras apuntandoo, superou as expectativas do propio clai, que comezouselhe a iniciar um sorriso nos beizos que nom se borraría em toda a nuite...o primeiro que pideu foi a cea, comprometidos como estabamos a darlha, tinhamoslhe separada rica tortilla, pintxos de chourizo e patacas frixidas, un bo vinho que cote encarregarase de mercar...velo na mesa comendo rodeado de cámaras de fotos de gemte preguntando, de risas de complicidade, entre comentarios de nono creio aínda... o que realmente estaba ficando abraiado era eu da importancia que estaba colhendo o evento...começou o trebon da fin da terra: canhita como era a frase de torrente um...non tes puta idea eso nom era así:...impresionante a penha sabía tódolos diálogos seus no cine (que tampouco son tantos, che!), contestou ás risas das moças con sorrisos de inocencia (disque é como ligaba el) asejurou que había aljo de amor na súa vida...todo coa boca cheia pois había présa por esciutalo no seu medio no escenario...num aparte os donos do piso congratulabamonos do bem que ía a festa...só era o principio...começou coa raciom de chistes, nom colhemos ninjun, nom tinham sentido e se o tinham só o conheçia el...que de um pailám de aldea !?(sic) a nonseique duma cocacola...namentres para aljums a sorpresa jâ fora velo e voltabam ao seu, o juanilho coa súa destreza manual para liar sonhos de fume e o gato e o iago calculando um plan para sacar uma foto de morreo con canhita (contentaronse cun bico do tipo bico_ao_apostol_na_minha_visita_á_catedral) sipi metendolhe máis comida pola boca, o trebom competindo con chistes, a calidade por aí ía...luisi preparando o seu repertorio (sabía enteiras TODAS e cada uma das cançioms !!) e maría, eva, helena... e demáis comitiva de ctv´s como se estivesen na casa pois á personagem-clai estabam cansadas de vela...de súpeto ergueuse: ya comí bastante, ar cantar!! donde esta shari, el de sada...claro como ía cantar sen min, sen o representante nesa festa de ilusións, de público agradecido... o repertorio foi variado, só descriptible para os que estabamos alí, estreou uma caçom só para nós...sudaba fama polos catro costados... e soupemoslhe agradeçer...gager jâ o tinha em volandas, milide cortabalhe as cançoms para que se recrease no estribilho, para que lhe repitise aquil verso...desesperabase...descansou, o trebom fijo um amago de chiste, tuvemoslhe que apagala lus para que nom se divisase en todo o seu esplendor o fracaso...namentres o alcól baijaba a marchas forçadas...litros e litros de alcól, e conversas á lus das candeias que alumeaban a casa...a sejunda sesiçom foi máis espectacular, cambiou uma cançom para min, uma camçiom que nunca voltará a sela mesma: se llamaba shaariii ...!! e começou a bailar coma um poseso, en injlés, en ruso en chinés...dominaba linguas, dialectos e demáis...tuvemos que mandarlhe parar que era tarde e queriamos ver um anaco da cidade borralhenta... lembreime de cada um de vós, dos que estabades e dos que nom...pero a festa era do clai...

o clai...

dispujem do correcto para ofreçer uma comitiva digna dun clai, diga duma das personages máis admiradas do mundo friki...mui poucas foran as persoas que contaran con ter a súa atente visita, e nom podíamo s cagala así de fásil...bebín pouco para acudir á sita en condiçoms proprias dun chofer profisional, faltaba o guía que me amosaría o caminho cara a estrela, cara o clai...dispujem de un par de persoas para que me acompanhasen, sipi jâ estaba no coche antes de que eu abrira a porta...sentado numa man o cubata noutra de tapadilho ese sorriso de imos tirar a cañita pola ventana e ides a velo voar...tranquiliçeinos, máis pola imagem que estaban dando diante dos pais de luisi que oitra coisa...adentramonos nas arterias de borralha, por estradas sem nome e rúas sem iluminar, e alí estaba el, co móbil na man, cunha chupa de beisbol...só, nem o bar quijo agardar aberto por el...apresureime para improvisar cun saco de durmir uma alfombra vermelha, nom mereçia menos...si, si, nos vamos, no?, noutra persoa, noitra vos, sería uma simple frase nel significaba eston listo e imos a comer o mundo...el polo momento había de comer o que bem lhe apartaramos a un ladinho na vorágine gulística de penha que vinhera senn cear...e aí, nom agardou máis, nom fijo falha tirarlhe nem da lingua , nem la´çarlhe flores...el mesmo o dijo SOY UN CLAY, tó elmundo me lo repitiiia en el estreno de Torrente...cañita eres um claiiii!!!???, logo confesounos secretos sobre torrente IV que non podemos revelar (el nolo pedíu) pero vai a façer a banda sonora, e a primeira estrofa sacouna no meu coche, ...no meu coche!!!!!, disque andaba en disputas co seu representante e que estaba contento pq no estreno de torrente saudarao mario rajó el dil pepé polo seu nome...preguntou por enésima ves pola sena, na seguridade de que había algo apartado, traquiliçeino e prejunteilhe se neçesitaba aljo espesial para actuar...yo, yo mismo sólo...e a sorpresa foi para min...fijenlhe presentaçom de lujo, abrín a porta e para a minha sorpresa...había uma chuvia de confetis, globos por todas partes, seis cámaras de fotos flasheando sem parar, tres cámaras de vídeo perseguindooo polo pasilho...olheino e no fondo dos seus olhos divisei a ledicia de se sentir querido...iniciabase uma complicidade especial...

os convidados...

nom nos dera tempo a preparar todo como mereçia, nom sabiamos cantos seríamos; polo alto caculabamos sesenta, polo baijo vintecinco...fomoonos engalanando e agardamos os tres sentados en cada silha...e nom chaman...enom vem ninquém...e pensarían que sería oitro día... de súpeto o móbil de gager dilhe que o agardan na estación de combois, o de cote que os colegas esperanno non sei onde, e eu agardando co móbil man... de súpetooo...soa...onde caralho está o teu piso !!!??? demos jâ tres voltas a oleiros e nom vemos eso que nos indicas!!! os meus colegas sempre se lucirom polo sentido da orientacióm (lógico se formo parte deles...) despois de catro voltas máis apareçem como os primeiros: en chandal, despelujados... témonos que cambiar, que ajardabas?...tes prancha?...pero laurinha, berreilhe, se a penha vai a chejar en des minutos!!! a min sóbranme tres !! sabía que mentía pero as mentiras na boca de laurinha quedan de puta madre...xaco, por traer nom troujera nem roupa, improviseilhe aljo...iago jâ chegara exaltado, (nunca o vin doitro jeito) e sacaba fotos a todo (a este blog só chegaron seis...!!!) de súpeto amijos de cote sen identificar...anfitrion de anfitrions, ponhemos velitas , ata no banho...sejundo comboio, a risa de zipi jâ anuncia ao entrar pola porta aljarabía (esa risa que precede á machada que se lhe intúe no jesto), nom di nada séntase no silhom, jâ son os cuartos que prejuntan polo clai, témolo no banho agardando que chejedes todos...nom sei se foi por iso pero sipi empeçou a fracuentar a entrada dos dous banhos...o trebom de fisterra entrou pola porta cun cubata na man, a min doume esa impresión, é coma quen sae de casa cun reloxo no pulso...e milide andaba ás procuras de cañita ou dalgun cañon que anunçiamos ía vir á festa...de rtegalo, catro polo prezo de tres, peta-peta-petabull, aljo resacoso pero enteiro...y cañitaaa?? os colejas de cote eram muitos e começamos a intuir as baijas... alguma máis que sentida

o piso...

o piso amaneceu como tódolos días, o que mudaba eram os habitantes, tinhamos pouco tempo, muitas ganhas e a presión dos convidados que jâ nos confirmaran asistir notábase num leve nerviosismo. hoje se que nom pode pasar sem quedar para mercar aljo, joder que a festa é manhâ !!. improvisamos unha quedada logo de sair de trabalhar (trabalhar !!!???). (a)bem, cantos seremos?,(b) nem rameira ideia!...(a) bueno, entón compramos uma botelha da litro por cabeça... (b)e cantas cabeças seremos? (a) nom sei, bueno ti tampouco!!!...façemos uma lista??...nom dou tempo o carrinho jâ estaba cheo de alcol rebosante (para que pareçeçem máis as botelhas de dyc mercámolas de dous litros) nom temos presuposto para nada máis. (a)habrá que decorar um pouco o piso, nom?...(b)e logo que lhe pasa asím?...(a) joder está cheo de merda !!!!!... efectivamente o piso fedía, tinha uma disposiçom incorrecta, e era feio...num primeiro intento metemos no cesto unha ristra de bandeirolas de esas de coljar nas festas, un sento de bandeiras galegas. de meretriz nai !!! uma festa jolgorrio, pero no paquete pareçia divisarse uns cores amarelos e vermelhos. bahh, nom os levamos!... jâ procuraremos algo logo. limpeza do piso, tinha merda ata nas paredes, movemento de mobeis, este está milhor aquí, este alí, e a enche globos de aire ata rebentar os pulmons, na cosinha fragubanse un par de tortilhas e uns pintxos cos que alimentar ao clai, ao ínclito monumento da lírica friki por excelençia...solicitaramos jâ os permisos aos vicinhos, por eso de non vaia ser o demo... cando erguemos os tres a vista, vímolo branco, albo de esplendor, nunca viramos ese piso tan limpo, tan fermoso, tan cheo de vida, aquelo era minimalismo total...pena de que a festa seja jâ, por sacarlhe uma foto digo... e cada um fomos ao noso cometido de anfitrións...

outono...

a finura de neil young co lento devecer das folhas ansiando un vento que levante o pó que os acordes do outono pousan na friura dun xa ido estío...pra deleite do ouvido sobre o que sopra o morrinhento outono...

oitra ves compostela...(treon de fisterra)

espertei tarde, a habitaçiom coma sempre revolta...nom me lembraba como chejara a cama a nuite anterior...o que máis me extranhou foi ver no espelho que estaba durmindo con brajas...que nom era a minha habitaçiom tardei en darme conta... e que a tipa que roncaba non era o de milide descubrinno ao verl que nom tinha as patitas de muletas...nom sabía onde estaba...así que senteime (em brajas e prendin un pitillo)...na cosinha nom tinha nada de comer...debe ser de primeiro... de súpeto sonou o mobil...si nono perdera...anaco de barrija onde caralho estás, peneirando area??!!... non sei...pero von ahora pa casa...acabei de fumar e vestinme...faltaban os calzoncillos...por unhas brajinhas nom creo que se dé conta...compostela estaba fría, era case o mediodía pero façia frío...david, mañá é festivo...será pra ti!!! berrou: lojo cando nom o é pa ti!!??podiamos sair, chamo a sipi... ah nom chameino onte e nom ven disque estaba esperando polas camisetas que lhe chejaban pola tarde...oitro plan, pin ofreçe festa jolgorrio nunn piso con mulheres, bueno con que haia unha cheja...dúchome, peinome...joder vaia pansa eston criando, creo que milide tremn un pouquinho de rasón...antes de acabar de pensar soname o móbil...txari...txari!!!...txari???...que caralho quere chari?... ha.. si nom hai falho pero nós imos a unha festa...vale... sentome no sofá e vexo os livros cos apuntes...deben de ser de david...prendo un pitilho e fajo um esforço por lembrarme como chejara a durmir a nuite anterior...acaba milide e imos os dous peiteadinhos rúa abaijo, sorrindo...aqueles dalí non son txari e gager... que, vides ao mari castanha?...NON !...vale, vale gager !! bueno malo será que non nos vejamos... fomos directos ao maricastanha, lois jâ nos tinha unhas tapinhas preparadas...nom sei por que caralho a min ponme un pouquinho máis que a milide, bueno é ijual...conteilhe o que me pasara a nuite anterior...serio, normal...pero cando me din conta jâ estaba o bar escaralhandose a rir...invitaronme a uma canha (bueno si é servesinha, sí)...levabamos tres e íamos jâ onda pin...fomos aos tijres que estaban eles...tomadelhe unha canha!!...oitra?, bueno e logo como é a festa de pin?...nom sei seica hai mulheres...habrá homes tamen, nom?...nom sei. jâ levabamos unhas cuantas e apareseu sipi coa súa camiseta inigualable, sejuro que a troujo pa que non lha imite ninquem, que, non ías sair...jodej...chameite...como coljastes o mobil...jodej, pa que cjho von a colhej se estaba na estasión... joder que putada non poder sejir de canhas, bueno despois vereinos...e se cadra na festa vejo a tipa de onte e dime como acabamos na súa casa os dous en brajas...

oitra ves compostela...(sipi.)

nom tinha tempo que pegdeg, pejo as camisetas nom daban chejado...començei a enquedarme, chamei por teléfgono e dixejonme que nom había falho...egha tajde, senei o que puiden e pujem a televisióm, na primeira botaban deo de clases de baile de salóm...mariconadas, na sejunda daban uma jepogtaxe de prostituçom infantil na jepublica checa, nada quem nom sepa jâ, na jalleja daban música altegnativa, estaba ajlbejto mbumdi...boh, estom tan canasado de escuitaj ao meu amijo aglberto !!!... nom había buenafuente, vaia mejda...tuven que vej no localia futbol...o cambados ía jañando, pejo o pajtido era máis abujidoooo, e eu pensando cando chejaghian as rameiras camisetas, ata jâ tinha janhas de doblar, e doblaj e nom paraj de doblaj...de súpeto sonou o móbil...jodej aí está de novo o pesado de gager, nom lho vou colhej que me imagino o que quejejá a estas horas...descoljo e lhe dijo antes de que fale...fijo que sí. despois jâ me conta...pa flipar. que liada se nos está ocurrindo, unha ida de olhaaaa !!!, nom podes diçir que nom...!!...síii, jodej, nom hai falho...que va que hoje nom dan buenafuente...sí oh...jodej...e que tal está tuchinho?...disque lhe chaman o novo fajuquito...nom, menos mal que nom levou a niquen por diante...que va...o pajtido do cambados...unha mejda...si, se me da tempo a doblalas todas fijo que vou... ala jâ estaba empenhando de novo o fíjado sen acabar de pajalo...fun pa cama...eran as nove do majtes e jâ tinha 3 chamadas pejdidas...estes empeçan a sabej o que son os días livres e joden o tempo ao máxima, cuajta chamada , jechássoa...poj que estando jâ case en compostela...bueno vou a chamaj a jejman a vej se tamen vem, este cajalho fui capas de duchajse co mobil porque nom me contesta...a vej se o de milide... nada sejujo que fojon a buscaj unha bombona a casadiola, chejo a estasion e chamame txaji, nom eston na casa que nom vou nen a compostela nen a madriz... que va onde estades... inda non acababa de majchar e jâ estaba de novo en compostela...e ahora ata os tijres, deben estaj mamadisimos e sejujo que tjaen todos a mesma camiseta que eu, vouna cambiaj poj se acaso...pateei todas as júas de compostela paresía que ía a ajuantar a chuvia un anaquinho, dobrei a esquina e alí estaban os quinquis cos mejilhoms ardendolhe na boca...jâ nom me lembjaba das camisetas...ponme uma canha...

livros, fotos e resaca´s

ultimamente dame por coleccionar livros e demáis obsequios (ainda que algúns os pajes, son cáseque um obsequio...) que venhem cos distintos jornais que hai no quiosco, livros que durante meses (algún lamento que anos) quedan tal como os merquei: plastificados e amontoados nun rincón, como especial aprecio colocoos nalguma estantería, mais plastificados...nonos leo (últimamente só me dá por ler revistas de política e economía mundial e algun prospecto de medicamento que anda polo piso (tamen fixem enmenda de ler o centoonce de kiko neves)) son cousas que temo nunca usarei ou lerei, por agardar un momento propicio...momento que non dá chejado. é como se eu estivese de paso pola vida e agardase "o momento" ese anaco de tempo sem nada que façer, ese tedioso instante onde o livro relocirá e dirame "léme" pero de seguro seguirei argandando, por que seguirei sentindome de paso por esta vida, como se nom quixese dar un movemento que me afincase num lugar ou esa acçom na minha intra-historia...pero sigo mercando livros cos jornais e agora dvd´s que nom tenho onde escuitar (quizais quedem para os retonhos que nunca terei, como dicía fromhell...)...avanço coa tecnología. omte tinha prefabricado um plan que iniciabase con ir a recolher umas fotos á tenda de revelado de fotos (of course), cando as recolhim vinnas e coa ilusióm que levaba ao entrar quedei desilusionado, como se a calidade das fotos nom me gustase. e din en pensar que antes dedisparar a próxima foto pensarei um pouco máis se está enfocada, se hai luz, se...farei un cursinho de fotografía milhor...pero hai tres ou catro que dende logo salvanse con creces, son eses pequenos detalhes que lhe suben a un o ánimo e lhe din nono deijes you !!... bueno que desfijem o plam e fun co gatin e acólitos ponteses ao centro comercial el puerto, que de sentrico ten pouco, de comersial menos e de bonito o de joder as vistas ao mar...as aberracióms sempre comenzan polo deterioro da fala, dos costumes e rematan en arquitecturas da aberracióm (que lho dijam a sir. vasquez), pois falando con eles que prejuntaronme polas últimas novedades alcólicas dinme de conta que a resaca é un estado fructífero, o único onde me dá por pensar, sacar conclusióms e reorganiçar a minha vida...é o instante onde tomo en serio o que fijem o día anterior e como o remediarei no incipiente futuro...benditas resacas se o que se pensa tense en conta nos futuros plans...